Δεν είναι αυτό που νομίζετε

Ακόμη και εάν είστε σίγουροι ότι ακούσατε κάποιον Λασκαρίδη να λέει, σε Αγγλικά επιπέδου google automatic translator, ότι οι εφοπλιστές μπορούν να αφοδεύσουν επι του Πρωθυπουργού της χώρας μας, μη νομίζετε ότι είπε αυτό που ήδη γνωρίζατε.

Δηλαδή, ότι η χώρα είναι ένα πραγματικό αφοδευτήριο όχι μόνο για τον εφοπλισμό, αλλά και για το ξένο κεφάλαιο που επενδύει στην πατρίδα μας, συμπεριλαμβανομένου, φυσικά, του τουρισμού που είναι ο μεγαλύτερος βόθρος συγκέντρωσης ξένων λυμάτων.

Το ότι ο υπουργός Ναυτιλίας, πριν καν ακούσει τι θα πει ο εφοπλιστής, είπε σε ξένους δημοσιογράφους «O Πάνος. Α, ο Πάνος!» -λες και με τον Λασκαρίδη είχαν πάρε-δώσε με τίποτα γκόμενες κατά το παρελθόν- δείχνει, πέρα από την ευγένεια της πολιτικής δουλοπρέπειας, και την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ γλώσσας και σκέψης.

Γιατί ο Υπουργός δεν σκέφθηκε τι θα μπορούσε να ξεστομίσει ο ευεργέτης των χρωματιστών παγουριών και χρηματοδότης μιας εταιρείας της Μαρέβας, σε έρευνα ξένων δημοσιογράφων, που αφορούσε τις επενδύσεις των ναυτιλιακών εταιρειών για το περιβάλλον.

Περίμενε, άνθρωπε μου, να ακούσεις τι θα πει ο Πάνος για το περιβάλλον, και αν άρχιζε να μιλάει υπέρ της Κυβέρνησης σου, σαν τον Ελληνοαμερικανό – που τον λήστεψαν στην Εκάλη και στο ΣΚΑΙ, που τον βγάλανε, έλεγε ότι επί ΣΥΡΙΖΑ φοβόταν περισσότερο- να πεις τότε: «Α! Ο Πάνος είναι δικό μας παιδί».

Βέβαια, όταν μια ολόκληρη κυβέρνηση ξεφτιλίζεται και βάζει την υπουργό Παιδείας του να φωτογραφίζεται με την υπάλληλο ενός Ιδρύματος του εφοπλιστή και φόντο τα παγούρια, δεν μπορείς εσύ, σαν μέλος αυτής της Κυβέρνησης, να μείνεις έξω από αυτό το πανηγύρι. Θα έρθει η ώρα που θα ξεφτιλιστείς και εσύ ο ίδιος.

Ο πατριώτης εφοπλιστής είπε αυτό που είπε -μεταξύ μας δεν είπε και κάτι που δεν ξέραμε- και για την ακρίβεια γελοιοποίησε κράτος, κυβέρνηση και Πρωθυπουργό, ενώ ο Υπουργός σαν να μη τρέχει τίποτα άλλαξε θέμα για να μας δείξει, όχι ότι είναι ο μεγαλύτερος Υπουργός Ναυτιλίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας -όπως έλεγε χαριτολογώντας στους Πορτογάλους δημοσιογράφους- αλλά ο μεγαλύτερος ξεφτίλας της.

Στην πατρίδα μας δεν υπάρχει άνθρωπος, που θα πει μια αλήθεια και την επόμενη μέρα, εφόσον αυτά που είπε ξεσήκωσαν αντιδράσεις, να μην βγει και να επανορθώσει με την γνωστή ατάκα: «Δεν είναι αυτό που νομίζετε».

Μιλάει ο Λοβέρδος για συζύγους που πλακώνουν τις γυναίκες τους στο ξύλο, αλλά μπορεί να είναι καλοί πατεράδες, τον κράζει όλο το σύμπαν, και βγαίνει και λέει ότι παρερμηνεύτηκαν τα λόγια του.

Μαθημένος, λοιπόν, από βουλευτές η πολιτευτές, που συνήθως δεν τους παίρνει κανείς στα σοβαρά, έγινε προσπάθεια από τον εφοπλιστή μια αλήθεια να κρυφτεί μέσα στο πέπλο της σκόπιμης παραποίησης που δήθεν επιχείρησαν κάποιοι δημοσιογράφοι.

Το άλλοθι της παραποίησης, για οιονδήποτε μεταμελημένο ομιλούντα, είναι εξασφαλισμένο. Για αυτό έχουν φροντίσει οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, αφού συνήθως όχι μόνο αλλοιώνουν -εκεί που τους συμφέρει- αυτά που λέει κάποιος, αλλά φροντίζουν με στημένα ρεπορτάζ να επιβεβαιώνουν την αλήθεια που συμφέρει το αφεντικό τους.

Ατυχώς για τον Έλληνα εφοπλιστή -στην συγκεκριμένη περίπτωση οι δημοσιογράφοι ήταν ξένοι- το ρεπορτάζ ήταν καλά ντοκουμενταρισμένο και όσοι μίλησαν από τον ναυτιλιακό κλάδο, λίγο-πολύ όλοι τα ίδια είπαν. Ότι δεν συμφέρουν οι επενδύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος. Και φυσικά, τα ίδια, μέσες-άκρες, είπε και ο Λασκαρίδης.

Σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ, που ο δημοσιογράφος παραθέτει στοιχεία και δεν κάνει καραγκιοζιλίκια να στήνεται μπροστά σε ΑΤΜ η να ρωτάει αβανταδόρους της κυβέρνησης, για να παρερμηνεύσει κάποιος τα λόγια που ακούει ενός ανθρώπου, σημαίνει ότι ο άνθρωπος που μιλάει, είτε ότι δεν καταλαβαίνει τι λέει, ή ότι δεν ξέρει να μιλάει σωστά την γλώσσα στην οποία μιλάει.

Ο εφοπλιστής Λασκαρίδης, έστω και σε απλοϊκά Αγγλικά, είπε σε ξένους δημοσιογράφους, που ούτε και αυτοί μιλούσαν Αγγλικά της προκοπής για να πεις ότι τον βραχυκύκλωσαν γλωσσικά, αυτό που είπε: ότι οι εφοπλιστές μπορούν να αφοδεύσουν επί του Πρωθυπουργού.

Την Ελλάδα, είπε αυτός ο Λασκαρίδης, δεν την έχουν ανάγκη, γιατί δεν υπάρχουν φορτία η ναυλοσύμφωνα.

Εάν του επέτρεπε το savoir vivre θα μπορούσε κάλλιστα να συμπληρώσει: «Στα @ρχίδια μας η χώρα, στα @αρχίδια μας και τα διακόσια χρόνια από την επανάσταση. Δεν πα’ να πάει να γ@μηθεί η Γιάννα και το τσίρκο που έφτιαξε;».

Η κάθε πρόταση του εφοπλιστή, που έβγαινε δύσκολα από το στόμα του, ήταν τέσσερις με πέντε λέξεις. Συνεπώς, δεν υπήρχε περίπτωση τα λόγια του να μην ήταν απόρροια σκέψης.

Ο Πάνος Λασκαρίδης, ένα από τα ισχυρά ονόματα της ναυτιλίας, είπε το αυτονόητο:

Ότι η ναυτιλία δεν έχει καμία ανάγκη την πατρίδα μας, γιατί τα πλοία αλλάζουν πιο συχνά σημαία από ό,τι πουκάμισα οι ίδιοι οι εφοπλιστές.

Για να είμαστε ακριβείς, μπορεί να αλλάζουν σημαία από λιμάνι σε λιμάνι η ακόμη και μεσοπέλαγα ανάλογα με τα χωρικά ύδατα στα οποία επιπλέουν και το φορτίο που μεταφέρουν.

Καλώς η κακώς -κάκιστα κατά την γνώμη μου- αυτή είναι η πραγματικότητα. Η διεθνής φορολογική ασυλία επιτρέπει αυτό το γενικευμένο εφοπλιστικό γραψαρχιδισμό των κυβερνήσεων, των κανόνων ναυσιπλοΐας και του περιβάλλοντος.

Η εμπορική λειτουργία μιας ναυτιλιακής εταιρείας απαιτεί μόνο την οντότητα μιας έδρας. Και η επιλογή της έδρας για κάθε εφοπλιστή είναι ο συνδυασμός του κόστους διοίκησης της εταιρείας και της φυσικής του κατοικίας στην οποία θα επιλέξει να ζήσει.

Φθηνές γραμματείς η υπάλληλοι λογιστηρίων και χαμηλό κόστος στέγασης είναι ο λόγος διατήρησης έδρας στην πατρίδα μας. Αυτός και κανένας άλλος.

Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το κλίμα, την γλώσσα και τον κοινωνικό περίγυρο, η Ελλάδα είναι η ιδανική χώρα όχι μόνο για τις εταιρείες τους αλλά και για αυτούς τους ίδιους τους εφοπλιστές και τις οικογένειές τους. Διαφορετικά, δεν θα το ‘χαν σε τίποτα να έστηναν την έδρα τους στην Βουλγαρία ή την Αλβανία.

Όποιος είχε την τύχη να γνωρίσει κάποιους από αυτούς, θα κατάλαβε ότι οι περισσότεροι -ανεξάρτητα από το οικονομικό τους status- στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι άξεστοι, ακαλαίσθητοι και αμόρφωτοι. Μια ματιά στο προσβλητικό για το περιβάλλον όγκο των σπιτιών τους η την μπαρόκ διακόσμηση των γραφείων τους είναι αρκετή για να πειστείτε.

Οι Εγγλέζοι, που από χρόνια έχουν εγκαταλείψει τον εφοπλισμό, τους αποκαλούν “φορτηγατζήδες της θάλασσας”.

Αν παρακολουθήσατε το video της συνέντευξης των εκπροσώπων της ναυτιλίας μας, θα διαπιστώσατε ότι επιχειρηματίες που συναλλάσσονται συνεχώς με ξένες εταιρείες μετά βίας μιλούν Αγγλικά επιπέδου πρώτης γενιάς μεταναστών.

Θα μπορούσαν, αυτοί οι άνθρωποι να γίνουν μέλη της ελίτ σε μια ξένη χώρα, όπως θεωρούνται στη πατρίδα μας; Δεν είναι τυχαίο ότι στο Λονδίνο, αν και ο ένας δεν χωνεύει τον άλλον, κάνουν παρέα μόνο μεταξύ τους.

Γιατί, συνεπώς, να πάνε να ζήσουν σε μια μουντή δυτική χώρα, όπου κανείς δεν θα τους έδινε σημασία και η κοσμική τους ζωή θα περνούσε απαρατήρητη;

Το παράδοξο, λοιπόν, δεν είναι ότι ο εφοπλισμός -και φυσικά το ίδιο ισχύει για το ξένο επενδυτικό κεφάλαιο- επιλέγει την χώρα στην οποία έχει μειωμένο λειτουργικό κόστος, αλλά ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις νομίζουν ότι οι εφοπλιστές μας κάνουν χάρη επειδή έχουν τα γραφεία στην πατρίδα μας.

Οι λεκτικές πομφόλυγες των πολιτικών για την σπουδαιότητα του εφοπλισμού ως εθνικού κεφαλαίου, η κοινωνική προβολή την οποία απολαμβάνουν στην πατρίδα μας και οι κατά καιρούς ελεημοσύνες μέσω ιδρυμάτων τους, είναι λογικό να παγιώνουν την πίστη στους εφοπλιστές ότι ο κόσμος τους οφείλει ευγνωμοσύνη.

Για τον βίο και την πολιτεία του συγκεκριμένου εφοπλιστή -πέρα από τα αλισβερίσια του με μακαρίτη εκδότη μιας σιχαμένης εφημερίδας και κάτι πεντέμισι εκατομμύρια ευρώ που πηγαινοέρχονταν σε σακούλες- δεν υπάρχουν στοιχεία που να του αμαυρώνουν την εικόνα.

Όπως άλλωστε και για τους υπόλοιπους πατέρες του εφοπλισμού, που ούτε πλοία έχουν βουλιάξει για να πάρουν αποζημιώσεις, ούτε έχουν σπάσει εμπάργκο, ούτε έχουν ρίξει καπετάνιους στα σκυλόψαρα όταν αρνήθηκαν να φορτώσουν ναρκωτικά η λαθραία πετρέλαια. Είναι ένας καθαρός, με άλλα λόγια, άνθρωπος.

Και για να είναι τόσο επιτυχημένος, είναι βέβαιο ότι θα μετράει τις κουβέντες του.

Και όμως! Ο επιχειρηματίας αυτός, ο τρόμος και ο φόβος πιθανόν των υπαλλήλων του, ο ευεργέτης που αντί να μοιράσει σοκοφρέτες στους άστεγους, όπως ο συνάδελφος του της EasyJet, έστειλε παγούρια στα σχολεία, κόμπιασε με τον σάλο που δημιουργήθηκε και πήρε πίσω αυτό που είπε.

Δεν έχει σημασία αν πιέστηκε για να πάρει πίσω τα λόγια του και να κατηγορήσει τους Πορτογάλους δημοσιογράφους, ότι του παραποίησαν τα λόγια μιας αναπόφευκτης πραγματικότητας.

Σημασία έχει ότι συμπεριφέρθηκε σαν τον άπιστο σύζυγο που, όταν τον τσακώνει η γυναίκα να στέλνει μήνυμα στην γκόμενα του, της λέει ότι δεν είναι αυτό που νομίζει.

Κύριε Λασκαρίδη, με απογοητεύσατε. Δεν περίμενα από εσάς να κάνετε πίσω.

Με απογοητεύει ένας άνθρωπος που, ενώ στη πραγματικότητα μπορεί να αφοδεύει πάνω σε ένα Πρωθυπουργό, όταν του ζητούν εξηγήσεις, δεν έχει το θάρρος να πει:

«Ναι, ρε λιγούρηδες, αυτό που νομίζετε είπα. Και μη μου σπάτε τα @ρχίδια με το τι είπα και δεν είπα, γιατί θα πάρω πίσω και τα παγούρια που σας έδωσα».

Γ.Κ.

Υ.Γ.1 Ο αποκαλούμενος και Εθνάρχης, ο Καραμανλής, μπορεί να ξεπούλησε την Κύπρο, να χάρισε στους Γερμανούς τα κατοχικά δάνεια, να εξέθρεψε στους κόλπους της δεξιάς τις γνωστές παρακρατικές οργανώσεις, να κατέστρεψε πολεοδομικά την Αθήνα και να έκανε άλλα πολλά, αλλά με τύπους σαν τον Λασκαρίδη δεν είχε πολλά-πολλά. Τους καθάριζε σε μια νύχτα, όπως καθάρισε Ωνάση και Ανδρεάδη.

Υ.Γ.2 Για την ιστορία, μια κυρία Κατίγκω-μητέρα ενός εφοπλιστή που πάντρεψε τον γιό της με μια μοντέλα της τηλεόρασης- έδωσε πουρμπουάρ πέντε χιλιάρικα στο Πολεμικό Ναυτικό, που της διέθεσε ένα αντιτορπιλικό για την γαμήλια δεξίωση. Μπορεί το αντιτορπιλικό να έγινε μπoυρδέλο, αλλά, προς τιμήν του, ο τότε υπουργός, Ευάγγελος Βενιζέλος, είπε ότι δεν ήταν ανάγκη και ευχαρίστησε την κυρία Κατίγκω.

Υ.Γ.3 Αν νομίζετε, ότι κανένα κανάλι δεν ανέφερε την είδηση της αφόδευσης, επειδή είναι τελείως ξεπουλημένα, πέσατε μέσα. Είναι αυτό που νομίζετε.

(Αγαπητέ φίλε, είστε πάντα απολαυστικός. Είναι θλιβερό ότι η Ελλάδα, η χώρα μας, είναι τόσο γελοία και έχει τόσα λαμόγια. Αυτή η ιστορία με τον Πλακιωτάκη και τον Λασκαρίδη, είναι αρκετή για να πείσει και τον πιο δύσπιστο Έλληνα πως η Ελλάδα είναι ανέκδοτο. Αλλά στους Έλληνες αρέσουν ψέματα. Και μισούν την αλήθεια. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

(Όσοι καλοί φίλοι θέλουν να κοινοποιήσουν στο Facebook το κείμενο του Γ.Κ. -ή κάποιο άλλο κείμενο του μπλογκ-, ας το ανεβάσουν κατευθείαν στην δική τους σελίδα. Μάλλον χωρίζουν οι δρόμοι μας με το Facebook, και βαριέμαι ακόμα και να ασχοληθώ. Ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.