Περί φόρων

Γεια σου, Πιτσιρίκο μου.
Ενδιαφέρον το θέμα που έθεσε ο Γιώργος, το οποίο το αγγίξαμε και λίγο στο podcast. Παρ’ όλ’ αυτά, θα επεκταθώ και με ένα κείμενο.

Αρχίζω, λέγοντας ότι, για 15 χρόνια που δούλευα στην Ελλάδα, δεν απέφυγα ούτε ένα ευρώ φόρου. Το ίδιο και τα υπόλοιπα χρόνια στην Αγγλία και στην Γερμανία.

Δεν έχει σημασία ο λόγος για τον οποίο δεν απέφυγα τους φόρους και αν δεν το έκανα επειδή δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να τους αποφύγω. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Σημασία έχει, επίσης, τι κατάλαβα για τους φόρους έχοντας φτάσει στο σήμερα και στο τώρα.

Οικονομοτεχνικός δεν είμαι. Μεσάνυχτα έχω.

Σαν αφελής λοιπόν πιστεύω ότι το νόημα των φόρων είναι να δίνεις ένα ποσό στο κράτος για να σου επιστρέφει υπηρεσίες και δομές και να βγάζει τα έξοδα λειτουργίας του για τις παροχές που σου προσφέρει.

Δηλαδή, πληρώνεις για να πάρεις κάτι πίσω. Δεν είναι χαράτσι. Δεν είναι ο βασιλικός φόρος υποταγής που πλήρωναν κάποτε, αλλά σε ένα πολιτισμένο κράτος ο φόρος είναι αγορά υπηρεσιών και δομών.

Θα μιλήσω πρώτα για τις παροχές και τις δομές που σου επιστρέφει η Γερμανία στους φορολογούμενούς της.

Δωρεάν οδικό δίκτυο, το οποίο είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης.

Πάρκα και παιδικές χαρές παντού. Σχεδόν σε όλες τις γειτονιές.

Μεγάλα πεζοδρόμια με ράμπες που μπορούν να κυκλοφορούν αναπηρικά αμαξίδια, παιδικά καρότσια, ηλεκτρικά αμαξίδια για ηλικιωμένους.

Ποδηλατόδρομοι παντού.

Δρόμοι μόνιμα καθαροί από χιόνι, σκουπίδια και αντικείμενα.

Ανακύκλωση σκουπιδιών, αποκομιδή και πληθώρα διαφορετικών κάδων σε όλες τις γειτονιές.

Είναι εντυπωσιακό να δει κανείς και πως είναι οι κάδοι. Και ότι δεν είναι παρατημένοι στους δρόμους, αλλά σε χώρους που ούτε καν τους παρατηρείς. Νομίζεις ότι δεν υπάρχουν καν.

Τα φυτά, τα παρτέρια, τα πάρκα όλα περιποιημένα, κουρεμένα, φροντισμένα, καθαρά. Δεν ξέρω πραγματικά πότε και ποιοι τα κάνουν όλα αυτά.

Στο Βερολίνο επίσης, όλοι οι παιδικοί σταθμοί είναι δωρεάν. Ανεξάρτητα εισοδήματος της οικογένειας. Τα παιδιά μου θα μου κόστιζαν 2.500 ευρώ το μήνα και πληρώνω 52.

Επίσης, το κράτος μας δίνει 210 ευρώ το μήνα για κάθε παιδί -ανεξάρτητα εισοδήματος- μέχρι τα παιδιά να γίνουν 18 ή να τελειώσουν τις σπουδές τους. Φέτος πήραμε και επιπλέον επιδόματα λόγω κορονοϊού, ανεξάρτητα από το αν δουλεύαμε ή όχι.

Ότι έχει να κάνει με τα παιδιά είναι δωρεάν. Οι γιατροί, οι θεραπείες και τα φάρμακα.

Δωρεάν είναι και για εμάς, και απλά πληρώνουμε 5 ευρώ συμμετοχή σε κάθε φαρμακευτική συνταγή, ανεξάρτητα του κόστους του φαρμάκου. Πηγαίνουμε στην συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτών γιατρών δωρεάν (δηλαδή πληρώνονται μέσω της ασφάλειας υγείας μας).

Μεγάλα νοσοκομεία, πλήρως εξοπλισμένα και λειτουργικά σε όλες τις περιοχές. Φυσικά δεν είναι όλα τέλεια, αλλά θα ήταν και χαζό να διαμαρτυρηθώ για το τι θεωρείται εδώ ατέλεια.

Η ασφάλεια υγείας δεν είναι φόρος, αλλά το βάζω στα πάγια έξοδα που πληρώνουμε κάθε μήνα, αφού είναι συγκρίσιμο με το πώς πληρώνουμε για την ασφάλεια υγείας στην Ελλάδα.

Οι παιδικές χαρές είναι αριστουργήματα. Πρέπει να τις δει κάποιος για να καταλάβει. Είναι θεματικές και φτιαγμένες με τόση λεπτομέρεια, που δείχνει σεβασμό και αγάπη στα παιδιά. Ο σκοπός τους είναι να γουστάρουν και παιδιά και οι γονείς. Και είναι παντού γύρω μας.

Εδώ είναι μια καταπράσινη και πανέμορφη πόλη, φτιαγμένη με σεβασμό για όλους τους ανθρώπους.

Τέλος, το ΦΠΑ στην Γερμανία είναι 19%.

Πάμε τώρα στην Ελλάδα και ας δούμε τι επιστρέφει το κράτος από τους φόρους μας.

Βασικά, θα συγκρίνω με την Αθήνα που είναι επίσης πρωτεύουσα όπως το Βερολίνο, ώστε να μην αδικώ άλλες πόλεις που μπορεί να είναι διαφορετικές και δεν τις γνωρίζω.

Οδικό δίκτυο. Για να πας οπουδήποτε έξω από το νομό σου πρέπει να πληρώνεις διόδια σε ιδιώτες. Άρα, πληρώνεις έξτρα την χρήση του δρόμου.

Παιδικές χαρές και χώροι πρασίνου; Πού; Πόσα; Σε ένα νομό όπως η Αττική πόσοι κάτοικοι υπάρχουν, πόσες παιδικές χαρές, πόσα πάρκα; Και αυτά που υπάρχουν, τι ποιότητα έχουν; Ας κρίνει ο καθένας από την περιοχή που μένει.

Κρίνοντας από την περιοχή που έμενα, είναι η μέρα με τη νύχτα.

Πεζοδρόμια; Η Αθήνα είναι ίσως η νεότερη πόλη στην Ευρώπη και δεν έχει πεζοδρόμια. Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις όχι μόνο με καρότσι ή αμαξίδιο, αλλά ούτε καν σαν αρτιμελής πεζός, πολλές φορές.

Ποδηλατόδρομοί. Πού, πότε; Ένας ποδηλάτης στην Αθήνα ρισκάρει την ζωή του και την αρτιμέλειά του κάθε μέρα και κάθε στιγμή που είναι πάνω στο ποδήλατο.

Σε ένα podcast πέρυσι, όταν σας έδειχνα τον μεγάλο περίπατο εδώ στο Βερολίνο, είπα για πλάκα ας συγκρίνουμε πώς θα είναι και του χρόνου. Ε, του χρόνου ήρθε λοιπόν. Έτσι είναι εδώ ακόμα και σήμερα.

Τον περίπατο της Αθήνας δεν τον είδα ούτε πέρυσι, ούτε τώρα, αλλά όσοι τον έχετε δει, μπορείτε να κάνετε τις συγκρίσεις.

Σκουπίδια και κάδοι. Ό,τι να ‘ναι. Βρωμιά και δυσωδία. Αμφιβάλω επίσης αν η ανακύκλωση γίνεται σωστά, όχι μόνο από τους πολίτες, αλλά και από τις εταιρίες που την έχουν αναλάβει και τους ελέγχους του κράτους.

Κάθε πότε πλένονται και απολυμαίνονται οι κάδοι στην Αθήνα;

Όλοι οι παιδικοί σταθμοί νομίζω είναι και στην Ελλάδα δωρεάν για όλους; Δεν το γνωρίζω. Αν είναι, τότε είναι στα θετικά.

Το ελληνικό κράτος δεν παρέχει μηνιαία οικονομική βοήθεια στα παιδιά -ανεξαρτήτως εισοδήματος- και ό,τι έχει να κάνει με το παιδί δεν είναι δωρεάν (φάρμακα, παιδίατροι κ.λ.π.).

Η καθαριότητα της κάθε περιοχής της Αθήνας, είναι επίσης κάτι το οποίο ας το κρίνει ο καθένας μόνος του. Προσωπικά, έχοντας ζήσει και έχοντας δει διάφορες πόλεις στην Ευρώπη, νομίζω ότι η Αθήνα είναι αρκετά πιο βρώμικη πόλη. Ακόμα και το Βερολίνο -το οποίο οι Γερμανοί το θεωρούν βρώμικο σε σχέση με άλλες πόλεις της Γερμανίας- είναι πολύ πιο καθαρό από την Αθήνα.

Το ΦΠΑ στην Ελλάδα είναι 24%; Αν θυμάμαι καλά.

Δεν θα συνεχίσω άλλο, γιατί η λίστα είναι μακριά και επικεντρώθηκα μόνο στα απλά καθημερινά.

Ας επιστρέψουμε τώρα στους φόρους.

Οι φόροι που πληρώνει ο Έλληνας τελικά πού πάνε;

Στα δάνεια, φυσικά. Τίποτα δεν επιστρέφει στον πολίτη.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποια στιγμή ένας ξένος έρχεται στην Ελλάδα και πληρώνεται τον μισθό που παίρνει στην χώρα του. Πού θα φορολογηθεί;

Στην Ελλάδα;

Γιατί;

Τι του παρέχει δηλαδή το κράτος της Ελλάδας; Αφού πληρώνει ήδη την ασφάλεια υγείας του στην χώρα του η οποία αναλαμβάνει το κόστος σε οποιαδήποτε χώρα βρίσκεται.

Επίσης, πληρώνει το ΦΠΑ του σε ό,τι καταναλώνει όπου βρίσκεται, όπως επίσης και σε ότι σπίτι ή αυτοκίνητο έχει εκεί.

Πληρώνει τα διόδια του όπως όλοι, το ρεύμα, το τηλέφωνο, την τηλεόραση που δεν βλέπει και τον δημοτικό φόρο εκεί που ζει.

Γιατί να πληρώνει το χρέος της Ελλάδας ο ξένος που θα έρθει εκεί να ζήσει μερικούς μήνες ή ακόμα και ολόκληρο τον χρόνο;

Γιατί να πληρώσει φόρους, όταν το κράτος δεν του επιστρέφει τίποτα από αυτούς. Καμία παροχή, καμιά δομή.

Καλύτερα να πληρώνει την ασφάλειά του και τους φόρους του στο κράτος του. Ή, στην τελική, ας μπορεί να διαλέξει.

Όσο και να ενοχλεί κάποιους ο τρόπος που το γράφω, κι εγώ προσωπικά, αν επέστρεφα στην Ελλάδα κάποια στιγμή, δεν θα πλήρωνα φόρους στην Ελλάδα.

Δεν το ξανακάνω.

Θα πληρώνω τους καταναλωτικούς μου φόρους και για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιώ, αλλά δεν θα δεχθώ να πληρώσω το μισό μου εισόδημα για να ξεπληρώνω ένα χρέος το οποίο δεν το δημιούργησα εγώ.

Ας το πληρώσουν όσοι το δημιούργησαν ή όσοι αισθάνονται ότι τα έφαγαν μαζί με αυτούς που το δημιούργησαν.

Θα πληρώνω φόρους εκεί που πραγματικά πιάνουν τόπο και, προφανώς, αν χρειαστώ κάτι σημαντικό και ουσιαστικό θα επιστρέψω.

Δεν λέω ότι η άποψη μου είναι η σωστή και δεν θα προσπαθούσα να πείσω κανένα να κάνει το ίδιο. Γράφω τι θα έκανα εγώ.

Εδώ που είμαι, μ’ αρέσει να πληρώνω τους φόρους μου. Ούτε μια φορά δεν ένιωσα μ@λάκας που πληρώνω φόρους. Δεν εκνευρίστηκα ούτε μια στιγμή που είδα τι μου κρατούν από το μισθό μου.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσα χρόνια είμαι στο εξωτερικό παίρνω και επιστροφή φόρων!

Τα τελευταία 3 χρόνια έχω πάρει σχεδόν 5 χιλιάδες ευρώ επιστροφή στην Γερμανία. Στην Αγγλία πάλι έπαιρνα κάθε χρόνο, αλλά δεν θυμάμαι πόσα, περίπου 800-1000 ευρώ το χρόνο νομίζω.

Στην Ελλάδα, στο τέλος της χρονιάς, πάντα μου ερχόταν να πληρώσω και παραπάνω εφορία!

Επιπλέον 400, 500, 600 ευρώ το χρόνο, ενώ πλήρωνα ένα σωρό φόρους και το μεγαλύτερο ΦΠΑ στην Ευρώπη.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι φόροι στις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι πλέον χαράτσι.

Δεν πληρώνουμε φόρους υποταγής.

Οι φόροι είναι για να μας επιστρέφει το κράτος σε δομές, σε υπηρεσίες και ασφάλεια. Ας κρίνει ο καθένας μόνος του τι από τα 3 παίρνει σε οποιοδήποτε τόπο ζει.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

(Φίλε Δημήτρη, τα είπαμε στο podcast για το θέμα, τα έγραψα και στην απάντηση στον Γιώργο, οπότε δεν γράφω κάτι άλλο. Πάντως, πολύ ωραία η λεωφόρος Καρλ Μαρξ στο Βερολίνο. Οι Έλληνες δεν θα επέτρεπαν ποτέ ένα τέτοιο όνομα σε μια λεωφόρο της χώρας τους. Μια παρατήρηση που έχω να κάνω είναι πως σχεδόν όλοι οι Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό συγκρίνουν τη χώρα που ζουν με την Αθήνα. Η Αθήνα δεν είναι χώρα, η Αθήνα είναι πόλη. Υπάρχει και η υπόλοιπη Ελλάδα. Κι εδώ που είμαι τώρα, δεν χρειάζονται παιδικές χαρές. Όλος ο τόπος εδώ είναι μια παιδική χαρά. Με μια μεγάλη πισίνα που την λένε Αιγαίο. Και γύρω μου είναι παντού πάρκα. Τα λένε φύση. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.