Μικρόκοσμος

Γεια σου ξανά, φίλε μου Πιτσιρίκο! Δευτέρα του Πάσχα για μας εδώ στην Εσπερία. Η ιδανική ημέρα για κωλoβάρεμα από όσο θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια.

Όλοι με φουσκωμένο στομάχι και θολωμένο μυαλό από το αλκοόλ.

Τα μικρά και οι λιτοδίαιτοι έβρισκαν πάντα την ευκαιρία να κάνουν αυτό που ήθελαν, χωρίς να τους ζαλίζουν οι μεγάλοι και οι ξερόλες τα ούμπαλα.

Κι αυτό που ήθελαν ήταν συνήθως το να μην κάνουν τίποτα απολύτως. Μονάχα για αυτή την τέλεια ημέρα άξιζαν οι ψαλμωδίες των παπάδων ολόκληρη την Μεγάλη Εβδομάδα, η υποκριτική θλίψη που πλημμύριζε την γειτονιά και μετά την πόλη την Μεγάλη Παρασκευή και η εξίσου υποκριτική χαρά με τα Χριστός Ανέστη το βράδυ του Σαββάτου.

Όλα για το ξεκοίλιασμα της Κυριακής του Πάσχα.

Θυμάμαι μικρός τα σιχαινόμουν όλα αυτά, μα έκανα υπομονή μεγάλη περιμένοντας την Άγια ημέρα, την Δευτέρα του Πάσχα. Την μέρα που μπορούσες να ξύσεις 24 ώρες το 24ωρο τα αχαμvά σου, χωρίς να ακούσεις παρατήρηση από κανένα.

Έτσι και σήμερα, δράττομαι της ευκαιρίας και συνεχίζω με ένα δεύτερο κείμενο μέσα στην ίδια ημέρα.

Σκεφτόμουν λοιπόν την παραδοξότητα που είχαμε συζητήσει και σε κάποιο από τα podcast που κάναμε μαζί: Είναι κυρίως οι “δεξιοί” που αντιδρούν περισσότερο στο πείραμα μαζικής υπακοής και ελέγχου που εξελίσσεται σε παγκόσμια κλίμακα αμέσως μετά το ξέσπασμα της covid-19 πανδημίας και την εργαλείοποιησή της από όλες σχεδόν τις αυτοαποκαλούμενες “δημοκρατικές” κυβερνήσεις.

Οι λεγόμενοι “αριστεροί” και “προοδευτικοί” έχουν γίνει οι συνήγοροι των σκληρών lockdown, της διαρκούς χρήσης της μάσκας και των περιορισμών των κοινωνικών δικαιωμάτων στο όνομα της ανάγκης προστασίας της κοινωνίας.

Σε κάποιους αυτή η κατάσταση προκαλεί αμηχανία, σε εμένα όχι.

Τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες η παγκόσμια “αριστερά” έχει αναλάβει τον ρόλο του αντιπαθητικού γκρινιάρη, του τιμητή των πάντων και του υποκριτή ηθικολόγου γυμνασιάρχη των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

Η “αριστερά” δεν νοιάζεται εδώ και πολύ καιρό, ούτε φυσικά αγωνίζεται για έναν κόσμο πιο δίκαιο ούτε καν για ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα πιο ελεύθερο και δημοκρατικό.

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά η “αριστερά” αγωνίζεται όλα αυτά τα χρόνια για ένα κοινωνικό σύστημα πιο αποτελεσματικό. Στο “αποτελεσματικό” δώστε εσείς τον ορισμό που του ταιριάζει ανάλογα με το πεδίο που εξελίσσονται οι “αγώνες της αριστεράς”.

Ουσιαστικά, οι έννοιες της ταξικής πάλης, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης έχουν εξαφανιστεί από το προσκήνιο.

Ακόμα και στα πρόσφατα ζητήματα που αφορούν τις κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας απουσιάζουν οι λέξεις που αναδεικνύουν την ταξικότητα των μέτρων και την ταξικότητα των θανάτων.

Η κριτική εξαντλείται στο αν τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση για τον τουρισμό ήταν τα ενδεδειγμένα και στο πόσες κλίνες ΜΕΘ έφτιαξε ή δεν έφτιαξε ο ανεκδιήγητος Κικίλιας.

Η κριτική αφορά τον αριθμό των γιατρών που προσλήφθηκαν στο ΕΣΥ αλλά αφήνει απέξω την απουσία υποδομών πρωτοβάθμιας υγείας και παραλείπει την αναφορά στην υποβάθμιση της παρεχόμενης περίθαλψης σε όλους τους συμπολίτες που έχουν την ατυχία να μην πάσχουν από Covid-19 αλλά από καρκίνους και χρόνια αυτοάνοσα νοσήματα.

Η κριτική που ασκεί η “αριστερή” αντιπολίτευση στην σημερινή “δεξιά” κυβέρνηση, δεν θα διέφερε σημαντικά από την κριτική που θα ασκούσε η “δεξιά” αντιπολίτευση στην υποτιθέμενη “αριστερή” κυβέρνηση.

Το πώς θα έρθουν τελικά τα πράγματα στον τομέα του τουρισμού και της οικονομίας δεν εξαρτάται από κανέναν στην Ελλάδα. Είναι παιγνίδια που παίζονται εκτός προτεκτοράτου.

Ο καθένας, όπως έγραψε κι ο Βασίλης, ας κοιτάξει να σώσει τον εαυτό του και τους ανθρώπους που αγαπάει.

Οι ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία και την χώρα ολόκληρη ήρθε η ώρα να σβήσουν.

Οι ψευδαισθήσεις ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, καλό είναι επίσης να σταματήσουν.

Μπορούμε και επιβάλλεται να το κάνουμε, να φροντίσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε και εκείνους με τους οποίους συνεργαζόμαστε καθημερινά.

Ο μικρόκοσμος που μας περιβάλλει δεν είναι για τα σκουπίδια. Είναι ο κόσμος μας. Είναι εκείνο που μπορούμε να επηρεάσουμε θετικά. Είναι ο “χώρος” που μπορούμε να αλλάξουμε.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Σήμερα στο διαδίκτυο, κυκλοφορούσε ένα βίντεο και ένα ρεπορτάζ σοκαριστικό για τον 21 αιώνα. Ένας άνθρωπος, πρώην γιατρός από ότι διάβασα, 78 ετών με καρκίνο στον πνεύμονα έχει διαγνωστεί με Covid-19 και έχει διασωληνωθεί εκτός ΜΕΘ. Πεθαίνει γυμvός και δεμένος σε ένα κρεβάτι, πιθανότατα επειδή ήταν διεγερτικός. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πως, εκτός από την αξιοπρέπεια, στην ζωή υπάρχει και η αξιοπρέπεια στον θάνατο. Το έχω δει το ίδιο έργο χρόνια πριν, όταν δούλευα σε κάποιο ελληνικό νοσοκομείο. Ποιος πήρε την απόφαση διασώληνωσης αυτού του ανθρώπου και με ποια κριτήρια; Ήταν ο γιατρός που έχει υπερεκτιμήσει τον ρόλο του; Ήταν η οικογένεια ή η κοινωνία που πιέζει αφόρητα αρνούμενη πεισματικά να αποδεχτεί ότι κάποτε οι άνθρωποι πεθαίνουν από κάποια ασθένεια; Είναι αποτέλεσμα της defensive ιατρικής ή της κτητικής συμπεριφοράς που συχνά -πολύ συχνά- έχουμε για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπάμε πολύ; Για τους ανθρώπους που με πείσμα προσπαθούμε να κρατήσουμε δίπλα μας ακόμα κι όταν έχει τελειώσει ο χρόνος που τους αναλογούσε σε αυτόν τον πλανήτη, ακόμα κι αν υποφέρουν με τρόπο που δεν θα ευχόμαστε ούτε στον χειρότερο μας εχθρό; Έχουμε αλήθεια την εντύπωση ότι ο άνθρωπός μας που έχει χάσει τις αισθήσεις του, έχει ταυτόχρονα χάσει και το δικαίωμά του να αντιμετωπίζεται με σεβασμό από τους γύρω του; Έχω πραγματικά σιχαθεί με όλους εκείνους που είναι πολύ ευαίσθητοι στην απουσία χιλιάδων μονάδων ΜΕΘ σε μια μικρή και χρεοκοπήμενη χώρα. Που εξοργίζονται με τους θανάτους των 80χρονων ασθενών από Covid-19 και ταυτόχρονα δεν δίνουν δεκάρα για τα παιδιά που πνίγονται στις παγωμένες θάλασσες, σκοτώνονται από τις έξυπνες βόμβες ή πεθαίνουν από την πείνα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην μακρινή και πάμπτωχη συγκριτικά με την Ελλάδα, Κούβα. Η ιατρική δεν χρειάζεται πακτωλούς χρημάτων για να είναι αποτελεσματική και να ασκείται με αξιοπρέπεια και αληθινή αγάπη για τον ασθενή.

Υ.Γ.2 Μετά από 15 χρόνια στην κλινική πράξη σε τρεις διαφορετικές χώρες και τρία χρόνια στην φαρμακοβιομηχανία, μπορώ με σιγουριά να πω ότι το ταλέντο μου και η αληθινή μου κλίση είναι στην κλινική πράξη. Μπορώ όμως ακόμα να πω με σιγουριά ότι είμαι πολύ τυχερός που έφυγα από τα νοσοκομεία και την κλινική ιατρική όπως αυτή είναι σήμερα. Η πίεση για τον κλινικό ιατρό στις μέρες μας είναι τρομακτική. Να έχεις να αντιμετωπίσεις την ασθένεια σε μια κοινότητα που απαιτεί να είναι αθάνατη, με ένα σύστημα που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα και με την συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών να θεωρούν τους εαυτούς τους πελάτες σε ένα παιγνίδι δούναι και λαβείν. Λίγα χρόνια πριν ήμουν ένας από αυτούς, οπότε με παίρνει ίσως να δώσω μια συμβουλή σε όσους είναι απέξω και κοιτάνε. Μην τους χειροκροτάτε. Μην τους λέτε ευχαριστώ. Αφήστε τους ήσυχους να κάνουν την δουλειά τους. Η δουλειά τους είναι να βοηθούν με τα μέσα που η επιστήμη τους δίνει να θεραπεύσουν ή να αντιμετωπίσουν και να απαλύνουν τις επιπτώσεις από κάποιες ασθένειες. Δεν είναι να σας κάνουν αθάνατους. Κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Είναι μια σκυταλοδρομία όπου ο ένας πέφτει κάτω και συνεχίζει ο επόμενος. Ένας αγώνας, όπου κανείς δεν ανεβαίνει ποτέ στο βάθρο.

(Φίλε Ηλία, το θέμα με την Αριστερά -παγκοσμιως- είναι πως πρέπει να κοιτάμε τι κάνει και τι έχει κάνει, και όχι τι λέει. Οι αριστεροί λένε πολλά και κάνουν τα αντίθετα. Επίσης, δεν αμφισβητούν το κατεστημένο, ούτε θέλουν να το ανατρέψουν. Δεν χρειάζεται να κοιτάξει κάποιος τις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων, αρκεί να σκεφτεί τους αριστερούς που ξέρει προσωπικά, για να αντιληφθεί την υποκρισία τους. Βαρέθηκα να μετράω αριστερούς που ψάχνουν αφεντικό. Ηλία, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πως υπάρχει ο θάνατος. Μάλλον επειδή έχουν ξεχάσει πως υπάρχει η ζωή. Αυτά να τα συζητήσουμε στο επόμενο podcast. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.