Ηθικοί αυτουργοί

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Το μακελειό -για την ακρίβεια, οι ασκήσεις σκοποβολής του κράτους απαρτχάιντ με θύματα αμάχους- στο γκέτο της Γάζας συνεχίζεται με την διεθνή κοινότητα να κρατά ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην βία που ασκείται από τον θύτη κι από εκείνη του θύματος που αντιστέκεται με όσα μέσα μπορεί.

Γνωρίζουμε, πιστεύω, όλοι τον βρώμικο ρόλο των Εγγλέζων στην Παλαιστίνη μετά την λήξη του Β-ΠΠ, γνωρίζουμε επίσης το license to kill που έχουν δώσει εδώ και χρόνια στο κράτος τραμπούκο της Μέσης Ανατολής, γνωρίζουμε τέλος το σύνδρομο της Στοκχόλμης που πολλοί Ισραηλινοί έχουν αναπτύξει με τους βασανιστές και δολοφόνους των προγόνων τους, ναζί.

Δεν πρόκειται να σταθώ σε αυτά τα γνωστά πιστεύω σε πολλούς ζητήματα.

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να ξεσκεπάσει τον ρόλο-κλειδί μιας άλλης χώρας που δρα δολοφονικά από το παρασκήνιο, έχοντας από χρόνια αναλάβει τον ρόλο του ηθικού αυτουργού στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Χωρίς την σύμπραξη αυτής της χώρας το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να δρα όπως δρα τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον χρόνια. Αναφέρομαι φυσικά στην χώρα του Νείλου, την Αίγυπτο.

Η Αίγυπτος, μετά την μεταστροφή του Σαντάτ και την υπογραφή της συνθήκης του Καμπ Ντέιβιντ με την μεσολάβηση των ΗΠΑ, μετατράπηκε σταδιακά από εχθρό σε εγγυητή της ασφάλειας και εντέλει της ύπαρξης του Ισραήλ.

Ταυτόχρονα, όμως, η συμφωνία με το Τελ Αβιβ και την Ουάσινγκτον μετέτρεψε την Αίγυπτο σε συνένοχο στην καταπίεση του Παλαιστινιακού λαού από τους Ισραηλινούς, αφού ο σεβασμός του διαμορφούμενου από την συνθήκη status quo προϋπόθετε τη συνέχιση της κατοχής των Παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ.

Η δολοφονία του Σαντάτ, κατά την διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης από μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας λίγα χρόνια μετά, ελάχιστα μετέβαλε τα πράγματα. Ο διάδοχός του, Μουμπάρακ, ήταν ένας ακόμα στυγνός -κατευθυνόμενος από τις ΗΠΑ- δικτάτορας που συνέχισε την omerta με τα σκληρά καθάρματα του ακραίου σιωνισμού και κοιτούσε ατάραχος και ήσυχος την αιματηρή καταστολή της πρώτης Intifada, την παραβίαση των συμφωνιών του Όσλο, την εισβολή του ισραηλινού στρατού στον Λίβανο και τις συγκρούσεις του με τις Συριακές δυνάμεις στην κοιλάδα Μπεκάα.

Η σούπα άρχισε να χαλάει, κάπως, όταν μετά την έκρηξη της Αραβικής Άνοιξης και την ανατροπή του Μουμπάρακ το 2011, ο ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μόρσι κέρδισε τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στην ιστορία της Αιγύπτου και εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας.

Η μεγάλη αδυναμία του Μόρσι που τελικά έχασε το κεφάλι του μετά από το στρατιωτικό πραξικόπημα που τον ανέτρεψε το 2013 ήταν η μετριoπάθειά του και η επιπόλαιοτητά του. Αντί να προχωρήσει αποφασιστικά εκκαθαρίζοντας το στράτευμα από τους επίδοξους του ανατροπείς της κυβέρνησης του, πίστεψε ότι έχει τον χρόνο να διαπραγματευτεί μαζί τους και ακόμα χειρότερα να τους πείσει να τον στηρίξουν.

Ο Μόρσι πατούσε με το ένα πόδι στην βάρκα του ισλαμισμού και με το άλλο στην βάρκα των ΗΠΑ κι αυτός είναι ο λόγος που ανατράπηκε πολύ εύκολα.

Τα ηνία του κράτους ανέλαβε ξανά ένας στρατιωτικός δικτάτορας που ακούει στο όνομα Σίσι. Μα όπως συνηθίζεται στην Αίγυπτο, οι δυτικές “δημοκρατίες” τον αποκαλούν “πρόεδρο” και καταπίνουν -χωρίς πολλά λόγια- τα εγκλήματα τα οποία συστηματικά διαπράττει.

Το κράτος του Ισραήλ συνορεύει με τις αδύναμες από στρατιωτική άποψη Ιορδανία, Λίβανο και Συρία μα και με την πανίσχυρη Αίγυπτο από τον νότο.

Στρατιωτικά, στα χαρτιά, η Αίγυπτος -αν εξαιρέσει βέβαια κανείς την κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ- υπερέχει του Ισραήλ σε όλους τους τομείς αριθμητικά, χωρίς να υπολείπεται ούτε στην ποιότητα του εξοπλισμού που διαθέτει.

Πρόκειται για μια αραβική χώρα με τεράστιο στρατό ξηράς, αμερικανικά υπερσύγχρονα άρματα μάχης M1A1/A2 Abrams, ρωσικά επιθετικά ελικόπτερα Ka-52, υπερσύγχρονα μαχητικά από τις ΗΠΑ (F-16C0, την Γαλλία (Rafale, Mirage-200) και την Ρωσία (MiG-29/-35), υπερσύγχρονα πλοία επιφανείας μεταξύ των οποίων και δύο γαλλικής κατασκευής ελικοπτεροφόρα (Mistral class0, κλπ.

Η Αίγυπτος είναι αναμφισβήτητα η ισχυρότερη στρατιωτικά δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή.

Η Αίγυπτος θα μπορούσε να προστατεύσει τους Παλαιστίνιους, τουλάχιστον εκείνους που κατοικούν στην Λωρίδα της Γάζας, χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσει με το Ισραήλ, απλά πιέζοντάς το παρασκηνιακά.

Η Αίγυπτος, όμως, σιωπά, πλένει εδώ και χρόνια σχολαστικά τα χέρια της, καλύπτει στρατιωτικά το Ισραήλ κατά απαίτηση των ΗΠΑ, και ουσιαστικά συνεργάζεται με το Τελ Αβίβ στην καταστολή του αγώνα των Παλαιστινίων.

Πολύ ισχυρή η πάλαι ποτέ χώρα των Φαραώ, αλλά ταυτόχρονα περίεργα ανίσχυρη, αφού υποφέρει από την χρόνια κατάρα των δικτατόρων.

Παρά τα κολοσσιαία εξοπλιστικά προγράμματα, η κυβέρνηση του δικτάτορα Σίσι πούλησε στην Σαουδική Αραβία μια συστάδα νησιών στρατηγικής σημασίας στην είσοδο του κόλπου της Άκαμπα στην Ερυθρά θάλασσα.

Τα παραπάνω μόνο ως υπενθύμιση σχετικά με κάτι που πάντα ξεχνάμε: το γεγονός ότι πάντα υπάρχει κάποιος -ή κάποιοι- που οπλίζει το χέρι του δολοφόνου.

Να πω επίσης και κάτι ακόμα. Δεν νομίζω ότι είναι άχρηστες οι πορείες συμπαράστασης των ανθρώπων που δολοφονούνται και υποφέρουν στο γκέτο της Γάζας. Χρήσιμες είναι ακόμα, παρά το γεγονός ότι δεν μοιάζουν να είναι τόσο αποτελεσματικές όσο εκείνες που γίνονταν παλαιότερα για το Βιετνάμ.

Ίσως τώρα στην σημερινή περίσταση να ήταν περισσότερο αποτελεσματικό να κοιτάζαμε σε κάθε προϊόν την χώρα παρασκευής ή κατασκευής του και να μποϊκοτάραμε τα προϊόντα που έρχονται από το Ισραήλ.

Εγώ το κάνω χρόνια αυτό παρά το γεγονός ότι δεν έχει οδηγήσει στην αλλαγή πολιτικής του κράτους-απαρτχάιντ.

Όλα, όμως, όσα μπορούμε να κάνουμε για ζωές παραδομένες στην λήθη της “πολιτισμένης”, “δημοκρατικής” και καλοταϊσμένης δύσης είναι χρήσιμο.

Άχρηστες είναι οι κουβέντες -οι ίδιες ξανά και ξανά- για τα εμβόλια, τα κρούσματα, την μ@λακία που είπε ο Μητσοτάκης και εκείνη με την οποία ανταπάντησε ο Τσίπρας.

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μετά την ήττα μας να γίνουμε κυνικοί, συχνότερα με τους πιο αδύναμους από τους αδύναμους.

Πολλά πράγματα αρχίζουν να θεωρούνται άχρηστα και παρωχημένα κάποιες φορές με έναν τρόπο που θυμίζει λιγάκι το Κλικ και το Νίτρο του μπαρμπα Κωστόπουλου την εποχή του δοξασμένου ΠΑΣΟΚ και της αποθέωσής του “με το ζόρι” trendy.

Χρήσιμο θα ήταν ακόμα αν οι Κύπριοι σταματούσαν να τσακώνονται για τα Survivor και για το αν το τραγούδι που θα στείλουν στην Eurovision είναι του θεού ή του διαβόλου και άκουγαν τα λόγια συμπαράστασης για το Ισραήλ που ξερνάει από το στόμα του ο πρόεδρος τους.

Χρήσιμο θα ήταν να θυμόντουσαν ότι το 40% της γης τους κατέχεται από τους Τούρκους και το 5% από τους Εγγλέζους.

Χρήσιμο θα ήταν να πιάνανε από τα αρxίδια τον πρόεδρο Αναστασιάδη που έχει δώσει την Κυπριακή υπηκοότητα στους μισούς μαφιόζους της γης και έχει ξεσκιστεί να κωλoγλείφει τον Νετανιάχου τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια.

Θα ήταν χρήσιμα όλα αυτά όχι για τους Παλαιστίνιους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, αλλα για την ψυχή και την αξιοπρέπεια τους. Η τελευταία άλλωστε δεν είναι ποτέ à la carte.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά συμφωνώ με τα όσα έγραψε ο Δημήτρης από το Βερολίνο. Και να πω την αλήθεια δεν είμαι ούτε σε θέση, ούτε με ενδιαφέρει να κρίνω τις προθέσεις και τα κίνητρα του νεαρού ούτε πριν μπει στο Survivor ούτε όταν αποφάσισε να φύγει από το Survivor. Και ο Δημήτρης και εγώ αναφερόμαστε στο κόσμο που αποθέωσε και αποθεώνει τον παίχτη. Λυπάμαι που θα το πω αλλά δεν το κάνει επειδή εκτίμησε την “αντισυστημική” του στάση. Τον αποθεώνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αποθέωνε και τον προηγουμένο ομορφονιό κρετίνο που έκανε είκοσι φορές την ημέρα μπροστά στην κάμερα τον σταυρό του. Ναι, οι άνθρωποι ταυτίζονται με άλλους ανθρώπους αλλά όχι πάντα για τους λόγους που νομίζουμε -ή θα επιθυμούσαμε διακαώς- εμείς. Μην κοιτάτε λοιπόν τα βίντεο με τις δηλώσεις του τύπου αλλά τα βίντεο με τις εκδηλώσεις του κόσμου. Επίσης, να ξεκαθαρίσω και κάτι ακόμα. Ο καθένας εκφράζει τις απόψεις τους κι εκπροσωπεί τις ιδέες του. Δεν εκπροσωπεί κανείς την αριστερά ή την δεξιά. Ας σταματήσει όμως το βζντουπ στο αέρα με το μαστίγιο για την “αριστερά” που φταίει για όλα όσα έχουν συμβεί και για όλα όσα δεν έχουν συμβεί ταυτόχρονα. Η αριστερά έχει κάνει άπειρες μ@λακίες και έχει βάλει η ίδια την σφραγίδα της τεράστιας ήττας της, όμως δεν ήταν η αριστερά που ασελγούσε συστηματικά πάνω στην κοινωνία και όλοι οι υπόλοιποι οι ακομμάτιστοι και οι ανένταχτοι υπέφεραν αμίλητοι, αμέτοχοι και αθώοι. Δεν ήταν η κουλτούρα της αριστεράς που διαμόρφωσε όλα αυτά τα χρόνια τις σάπιες συνειδήσεις. Ήταν η υποκουλτούρα των media και του “καταναλώνω σαν να μην υπάρχει αύριο κάθε σαβούρα που διαφημίζεται ως trendy” υπεύθυνη κατά 90% για αυτό που είμαστε και για αυτό που δεν είμαστε σήμερα. Είναι επίσης και η προσωπική ευθύνη του καθενός από εμάς, αφού όλοι στο ίδιο τραπέζι καθίσαμε και το ίδιο παραμύθι μας σερβίρανε αλλά δεν το φάγαμε όλοι με την ίδια λαιμαργία. Και ναι, υπάρχει πάντα η πιθανότητα -και η δυνατότητα- να λες πως είναι μ@λακία και ξεφτίλα να αποθεώνεται από χιλιάδες αποδεδειγμένα αδιάφορους για τους άλλους ανθρώπους, ο ήρωας ενός reality και να βάζεις τελεία εκεί. Να μην συνεχίζεις διατυπώνοντας την απορία γιατί δεν ξεσηκώνονται όλοι αυτοί για “το δίκιο του εργάτη”. Μπορούμε λοιπόν να συμφωνήσουμε ότι φταίει η πoυτάνα η αριστερά που δεν υπολόγισε σωστά, που δεν αντέδρασε όπως έπρεπε, που ηττήθηκε. Δεν μπορεί όμως να φταίει πάντα ο πoύστης ο βάτραχος που δεν έγινε πρίγκιπας μόλις τον φιλήσαμε.

(Φίλε Ηλία, τα αυταρχικά καθεστώτα των αραβικών χωρών δεν συμπαθούν τους Παλαιστίνιους γιατί είναι πιο δημοκρατικοί και αντιστέκονται. Κακό παράδειγμα για τους δικούς τους λαούς. Δεν νομίζω πως λαοί που έχουν παραδοθεί εντελώς, όπως οι Έλληνες, μπορούν να στηρίξουν λαούς που αντιστέκονται. Αυτό μου φαίνεται κάπως σαν ανέκδοτο. Επίσης, είναι υποκριτικό. Να είναι η χώρα σου προτεκτοράτο και να κάνεις πορείες για τους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται και πεθαίνουν για την πατρίδα τους. Ηλία, με το Survivor παρατράβηξε κάπως το θέμα. Αν συνεχίσετε να γράφετε για το Survivor, θα αρχίσω να το βλέπω. Κι αν μαζεύτηκαν κάποιοι πιτσιρικάδες στη Ρόδο για τον συμπατριώτη τους και έκαναν χαβαλέ, θα αισθάνομαι σαν παππούς αν αρχίσω να τους κατακρίνω. Μην το κάνουμε εθνικό θέμα, γιατί δεν είναι. Αυτό είναι κάτι για τα social media. Όσο για την Αριστερά -αν κατάλαβα καλά, αναφέρεσαι στο κείμενο του Βασίλη– βαριέμαι πια με την Αριστερά. Και αυτοί έχουν βαρεθεί τους εαυτούς τους. Δεν υπάρχει Αριστερά. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.