Γεμιστά με τυρί και αυτοάνοσα

Πιτσιρίκο, σε διαβάζω χρόνια τώρα και ομολογώ πως το blog σου μου αρέσει πολύ! Η πρώτη επαφή μαζί σου ήταν την άνοιξη του ’19, κάνοντας πρακτική στην Ολλανδία και έχοντας επάνω μου τουλάχιστον 3-4 δερματικά αυτοάνοσα. Θες από στεναχώρια; Θες από έλλειψη ήλιου και φιλότιμου και γεμιστών με τυρί (στα μέρη μου έτσι το λέμε και όχι φέτα); Φόρτωσέ το όπου θες, δεν έχει εν τέλει και τόση σημασία.

Τώρα, επειδή είναι η πρώτη μας επαφή, θέλω να χτίσω την σχέση μας πάνω στην ειλικρίνεια, οπότε πρέπει να δηλώσω πως η αφορμή για αυτό το κείμενο είναι ότι είναι Παρασκευή 4 και τέταρτο και είμαι στο γραφείο και πρέπει να προσποιηθώ πως δουλεύω ακόμα για 45 λεπτά. Ελπίζω να μην σε πειράζει.

Άνοιξη ’19 λοιπόν και πρακτική Ολλανδία, δουλειά με «πολύ μέλλον» και «άλλοι παρακαλάνε για κάτι τέτοιο».

Τα αυτοάνοσα τα έβγαλα, εάν θυμάμαι καλά, την δεύτερη εβδομάδα. Όταν έφυγα από το Airbnb και πήγα στο καινούριο μου σπίτι. Ή μάλλον, να το θέσω καλύτερα, στο καινούριο μου δωμάτιο. Βλέπεις εκεί η συγκατοίκηση είναι η μόνη επιλογή για έναν που ξεκινάει τη ζωή του.

Μπαίνω λοιπόν στο καινούριο μου δωμάτιο και αντικρίζω μια κρεμάστρα πλαστική, μια ντουλάπα νάιλον από αυτές που έχουμε στα camping, και ένα κρεβάτι χωρίς μαξιλάρι, χωρίς πάπλωμα και με μια μεγάλη τρύπα στο στρώμα.

Ο συγκάτοικος έλειπε, οπότε το σπίτι μου το έδειξε ο πρώην ένοικος του δωματίου. Ένας Τούρκος που δεν ήξερε αγγλικά, οπότε η συνεννόηση έγινε με νοήματα και με κραυγές.

Ο συγκάτοικος και κύριος ένοικος του σπιτιού έλειπε στη Νέα Ζηλανδία, οπότε μετά από τις λιγοστές συστάσεις για το σπίτι, και αφού έφυγε ο Τούρκος που δεν θυμάμαι το όνομα του, έμεινα μόνος σε ένα σπίτι, σε ένα χωρίο της Ολλανδίας που έβλεπες κόσμο μόνο σε μια διασταύρωση που είχε 3 super market και μόνο κατά τις 6-7 το απόγευμα που γυρνούσαν από τις δουλειές τους.

Οπότε τα αυτοάνοσα με ρωτούσαν θαρρώ: «Τι κάνουμε εδώ, ακριβώς;»

Επίσης, ρωτούσαν γιατί σε αυτή τη ηλικία (25) αφήσαμε τους φίλους μας, την οικογένειά μας, την όμορφη πόλη μας, τα χόμπι μας και ήρθαμε εδώ;

Και απαντούσα εγώ (στα αυτοάνοσα): Μα είναι ευκαιρία αυτή η πρακτική, χτίζεις βιογραφικό!

Στη συνέχεια, λίγο πιο περιληπτικά και περιεκτικά, για τους υπόλοιπους 6-7 μήνες χόρτασα και σιχάθηκα να ακούω «What are your plans for the weekend?» (ενώ ακόμα ήταν Τρίτη), «Are you investing in crypto?» και «Ah those Greeks» κάθε φορά που αργούσα 5 λεπτά -εντάξει, ίσως και παραπάνω καμιά φορά- στα ραντεβού.

Έφαγα γενικά στη μάπα βορειοευρωπαϊκή μικροαστίλα (χωρίς να θέλω εγώ να ακουστώ ο Επαναστάτης-Αντικομφορμιστής-μπλα-μπλα) η οποία με κούρασε και είχε ως αποτέλεσμα να κάνω εν τέλει παρέα με ένα μόνο φίλο Ιταλό, με τον οποίο από την πρώτη στιγμή «κουμπώσαμε» και περάσαμε υπέροχα.

Την αντίστροφη μέτρηση για τον επαναπατρισμό την άρχισα 2 μήνες πριν -χωρίς υπερβολή- και όσο η ώρα ζύγωνε τόσο και εγώ ένοιωθα πιο ανακουφισμένος.

Μέχρι όμως να χτυπήσει το ρολόι T-2 weeks (στο σημείο αυτό να πω οτι “T-” είναι ορολογία στις εκτοξεύσεις των πυραύλων, δηλαδή T-2min σημαίνει 2 λεπτά ακόμα για την εκτόξευση, Τ-3sec 3 δευτερόλεπτα πριν κ.ο.κ.) και να γνωρίσω μια κοπέλα με την οποία πραγματικά την κοίταξα και κυριολεκτικά έχασα τα λόγια μου (πήγα να πω «Γεια με λένε τάδε» και δεν έβγαινε το άτιμο), συμπατριώτισσα η λεγάμενη.

Έλα μου ντε, όμως, που έφευγε στην Ουάσινγκτον για 2 εβδομάδες και επέστρεφε 1 μέρα πριν φύγω, οπότε ό,τι όνειρα έκανα και όσο χημεία και ηλεκτρισμός και να υπήρχε πήγε βαρκάδα σε κανένα κανάλι, από τα εκατομμύρια της Ολλανδίας.

Τουλάχιστον πήγε βαρκάδα ο ηλεκτρισμός με την χημεία, οι άνθρωποι είμαστε πολύ busy χτίζοντας το βιογραφικό μας.

Εν τέλει, η ανακούφιση έφυγε και αυτή, γιατί όπως αποδείχτηκε υπήρχαν 2-3 λόγοι για να κάτσω εκεί, και θα μπορούσα αν το κυνηγούσα, αλλά τόσο καιρό υποτίθεται μετρούσα αντίστροφα… .

Οπότε, να σου λοιπόν ο υποφαινόμενος πίσω στην πατρίδα. Με μια γεύση, όμως, πικρίας, καθώς άφησα πράγματα πίσω.

Όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω πως εκεί έμεινε ένα κομμάτι μου και αυτά τα «αν αυτό…» και «αν το άλλο…» ώρες ώρες με ζορίζουν.

Στο θέμα μας, όμως, ένας λογικός άνθρωπος θα σκεφτόταν ότι με τον επαναπατρισμό τα, συμπαθέστατα κατά τα άλλα, αυτοάνοσα θα φύγουν. Εδώ γελάμε!

Πίσω λοιπόν στο φιλότιμο και στα γεμιστά με τυρί αντιμετωπίζεις άλλα προβλήματα όπως η γενική απραξία και αεργία που διακατέχει ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στην Ελλάδα, μια τεμπελιά και μετριότητα που σε οδηγεί στην απομάκρυνση με κάποιους ανθρώπους με τους οποίους σας δένουν τόσα πολλά στο παρελθόν· ή μήπως εν τέλει δεν είναι και τόσα πολλά ;

Μια απομάκρυνση την οποία αυτοί δε μπορούν να την δεχτούν και θα βγάλουν αρνητικότητα ακόμα και όταν περιστασιακά βρεθείτε για πολύ λίγο και εσύ ζορίζεσαι και το στρέφεις σε εσένα και τις μόνιμες ανησυχίες σου, και αυτοί μέσα στη μέρα ίσως και να το έχουν ξεχάσει.

Πίσω λοιπόν στον ήλιο και στο «απέραντο γαλάζιο» αντιμετωπίζεις τα εργασιακά τα οποία, κατά την προσωπική και ασήμαντη ίσως γνώμη μου, βρίσκονται σε χρονολογικό επίπεδο μεσαίωνα.

Με μεγάλο ποσοστό των φίλων σου να μην έχουν κάτι σταθερό, κάτι να αξίζει. Να μην ξέρεις αν θα είναι εδώ ακόμα και μέσα στον επόμενο μήνα. Με το δικό σου το αφεντικό να αναρωτιέσαι πώς κατέληξε εκεί στην θέση που έχει; Όχι ότι του λείπουν τεχνικές γνώσεις, στις κοινωνικές είναι το θέμα. Αφεντικό που έχει μάθει να βγάζει το μέγιστο από έναν εργαζόμενο μέσω της ψυχολογικής πίεσης, μέσω της υποτίμησης της προσωπικότητάς σου και των γνώσεών σου, αφεντικό που απορείς καμιά φορά αν διάβασε ή αν θυμόταν το βιογραφικό σου όταν σε έβαζε στην συγκεκριμένη θέση.

Πίσω λοιπόν στην χώρα που γέννησε την δημοκρατία με σκλαβιά, τα αυτοάνοσα με επισκέπτονται συχνά πυκνά. Εντάξει δεν μου κάνουν αρμένικη βίζιτα όπως παλιά αλλά δίνουν το παρόν συχνά πυκνά.

Και ερωτώ, πιτσιρίκο, είμαστε καταδικασμένοι να κουβαλάμε αυτοάνοσα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης;

Οι φρέσκιες ματιές λένε «Πρέπει να γίνεις φίλος με τις ανησυχίες σου» και εγώ λέω «Χαίρω πολύ».

Γίνανε όλοι ψυχολόγοι μιας μοντέρνας ριζοσπαστικής ψυχολογικής προσέγγισης ξαφνικά, μέχρι και να λέω ευχαριστώ που μου έρχονται έχω ακούσει κατά καιρούς, από τους ακραίους «ψυχολόγους» του προαναφερθέντος ρεύματος.

Να μην αναφερθώ στην εκθετική επιδείνωση της κατάστασης τον τελευταίο ένα με ενάμιση χρόνο, για πολλούς και διάφορους λόγους· είναι τόσοι πολλοί που παρατίθενται χρονολογικά ή αλφαβητικά, επιλέγει ο χρήστης στην αναζήτηση αναλόγως.

Υπάρχουν ώρες που φαίνεται φως στο τούνελ, υπάρχουν όμως και ώρες που χάνεται. Αυτά τα λίγα, κατά τα άλλα προχωράμε όπως λένε με χιουμοριστική διάθεση στα ιντερνέτς.

Β.

(Αγαπητέ φίλε, δεν το κατέχω το θέμα με τα αυτοάνοσα αλλά ξέρω πως, αν δεν είναι κληρονομικά, ο κυριότερος παράγοντας είναι το άγχος. Οπότε, μακριά από το άγχος. Πώς θα γίνει αυτό; Αυτό το ξέρει ο καθένας μας μόνος του, γιατί ο καθένας μας ξέρει τι είναι αυτό που τον κάνει χαρούμενο. Και βέβαια, δεν είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους. Εμένα, πάντως, όταν είχα μια περιπέτεια με την υγεία μου, ο γιατρός μου είπε επί λέξη “γράψε τα όλα στα αρxίδια σου”. Κι εγώ προσπαθώ. Αφού το είπε και ο γιατρός. Να είσαι πάντα καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.