Αλλάζει

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Περίεργη φάρα αυτοί οι Εγγλέζοι. Από τους χειρότερους αποικιοκράτες επί σειρά ετών, και ταυτόχρονα χωρίς ίχνος αυτογνωσίας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από 70 χρόνια από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας τους. Της αυτοκρατορίας, όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ.

Δεν υπάρχει λαός στον πλανήτη που να μην πέρασε κάτω από την μπότα των Εγγλέζων και να μην συνέχισε την ιστορική του πορεία είτε με κάποιον αιματηρό εμφύλιο είτε με εχθροπραξίες και πολέμους με τους γείτονές του, είτε και με τα δύο.

Δεν είναι μονάχα η Ινδία και το Πακιστάν, ούτε οι χώρες της Μέσης Ανατολής με χειρότερο παράδειγμα την μαρτυρική Παλαιστίνη, ούτε η δική μας Κύπρος. Είναι και μεγάλο κομμάτι της Αφρικής που υποφέρει εξαιτίας των Εγγλέζων και των άσπονδων φίλων τους των Γάλλων που φτιάξανε χώρες, χαράζοντας αυθαίρετες γραμμές πάνω στον χάρτη.

Οι Εγγλέζοι δεν υπήρξαν μόνο οι πιο βάναυσοι αποικιοκράτες. Υπήρξαν επίσης και οι χειρότεροι δυνάστες που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ένας λαός, και κυρίως οι κέλτικοι λαοί που κατοίκησαν και κατοικούν την σύγχρονη Σκωτία και Ιρλανδία.

Υπενθυμίζω ότι μέχρι το 1922, τα βρετανικά νησιά -της Ιρλανδίας συμπεριλαμβανομένης- αποτελούσαν πετράδια και όχι αποικίες ή προτεκτοράτα του Στέμματος.

Από τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα, όπου οι Άγγλοι επέβαλαν την κυριαρχία τους στα βόρεια εδάφη, πολλά πράγματα είχαν αλλάξει μέχρι την στιγμή που οι ατρόμητοι και παλαβοί Ιρλανδοί πέτυχαν να κερδίσουν την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους.

Η καταπίεση των Εγγλέζων ήταν τέτοια που σχεδόν εξαφάνισε την γλώσσα των γηγενών, χωρίς όμως να μπορέσει να διαλύσει και την ψυχή τους.

Συχνά άλλωστε μέσα στην ιστορία, το μίσος ενάντια στον κατακτητή είναι ο καλύτερος και συχνά ο πιο αποτελεσματικός φρουρός της ψυχής ενός λαού και της φλόγας για την εθνική του ολοκλήρωση.

Σήμερα που στην Ελλάδα γιορτάζουμε -λέμε τώρα!- τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821, καλό είναι να σκεφτόμαστε πού και πού δυο πράγματα:

Πρώτον ότι διατηρήσαμε -εμείς όπως και όλοι οι υπόλοιποι υπόδουλοι στην Οθωμανική αυτοκρατορία λαοί- την γλώσσα μας και την εθνική μας ταυτότητα μέσα στους αιώνες της τουρκικής δουλείας.

Να σκεφτόμαστε ότι ίσως η γλώσσα μας να μην υπήρχε σήμερα, αν αυτήν την γωνιά της Βαλκανικής την είχαν κατακτήσει πριν από 600 τόσα χρόνια οι Εγγλέζοι.

Δεύτερο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε είναι το ότι έχει λείψει από τις ψυχές μας το μίσος για τον όποιο κατακτητή.

Μισούμε τους διπλανούς μας, τους γείτονες, τις πρώην και τις επόμενες γκόμενες και γκόμενους. Μισούμε τις σάρκες μας, μισούμε τα σπλάχνα μας, μισούμε τα παιδιά μας και τα παιδιά των άλλων. Μισούμε τους μετανάστες, μισούμε τους αδύναμους, μισούμε την φύση της όμορφης χώρας μας. Μισούμε την γνώση, μισούμε τις μικρές και τις μεγάλες αλήθειες, μισούμε την εξέλιξη και πρόοδο.

Αντίθετα, δεν μοιάζει να ενοχλούμαστε από εκείνους που έχουν ξεσκίσει τις ζωές μας και τον τόπο μας.

Δεν ενοχλούμαστε ούτε από τους μαφιόζους ολιγάρχες και πολιτικούς, ούτε από τους Ευρωπαίους νταβάδες, ούτε από τους Αμερικάνους που μας έχουν εδώ και χρόνια πιάσει από τα αχαμvά ή από το αιδoίο.

Είμαστε το πουταvάκι των δυτικών συμμάχων στην ανατολική Μεσόγειο και είτε το απολαμβάνουμε, είτε το αγνοούμε επιδεικτικά, εδώ και 1890 χρόνια.

Χιούστον, υπάρχει πρόβλημα με αυτόν τον λαό.

Επανέρχομαι στα καθάρματα τους Εγγλέζους. Τους πήγαν στραβά τα πράγματα. Και έγιναν ακόμα χειρότερα εξαιτίας της παροιμιώδους αλαζονείας που τους δέρνει.

Η ηρωϊκή επιμονή τους στο Brexit ετοιμάζεται να βάλει την ταφόπλακα σε μία από τις χειρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που γέννησε ποτέ η ιστορία.

Πριν από μερικά χρόνια, όποιος μιλούσε για ανεξαρτησία της Σκωτίας ήταν τουλάχιστον γραφικός. Τώρα οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας των Χαϊλάντερς είναι υπέρ της ανεξαρτησίας. Αλλά και όσοι δεν είναι -για λόγους πολιτικούς ή οικονομικούς- έχουν πάψει να πιστεύουν το παραμύθι των “αδερφών” τους Εγγλέζων, απαιτούν σεβασμό της εθνικής τους ταυτότητας στο πλαίσιο μιας χαλαρότερης από πριν ομοσπονδίας.

Στην Βόρεια Ιρλανδία οι ισορροπίες έχουν πλήρως ανατραπεί. Δημογραφικά το καθολικό και υπέρ της ένωσης με το ΕΪΡΕ στοιχείο υπερτερει πια των προτεσταντών ενωτικών που τάσσονται υπέρ της παραμονής της περιοχής στο ΗΒ.

Το 2019, για πρώτη φορά στην ιστορία του Όλστερ, οι αντιπρόσωποι των καθολικών που εκλέχτηκαν στο τοπικό κοινοβούλιο ήταν περισσότεροι από τους προτεστάντες ενωτικούς.

Η συμφωνία για το BREXIT κατήργησε οριστικά τα σύνορα ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο τμήμα του νησιού, δημιουργώντας ταυτόχρονα καινούργια σκληρά σύνορα στην θάλασσα της Ιρλανδίας.

Οι τελευταίες εξελίξεις έχουν κάνει πολλούς προτεστάντες να αναγνωρίζουν ότι το οικονομικό τους συμφέρον ταιριάζει περισσότερο με την προοπτική μιας ενωμενης Ιρλανδίας, παρά με την μοίρα ενός τελειωμένου βασιλείου.

Για αυτό και τα συντριπτικά ποσοστά υπέρ του BREMAIN στο δημοψήφισμα και μετά από αυτό.

Η αντίστροφη μέτρηση για την επανένωση του νησιού έχει ήδη αρχίσει. Είναι πια ζήτημα χρόνου. Λίγου χρόνου. Κι όμως γυρίζει, που είχε ψελλίσει βγαίνοντας από την πόρτα του δικαστηρίου και ο πολύς Γαλιλαίος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Είναι απίστευτη η εικόνα που έχουν οι μορφωμένοι Εγγλέζοι για την χώρα τους και το πόσο αποφασιστικά συνετέλεσε στον εκπολιτισμό και στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Ούτε αποικιοκρατία, ούτε ιμπεριαλισμός, ούτε τίποτα. Σαν τον καλό σκύλο Ραν Ταν Πλαν που πίστευε ότι τον αγαπούν εκείνοι που ετοιμάζονταν να τον κρεμάσουνε.

Υ.Γ.2 Παρακολουθώ τις εξελίξεις και τα γεγονότα στις ΗΠΑ. Ας είναι καλά κι ο Άρης που αποκαλύπτει και διαφωτίζει αρκετά πράγματα. Αρχίζω να ψυχανεμίζομαι ότι μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει καμία επανάσταση όπως έχουμε μάθει να την ορίζουμε στις ΗΠΑ. Ίσως αυτό που τελικά θα συμβεί να είναι μια διάσπαση. Δεν ξέρω. Η δύναμη που ήτανε κάποτε κεντρομόλος έχει αλλάξει από καιρό πρόσημο και έχει γίνει φυγόκεντρος.

(Φίλε Ηλία, ζούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή που οι βεβαιότητες μας έχουν εγκαταλείψει. Όχι όλους μας, πολλοί επιμένουν σε αυτό που δεν υπάρχει πια. Ηλία, δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά δεν δίνω δεκάρα για αυτά που γίνονται. Το μόνο που με ενδιαφέρει να είναι να πηγαίνω για μπάνιο. Άλλωστε, τα υπόλοιπα δεν περνάνε από το χέρι μου. Ο μόνος Βρετανός που σκέφτομαι αυτές τις μέρες είναι μια φίλη που έβαλε σχεδόν τα κλάματα στο τηλέφωνο πριν από μερικές μέρες, γιατί δεν θα μπορέσει να έρθει -ούτε φέτος- στην Ελλάδα. Βέβαια, η συγκεκριμένη φίλη γνωρίζει πολύ καλά το κακό που έχει προκαλέσει η χώρα της σε άλλους λαούς. Ηλία, νομίζω πως Έλληνες και Βρετανοί μισούν πολύ τις αλλαγές. Είναι κολλημένοι στο κάποτε. Οπότε, όταν δεν αλλάζεις εσύ όταν πρέπει, θα σε αλλάξει βίαια η πραγματικότητα. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.