Γιατί θυσιάζουμε τέτοια ανυπέρβλητη ομορφιά;


Πιτσιρίκο, φίλες και αναγνώστες, έχω μια απορία να μου λύσετε: πώς είναι δυνατόν τον 21ο αιώνα άνθρωποι ενήλικες, συχνά μορφωμένοι, να πιστεύουν με φόβο και πολύ πάθος σε τέτοια θλιβερά, μοιρολατρικά, κακόγουστα, απολίτιστα θρησκευτικά παραμύθια ενός βάρβαρου, αδίστακτου, μισάνθρωπου, μισαλλόδοξου, μνησίκακου, τιμωρού-θεού, χωρίς ίχνος φαντασίας, χωρίς έρωτα για την ζωή, που καταφέρεται ενάντια σε κάθε τι όμορφο και πολιτισμένο καταδικάζοντας την τέχνη, την γνώση, την επιστήμη. (Πιο αναλυτικά στην προηγούμενη ανάρτηση «Η πολυπόθητη ευδαιμονία, που όλο και μας ξεγλιστράει»).

Μέχρι και η 4χρονη κόρη φίλης μετά την 1η της κατήχηση για το Πάσχα μέσω τηλεκπαίδευσης αναγνώρισε την μαυρίλα και την ζοφερότητα και είπε στην μαμά της, ότι δεν της αρέσει καθόλου το μάθημα αυτό, γιατί είναι καταθλιπτικό.

Ούτε το 4χρονο δεν κατάφεραν να πείσουν για το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης…

Κατανοώ τον προϊστορικό άνθρωπο, ο οποίος ζούσε νομαδικά, συλλέγοντας και κυνηγώντας την τροφή του με μόνα όπλα τις πέτρες, τα κόκαλα των ζώων και το ξύλο, προσπαθώντας να επιβιώσει σε αντίξοες συνθήκες και να αντιμετωπίσει παγετώνες, σεισμούς, πυρκαγιές, πλημμύρες, άγρια θηρία κτλ. χωρίς επίγνωση του εαυτού του και του περιβάλλοντός του.

Ήταν αναμενόμενο να καταφύγει σε μυθοπλασίες για θεούς, που ρίχνουν κεραυνούς, όταν βροντάει, και θεές, που επιφορτίζονται με την γονιμότητα της φύσης, αφού από αυτήν εξαρτιόταν η επιβίωσή του.

Καταλαβαίνω τους αρχαίους Σουμέριους, Βαβυλώνιους, Αιγύπτιους κτλ. όταν την εποχή του χαλκού ίδρυσαν τις πρώτες οργανωμένες κοινωνίες σε πόλεις και οι ιερείς μαζί με τους βασιλιάδες, αυτοδιορισμένοι και οι δύο εκπρόσωποι των θεών, κανοναρχούσαν τις αμόρφωτες μάζες.

Ειδικά από την στιγμή που η άρχουσα τάξη συνειδητοποίησε ότι γνώση = δύναμη, τότε παγιώθηκε και η ανελευθερία των μαζών. Για παράδειγμα ο Φαραώ και το ιερατείο απέκτησαν τεράστια εξουσία, σε σημείο μάλιστα ο Φαραώ να θεωρείται θεός, καθώς έμαθαν να προβλέπουν τις πλημμύρες του Νείλου προσποιούμενοι, πως τον ελέγχουν.

Όλοι αυτοί ήταν δικαιολογημένοι. Σήμερα όμως οι άνθρωποι, τι δικαιολογία έχουν για την εθελοτυφλία και εθελοδουλία τους; Όταν ήδη από τον 6ο αι. π.μ. (προ μάστιγας) οι Έλληνες αμφισβήτησαν το κατεστημένο με τόλμη και παρρησία, αντιτάχθηκαν στις δεισιδαιμονίες και στις προλήψεις και σκέφτηκαν, ότι δεν είναι ανάγκη να ζουν έρμαια των καπρίτσιων των θεών και των «νόμιμων» εκπροσώπων τους, αλλά μπορούν με την δύναμη της λογικής τους να εξηγήσουν τον κόσμο και να οργανώσουν το σύμπαν ολόκληρο;

Και μήπως δεν είχανε αυτοί θεούς; Πάμπολλους. Αλλά οι δικοί τους θεοί ήταν πνεύματα ανώτερα, απόκοσμα και ζούσαν μέσα στην πάνσοφη αδιαφορία τους.

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική αντίληψη για την ζωή, καμία υπερβατική δύναμη δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, και σίγουρα ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για χάρη τους.

Η ιδέα ενός παντοδύναμου, δημιουργού θεού, ο οποίος μια μέρα έφτιαξε το σύμπαν από το τίποτα και μετά μπήκε και στον κόπο να μοιράζει τιμωρίες και επαίνους στον ασήμαντο πληθυσμό ενός από τους άπειρους πλανήτες, θα φάνταζε το λιγότερο παιδαριώδης.

Οι θεοί επενέβαιναν μόνο αν κάποιος τούς ζημίωνε ή ασεβούσε εις βάρος τους κλπ. Εξάλλου, και οι ίδιοι δεν ήταν παντοδύναμοι, υπόκεινταν σε μια απρόσωπη Μοίρα, η οποία έφερε πρώτα τον Ουρανό, έπειτα τον Κρόνο κι έπειτα τον Δία. Νόμος της γέννησης και της φθοράς. Ο μεσσιανισμός και η δυνατότητα εξωκοσμικής φυγής ήταν ιδέες ανοίκειες. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει εδώ.

Πώς καταντήσαμε λοιπόν σήμερα να ζούμε σε τέτοια βαρβαρότητα και αποχαύνωση, ώστε να αναλωνόμαστε με το αν θα έβγαινε για περιφορά ο επιτάφιος ή τι ώρα θα γινόταν η ανάσταση; Και για πια αντιεπιστημονική νεκρανάσταση μιλάμε εδώ και 2.000 χρόνια; Μα είμαστε σοβαροί; Δεν το χωράει νοήμονος ανθρώπου ο νους!

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία, θα διαβάσει πώς επικράτησε ο χριστιανισμός και τι αθέμιτα μέσα μεταχειρίστηκε, για να επιβληθεί. Βασάνισε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, έκαψε υποτιθέμενες μάγισσες και επιστήμονες, που εναντιώθηκαν, έγδαρε φωτισμένα μυαλά σαν την ταλαντούχα μαθηματικό–αστρονόμο Υπατία, ανασκολόπισε, διαμέλισε, ποδοπάτησε, γκρέμισε, έκανε ιερούς πολέμους και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έδωσε και την υπόσχεση της αιώνιας τιμωρίας για όλους τους «αμαρτωλούς», που του ξέφυγαν εν ζωή. Και για να ριζώσει στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ενώ πολέμησε λυσσαλέα τα παγανιστικά ήθη και έθιμα, αναγκάστηκε στο τέλος όχι μόνο να τα ανεχτεί, αφού δεν μπόρεσε να τα εξοβελίσει, αλλά και να τα υιοθετήσει, αλλάζοντάς τους όνομα και περιεχόμενο.

Οι μεγαλύτερες θρησκευτικές γιορτές είναι κλεμμένες από τους ειδωλολάτρες, που τόσο απεχθάνονταν. Στις 25 Δεκεμβρίου ήταν η γιορτή του ανίκητου ήλιου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, όπου η μέρα είχε την μικρότερη διάρκεια, οπότε από την επόμενη άρχιζε ξανά να μεγαλώνει σηματοδοτώντας τον ερχομό αργότερα της πολυπόθητης άνοιξης. Τον 4ο όμως αιώνα, ο χριστιανισμός αποφάσισε να γιορτάζει εκεί τα γενέθλια του Ιησού, ενώ οι Ιουδαίοι απέρριπταν τον εορτασμό γενέθλιων σαν παγανιστική συνήθεια, μια στάση που ακολούθησαν και οι πρώτοι χριστιανοί.

Επιπλέον, σύμφωνα με τις γραφές, οι βοσκοί στην Βηθλεέμ, όταν ο άγγελος τους ανήγγειλε την γέννηση του Ιησού, είχαν το κοπάδια τους στην ύπαιθρο, που λογικά αν ήταν Δεκέμβρης, θα βρισκόντουσαν ήδη στα χειμαδιά. Αυτό όμως είναι το λιγότερο, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι πέρα από τα ευαγγέλια, τα κείμενα της καινής διαθήκης και τις επιστολές του Παύλου, που όλα έτσι και αλλιώς δεν έχουν αρχαιολογική και ιστορική αξιοπιστία, κανένας ιστορικός δεν καταγράφει την γέννηση του σωτήρα και φυσικά ούτε την νεκρανάστασή του, καθώς σέβονταν τον εαυτό τους και την επιστήμη τους!

Μα καλά, τέτοια κοσμοϊστορικά γεγονότα, πώς τους ξέφυγαν; Όταν 500 χρόνια νωρίτερα ένας Ηρόδοτος και ένας Θουκυδίδης έχουν προσφέρει μοναδικά έργα στην ανθρωπότητα, που μελετώνται μέχρι σήμερα από ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες κ.α.;

Τέσσερις ιστορικοί τον 1ο και 2ο αιώνα κάνουν κάποιες νύξεις, οι οποίες αφορούν κυρίως τους πρώτους χριστιανούς και όχι τόσο την ύπαρξη του σωτήρα, του υιού του θεού, που θυσιάστηκε για τους ανθρώπους και τους χάρισε την βασιλεία των ουρανών.

Δηλαδή, να δεχθούμε, ότι συνέβησαν τέτοια πρωτάκουστα και ανεπανάληπτα θαύματα για χάρη των ανθρώπων και δεν βρέθηκε κανένας ιστορικός να τα γράψει; Μα τι έπαθαν όλοι, Αλτσχάιμερ;

Ακόμα και στην πλέον σημαντική αναφορά για τον Ιησού, ο Ιώσηπος, ο οποίος εξιστόρησε σε 20 βιβλία την ιστορία του εβραϊκού λαού, μιλάει μόνο 2 φορές για την μεγαλύτερη προσωπικότητα όλων των εποχών: «Έτσι, εκείνη περίπου την εποχή υπήρχε ο Ιησούς, ένας σοφός άντρας, -αν είναι θεμιτό να τον αποκαλείς άνθρωπο, διότι επιτελούσε θαυμαστά έργα- ένας δάσκαλος των ανθρώπων που λαβαίνουν την αλήθεια με ευχαρίστηση. Έλκυσε κοντά του και πολλούς από τους Ιουδαίους και πολλούς από τους Εθνικούς. Αυτός ήταν ο Χριστός· και όταν ο Πιλάτος, μετά από πρόταση που του έκαναν οι εξέχοντες άντρες μεταξύ μας, τον καταδίκασε στο σταυρό, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν τον εγκατέλειψαν αρχικά, διότι εμφανίστηκε σε εκείνους και πάλι την τρίτη μέρα, όπως τα είχαν προείπει οι θεϊκοί προφήτες και πάμπολλα άλλα θαυμάσια πράγματα σχετικά με αυτόν· και η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκε από αυτόν, δεν έχει εκλείψει μέχρι σήμερα.»

Αυτό μόνο; Αυτό και μάλιστα αμφισβητείται από πολλούς ιστορικούς, γιατί μέρος του κειμένου ή και ολόκληρο πιστεύεται πως έχει εσκεμμένα αλλοιωθεί από χριστιανούς θεολόγους.

Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος γράφει «Ο Νέρων υπέδειξε άλλους ως ενόχους και υπέβαλε σε ιδιαίτερες τιμωρίες εκείνους τους οποίους ο λαός μισώντας τους για τις ανομίες τους ονόμαζε χριστιανούς. Εκείνος από τον οποίον προήλθε το όνομα είναι ο Χριστός, ο οποίος θανατώθηκε επί της βασιλείας του Τιβέριου, όταν προκουράτορας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Η προς καιρόν κατασταλείσα ολέθρια δεισιδαιμονία εμφανίστηκε πάλι όχι μόνο στην Ιουδαία, την εστία αυτού του κακού, αλλά και στην Πόλη (Ρώμη), όπου από παντού μαζεύονται και ακούγονται όλα τα κακά και τα αισχρά». Ωστόσο η ιστορική αξιοπιστία και εγκυρότητα και αυτής της αναφοράς είναι αμφιλεγόμενη, γιατί στα ρωμαϊκά αρχεία, στα οποία υποτίθεται πως βασίστηκε, αν αναφερόταν ο Ιησούς αποκλείεται να αναφερόταν ως Χριστός, τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του, αλλά με το όνομά του, ενώ δεν θα γινόταν και λάθος στο αξίωμα του Πόντιου Πιλάτου. Ο Πλίνιος ο Νεότερος μας πληροφορεί «[…] συνήθιζαν να συνέρχονται καθορισμένη μέρα πριν την ανατολής του ήλιου και να αναπέμπουν ύμνο στο Χριστό όπως σε θεό και εδένοντο με αμοιβαίο όρκο, όχι για κάποιο έγκλημα, αλλά ότι δεν θα διέπρατταν απάτη, ληστεία ή μοιχεία, δεν θα παρέβαιναν την πίστη τους, ούτε θα αρνούνταν την ιερή τους παρακαταθήκη, ακόμη κι αν τους δίκαζαν […]» και ο Σουητώνιος « Τους Ιουδαίους που δημιουργούσαν θόρυβο στη Ρώμη υποκινούμενοι από τον Χριστό τους εξόρισε».

Αυτά τα ολίγα. Άρα προκύπτει το εύλογο ερώτημα, υπήρξε ποτέ ο Ιησούς του χριστιανισμού;

Με τον ίδιο περίπου τρόπο καπηλεύτηκε η θρησκεία και τον εορτασμό της άνοιξης, θεσπίζοντας την γιορτή του Πάσχα. Στον ιουδαϊσμό καθιερώθηκε σε ανάμνηση της εξόδου, που ελευθέρωσε τους εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία και μεταγενέστερα υιοθετήθηκε από τους χριστιανούς προς τιμή της αυτοθυσίας του Ιησού και της υποτιθέμενης ανάστασής του. Ορισμένοι μελετητές ανιχνεύουν τις αρχές των εορταστικών αυτών εκδηλώσεων σε χαναατικές γιορτές για την συγκομιδή του κριθαριού ή σε ιεροτελεστίες της άνοιξης, όπου οι άνθρωποι υπέβαλλαν αίτημα στο θεό για την προστασία του κοπαδιού.

Στην αρχαία Ελλάδα γιορταζόντουσαν τα «Αδώνια» προς τιμή του πανέμορφου Άδωνι, τον οποίον ερωτεύτηκε η θεά Αφροδίτη μαγεμένη από το φυσικό του κάλλος και ο Άδωνις ανταπέδωσε τον έρωτά της. Η Αφροδίτη, ενόσω γεύονταν τον ερωτά της, συμβούλεψε τον Άδωνι, που αγαπούσε στο κυνήγι, να προσέχει και να μην είναι παράτολμος. Εκείνος δεν την άκουσε, έτσι κάποια στιγμή ένας αγριόχοιρος του κατάφερε ένα θανατερό πλήγμα στην ηβική του χώρα. Η θεά άκουσε τον γοερό βόγγο του αγαπημένου της και έπεσε επάνω του θρηνώντας για τον χαμό του. Αμέσως μετά παραίνεσε τους ανθρώπους να καθιερώσουν γιορτή προς τιμήν του εραστή της, εις αιώνια ανάμνηση του δικού της θρήνου για τον όμορφο θεό, και καθώς περιέραινε το σώμα του με νέκταρ, από τον ουρανό κατήλθε λευκό σύννεφο και ο Άδωνις αναλήφθηκε με αυτό στα ουράνια δώματα των αθανάτων.

Η εορτή ονομάστηκε Αδώνια ή Κήποι Αδώνιδος. Ήταν μία επιτάφια ιδιωτική-οικιακή εορτή, η οποία τελούνταν κάθε χρόνο σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις προς τιμήν του Άδωνι και της Αφροδίτης. Η διάρκεια της εορτής ήταν συνήθως διήμερη, αλλά σε  κάποιες πόλεις μπορούσε να διαρκέσει ακόμη και για μία εβδομάδα, και λάμβανε χώρα κυρίως κατά την εποχή της άνοιξης. (Βρεττός, 2002). Η τελετή χωριζόταν σε δύο κύρια μέρη. Η πρώτη μέρα ήταν πένθιμη και  ονομάζονταν «αφανισμός», όπου οι γυναίκες ακολουθούσαν όλο το καθιερωμένο τυπικό της κηδεύσεως του Άδωνι.

Τοποθετούσαν σε νεκρική κλίνη ένα ξύλινο ομοίωμα του και επιτελούσαν, σαν να είχαν ένα νεκρό σώμα, τα ταφικά τελετουργικά. Έπλεναν με νερό το ξόανο, μύρωναν το σώμα του θεού, το έντυναν με το χαρακτηριστικό ύφασμα των νεκρών, το σάβανο, και νεκροστόλιζαν με αρωματικά άνθη και κλαδιά αειθαλών δέντρων την κλίνη του. Σημαντικό μέρος στην τελετή  διαδραμάτιζαν οι λεγόμενοι «Κήποι Αδώνιδος». Οι γυναίκες εννέα ημέρες πριν την εορτή τοποθετούσαν μέσα σε πήλινα αγγεία σπόρους από φυτά, που αναπτύσσονται γρήγορα, συνήθως σίτο, μαρούλι, μάραθο ή και διάφορα άνθη. Τοποθετούσαν τα αγγεία αυτά στις στέγες των σπιτιών ή όπου αλλού αυτά θα δέχονταν την θερμότητα των ηλιακών ακτίνων, ώστε να μεγαλώσουν γρήγορα. Τα φυτά αυτά συμβόλιζαν την νεότητα και το σφρίγος του νεανία θεού, καθώς βλασταίνουν γρήγορα αλλά και μαραίνονται απότομα, όπως απότομα και πρόωρα αφανίστηκε και ο Άδωνις. Κατόπιν ακολουθούσε  ο θρήνος του νεκρού. Ο θρήνος αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος των ελληνικών ταφικών τελετουργιών. Έχουμε την τύχη να διασώζεται αυτούσιος ένας θρήνος για τον Άδωνι από τον Βίωνα τον Σμυρναίο, που έζησε τον 2ο αι. π.μ. Το έργο του «Επιτάφιος Αδώνιδος» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα της Ελληνιστικής περιόδου, που περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο τον θρήνο της θέας Αφροδίτης.

Τον Άδωνι θρηνολογώ, τον όμορφο που εχάθη,
«πάει, χάθηκεν ο Άδωνις» οι Έρωτες θρηνούνε.
Στα πορφυρά σου Κύπριδα να μην ξαναπλαγιάσεις,
βάλε τα μαύρα σου, καλή, και να στηθοκοπιέσαι,
σύρε φωνή, ο Άδωνις χάθηκεν, ο καλός σου.
Τον Άδωνι θρηνολογώ και οι Έρωτες θρηνούνε

Έπειτα ακολουθούσε η λεγόμενη «Έκθεσις» του ομοιώματος του θνήσκοντος θεού, δηλαδή η περιφορά και η μετάβαση της ταφικής λάρνακας  από τον οίκο προς τον χώρο ταφής του. Στην πομπή προπορεύονταν οι άντρες και ακολουθούσαν οι γυναίκες, ενώ οι αναμμένοι πυρσοί και τα κεριά προσέδιδαν σε αυτήν την επιβλητική πομπή μια ιδιαίτερα κατανυκτική ατμόσφαιρα. Οι πένθιμοι ύμνοι συνεχίζονταν κατά την διαδρομή με την συνοδεία αυλού, που παρήγαγε έναν θρηνητικό ήχο. Όταν έφταναν στον υποτιθέμενο χώρο ταφής, έθαβαν το ομοίωμα και  ακολουθούσαν οι καθιερωμένες ταφικές χοές, καθώς και ο τελετουργικός κυκλικός χορός των γυναικών γύρω από τον τάφο.

Η επόμενη ημέρα ήταν χαρμοσύνη και ονομάζοταν «Εύρεσις». Γιόρταζαν την ανάσταση, την αναγέννηση του Άδωνι με χορούς και γέλια, και συνέτρωγαν με πλούσια γεύματα, που προέρχονταν από τις καθιερωμένες θυσίες.

Οι πολυθεϊστικές θρησκείες  πολλών λαών εμπεριέχουν το αρχέτυπο του θνήσκοντος και αναγεννώμενου θεού. Στην Αίγυπτο ο Όσιρις, στη Μεσοποταμία ο Ταμμούζ, στην Φρυγία ο Άττης κ.α. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες και ειδικότερα ο χριστιανισμός, στις περιοχές που επιβλήθηκαν και υπήρχε ήδη ένα τέτοιο αρχέτυπο, περιέβαλαν τον δικό τους θεό με τις ίδιες σχεδόν θεολογικές και τελετουργικές πρακτικές, γιατί αντιλήφθηκαν, ότι με αυτόν τον τρόπο θα ήταν πιο εξασφαλισμένη η επικράτησή τους.

Κατά την διάρκεια της Άνοιξης και πιο συγκεκριμένα της εαρινής ισημερίας, όπου και τελούνταν αυτές οι εορτές, ο ήλιος ανέρχεται σταδιακά από το νότιο ημισφαίριο της γης, που κυριαρχεί το ψύχος και το σκοτάδι, κατάσταση παρόμοια με το σκότος του Άδη και μετέρχεται προς την επικράτηση του φωτός και της θερμότητος. Η αναγέννηση της φύσεως σηματοδοτεί και την αντίστοιχη αναγέννηση της ανθρώπινης πνευματικότητας. Πιο συγκεκριμένα, στην Ελληνική θρησκευτική παράδοση, ο Άδωνις συμβολίζει την ίδια την ανθρώπινη ψυχή, που πεθαίνει και αναγεννιέται συνεχώς, οι συνεχόμενες όμως επαναγεννήσεις του θα εξελίξουν την ψυχή, προσδίδοντάς της το απαραίτητο ψυχικό κάλλος. Τότε θα μπορέσει να ανέλθει στα ανώτερα θεϊκά πεδία. Η ανυπέρβλητη φυσική ωραιότητα του Άδωνι αντανακλά το αντίστοιχο εσωτερικό ψυχικό του κάλλος. Αυτό το εσωτερικό κάλλος της ανθρώπινης ψυχής ήταν και το ζητούμενο από τους μετέχοντες της αρχαίας ελληνικής θρησκευτικής παραδόσεως. (Αρβανάτικης, 2009).

Η χριστιανική θρησκεία, αν και προσπάθησε με κάθε τρόπο να εξαλείψει τις παγανιστικές αυτές εορτές με τα ταφικά έθιμα που περιλάμβαναν, τελικά αυτά κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητα, παρόλο τον ανηλεή πόλεμο που δέχθηκαν. Οι πατέρες της  εκκλησίας καταδίκαζαν ήδη από την πρώιμη χριστιανική περίοδο τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, όπως για παράδειγμα τον θρήνο, την περιφορά του νεκρού, ακόμη και τα μνημόσυνα, που σήμερα θεωρούμε δεδομένο, ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χριστιανικής πίστης. Δεν αντιμάχονταν βέβαια τόσο τα ίδια τα έθιμα, όσο την καταγωγή τους, αφού η τήρηση των εθίμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα να διατηρούνται εν ισχύ τα τελετουργικά της ελληνικής θρησκείας. Με το πέρασμα των αιώνων, η προσήλωση του ελληνικού λαού στα έθιμα αυτά ήταν ακλόνητη, γεγονός που εξανάγκασε τους πατέρες της εκκλησίας να τα εντάξουν τελικά στην χριστιανική πίστη. Οι απόπειρες απεμπολής των δρώμενων αυτών δεν σταμάτησαν ακόμη και έως τον προηγούμενο αιώνα. Η εγκύκλιος της Ι. Συνόδου της εκκλησίας στις 12 Μαΐου του 1882, θεωρούσε το έθιμο της περιφοράς του επιταφίου ως «άσκοπον και ανευλαβές», ενώ επικαλείτο και την ολική κατάργηση του.

Παρ’ όλα αυτά, και ενώ η αλήθεια βρίσκεται έξω εκεί για όποιον θέλει να την ανακαλύψει, πολλοί στεναχωρήθηκαν, αν φέτος δεν θα είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν τον επιτάφιο… Μα γιατί τέτοια σφοδρή επιθυμία να προσκυνήσουμε κάτι ή κάποιον; Γιατί δεν στεκόμαστε στο ύψος του Ανθρώπου; Πέρα από την πλύση εγκεφάλου και τις διώξεις, που έγιναν, ώστε να επικρατήσει αυτή η θρησκεία, μια μάστιγα, που καταπλάκωσε την ανθρωπότητα με το μαύρο πέπλο του σκοταδισμού και της αντιγνώσης, έχουμε και προσωπική ευθύνη να αναζητήσουμε, να σκεφτούμε και να κρίνουμε όλα αυτά, με τα οποία ανατρεφόμαστε.

Ήμουν μόλις 11 χρονών παιδάκι, όταν ανακοίνωσα στην γιαγιά μου, πως δεν θα ξαναπάω στην εκκλησία, πριν διαβάσω Καζαντζάκη ή Whitman. Είχα ψυχανεμιστεί ήδη, έστω και αχνά, την απάτη των θρησκειών και την εργαλειοποίησή τους από το σύστημα, ως ακόμα ένα μέσο ελέγχου και επιβολής, αφού πια δεν είχαν να επιτελέσουν το σημαντικό και απαραίτητο έργο, για το οποίο και γεννήθηκαν, να στηρίξουν δηλαδή τον άνθρωπο στα πρώτα του βήματα προς τον πολιτισμό.

Αν λοιπόν εσείς, ενήλικες άνθρωποι, έχετε ακόμα για κάποιον λόγο ανάγκη από παραμύθια για να πορευτείτε ή από τιμωρίες και επιβραβεύσεις της κόλασης και του παράδεισου για να κάνετε το «καλόν» και το «δίκαιον» ή από αντιεπιστημονικούς τρόπους να ερμηνεύσετε το σύμπαν, επειδή ενδεχομένως δεν σκαμπάζετε από μαθηματικά και φυσική, τότε σας συμβουλεύω να το κοιτάξετε σοβαρά, αν έστω και αμυδρά ενδιαφέρεστε για το «ευ ζην» σας, όσο είστε ζωντανοί, και όχι για το «φυτοζωείν», γιατί ζωή άλλη δεν υπάρχει, ούτε ζόμπι που ανασταίνονται εκ νεκρών. Τουλάχιστον να διαλέγατε και κανένα ωραίο παραμύθι με νεράιδες και φτερωτά άλογα, μπορεί και να το καταλάβαινα…

Ο Αϊνστάιν (;) το έθεσε υπέροχα: «Η διαφορά μεταξύ της ηλιθιότητας και της ευφυίας, είναι ότι η ευφυία έχει όρια». Αναθαρρήστε όμως, γιατί ίσως και να υπάρχει ακόμη ελπίδα, αν αναλογιστούμε την ηλικία της γης, 4.5 δις ετών, και το γεγονός ότι μόλις πριν από 7 εκ. χρόνια περίπου διαχωρίστηκαν τα πρώτα ανθρωποειδή από τους πιθήκους, ενώ ο homo sapiens υπάρχει μόνο τα τελευταία 300.000 χρόνια.

Για να κατανοήσουμε τα μεγέθη αυτά, έστω ότι η γη έχει ηλικία 80 ετών, τότε τα πρώτα ανθρωποειδή είναι 45 ημερών, μόλις δηλαδή που σαράντισαν, ενώ ο homo sapiens είναι 2 ημερών νεογέννητο, ούτε καν έχει βγει δηλαδή από το μαιευτήριο!

Τι απαιτήσεις να έχουμε τότε; Διαθέτουμε τον πιο εξελιγμένο εγκέφαλο από όλα τα ανθρώπινα είδη στην ιστορία μας και είμαστε ικανοί για τα πιο θαυμαστά πράγματα. Αρκεί κάποια στιγμή να καταφέρουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το τέλειο εργαλείο των 100 δις νευρώνων στο έπακρο, ώστε τα ιδανικά του ήθους και της αρετής να ξεπεράσουν την ασχήμια του κόσμου και η πνευματική υπεροχή να σταθεί ανώτερα από κάθε οικονομική και τεχνολογική πρόοδο.

Προϋπόθεση, βέβαια, να υφίσταται ακόμα και ο ταλαίπωρος πλανήτης μας.

Καλή απεργία,
Έλενα

(Αγαπητή Έλενα, οι θρησκείες είναι ένας ακόμα τρόπος για να μη αναλαμβάνουν οι άνθρωποι τις ευθύνες τους. Επίσης, είναι ένας τρόπος για να παραμένουν ήσυχοι οι φτωχοί, που θα ζήσουν υπέροχα και πολύ πλούσια όταν …πεθάνουν. Πάντως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι γυρνούν την πλάτη τους στις θρησκείες. Τα δόγματα δεν είναι για όλους. Σίγουρα δεν είναι για τους ελεύθερους και λογικούς ανθρώπους. Και οι θρησκείες είναι δόγματα. Όσο για την ομορφιά, δεν την βλέπουν όλοι. Μια ματιά γύρω αποδεικνύει πως οι άνθρωποι καταστρέφουν την ομορφιά και τους αρέσει η ασχήμια. Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο· εγώ λέω πως η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να την δουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.