Περιμένοντας τον Γκοντό

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Συζητώντας με φίλους και συγγενείς, διαπίστωσα πόσο τυχεροί είμαστε οι πατεράδες και μανάδες μικρών παιδιών (χωρίς την αρωγή των παππούδων και γιαγιάδων).

Δεν είχαμε ζωή πριν τον κορωνοϊό -ή κορωναϊό ή γουατέβα-, δεν έχουμε και τώρα.

Θυμάμαι ότι έξοδος για μένα ήταν όταν πέταγα τα σκουπίδια στο κάδο το βράδυ, ύστερα από μια δύσκολη μέρα (σχολείο, δουλειά, παιδιά ετσετερά ετσετερά).

Διαπιστώνουμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει για εμάς που έχουμε παιδιά μικρών τάξεων δημοτικού. Η παρούσα κατάσταση είναι για εμάς άλλη μια μέρα στον παράδεισο.

Με τη σύζυγο είμαστε σαν τον Βλαντιμίρ κι τον Εστραγκόν, στο “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Σ. Μπέκετ. Και όπως οι πρωταγωνιστές -του διασκεδαστικού, για μένα, έργου- απελπιζόμαστε, αποφασίζοντας να κρεμαστούμε στο δέντρο από τη ζώνη του ενός, αλλά συνεχίζουμε και περιμένουμε.

Περιμένοντας τον Γκοντό.

Η “προσμονή” είναι ωραίο συναίσθημα, η οποία συγχέεται -ενώ δε θα έπρεπε- με την “αναμονή” που ταυτίζεται με τη στασιμότητα και το πνευματικό κώμα.

Θα έπρεπε να συγχέεται -περισσότερο- με την “αισιοδοξία”. Και σαν γνήσιος μηχανικός, δεν βλέπω το ποτήρι ούτε μισογεμάτο, ούτε μισοάδειο. Αλλά διπλάσιο από ό,τι χρειάζεται.

Είμαστε ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικουμενικά -σχεδόν- εκεί που πρέπει. Στο σημείο που πρέπει. Στο σημείο που πρέπει να αναθεωρήσουμε -σχεδόν- τα πάντα.

Στο σημείο στο οποίο πρέπει να αναθεωρήσουμε τα εμετικά και απαρχαιωμένα πολιτικά δίπολα της δεξιάς/αριστεράς.

Στο σημείο που πρέπει να αναθεωρήσουμε το ρόλο της παιδείας και το συσχετισμό με την ικανότητα του πολίτη να συμμετάσχει στο εκλέγειν/εκλέγεσθαι (πολίτης vs ιδιώτης a la Αθηναϊκή Δημοκρατία).

Στο σημείο στο οποίο πρέπει να αναθεωρήσουμε το ρόλο του χρήματος.

Είναι προφανές ότι κάτι νέο θα αναδυθεί. Ήσυχα. Χωρίς επαναστάσεις στους δρόμους. Οι σκέψεις και οι ιδέες πλέον διακινούνται ηλεκτρονικά και όχι σε συνελεύσεις (we like it or not).

Αν και αποφεύγω τα μέσα δικτυωσης, είναι προφανές ότι ένα ψηφιακό Fight Club είναι εν εξελίξει, διότι όλοι πλακώνονται ψηφιακά μεταξύ τους και χωρίς προφανή λόγο.

Προφανής όχι για το ενσυνείδητό μας, εμφανής όμως για τον Tyler Durden που κρύβουμε στο ασυνείδητό μας (δεν θα κάνω spoiler για όσους δεν έχουν διαβάσει/δει τo Fight Club).

Κάτι δεν πάει καλά και αυτό είναι καλό.

Απλά, θα περιμένουμε τον Γκοντό (και πότε θα πάμε για μπάνια στα χωριά μας).

Τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς από έναν ρίψασπι απόδημο Έλληνα του Λουξεμβούργου· όπου μόλις άνοιξαν -07/04- τα terrasses να πίνουμε τα apero μας.

Meilleures salutations

Γ.Μ.

(Αγαπητέ φίλε, έχουν αλλάξει και οι ζωές των ανθρώπων που έχουν μικρά παιδιά και πολλές υποχρεώσεις. Και έχουν αλλάξει και οι ζωές των παιδιών. Γιατί υπάρχει φόβος και είναι σε κίνδυνο η χαρά, η φυσική επικοινωνία και η -όποια- ανεμελιά. Κάτι νέο μάλλον ήδη αναδύεται αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να απαρνηθούν τις βεβαιότητές τους, οι οποίες έχουν στραπατσαριστεί. Θα φροντίσουν η ζωή και η ανάγκη, για να καταλάβουν όλοι, έστω και πιο αργά. Πήραμε πολύ στα σοβαρά τη ζωή, ξεχάσαμε πως είμαστε ζώα με ρούχα, και η φύση φρόντισε να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, εγώ έχω ανάγκη να πάω σε ένα υπαίθριο μπαρ δίπλα στην θάλασσα, να δω ανθρώπους, να πιω και να χορέψω. Να είστε καλά. Την αγάπη μου. À santé!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.