Φέτος, η Πρωτομαγιά έπεσε ημέρα Σάββατο

Γεια σου, αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Φέτος, η Πρωτομαγιά έπεσε ημέρα Σάββατο, και μάλιστα Μεγάλο.
Το τέλειο άλλοθι για τους εργαζόμενους του σήμερα, οι οποίοι αδιαφορούν πλήρως για τους αγώνες των εργαζομένων του χθες.

Ευκαιρία ήταν, πάντως, για το σκουριασμένο γρανάζι του ΠΑΜΕ, το οποίο βγήκε για να ξεπιαστεί από το εξάμηνο λοκντάουν.

Βέβαια, η επέτειος της εργατικής Πρωτομαγιάς, είναι μια θλιβερή επέτειος.

Κρεμάστηκε κόσμος για το γαμημέvο το οκτάωρο.

Στο μεσοδιάστημα, χτίστηκαν πολλές καριέρες πάνω στους αγώνες των άλλων. Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Κυρίως, είναι μια θλιβερή επέτειος, επειδή αυτή την Πρωτομαγιά κρεμάσαμε το οκτάωρο.

Η Πρωτομαγιά έρχεται κάθε χρόνο, σε μια περίοδο που υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι στις δυτικές κοινωνίες, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα εντυπωσιάσει περισσότερο το αφεντικό του. Υπάλληλος του Μήνα, ή του χρόνου, άμα πας για το χρυσό μετάλλιο.

Ενώ υπάρχουν δισεκατομμύρια άλλοι, που 125 χρόνια μετά, δεν έχουν ιδέα τι είναι το οκτάωρο, γιατί δουλεύουν δεκαεξάωρο, δωδεκάωρο, δεκάωρο, αλλά ποτέ οκτάωρο.

Είναι μια θλιβερή επέτειος, γιατί μας θυμίζει πόσο περιττοί έχουμε γίνει.

Μας θυμίζει ότι κάποτε κυνηγούσαμε όνειρα, ενώ τώρα κυνηγάμε στόχους.

Πουλάμε τις ώρες της ζωής μας στον μεγαλύτερο πλειοδότη που υπάρχει τριγύρω μας για να μας εκμεταλλευτεί, και μετά αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά στη ζωή μας.

Έλα μου ντε; Εσύ τι λες;

Θα μου πεις, κάποτε στήνανε κρεμάλες και πυροβολούσαν στο ψαχνό. Πιο συχνά απ’ ό,τι σήμερα, τουλάχιστον. Πάλι καλά να λέμε δηλαδή.

Προσωπικά, δεν με πειράζει καθόλου να είμαι περιττός σε αυτούς, γιατί τους έχω γραμμένους. Εγώ θέλω ένα παγκόσμιο ενιαίο βασικό εισόδημα, για όλους.

Γιατί όχι;

Για να ασχοληθούμε και με κάτι σοβαρό επιτέλους σε αυτή τη ζωή. Με τη ζωή που είναι εκεί έξω, και μεταξύ μας.

Και γι’ αυτή που βρίσκεται μέσα μας, που θέλει ιδιαίτερη φροντίδα.

Γιατί, όπως λέει και ένας κολλητός μου που ασχολείται με το θέμα της κλιματικής αλλαγής επαγγελματικά, “την έχουμε γ@μήσει ως είδος, και θέλουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα να συνεχίσουμε αυτόν τον τρόπο ζωής, για πάντα”.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με το βλέμμα στραμμένο στο καλοκαίρι, και πάντα με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, ζούμε στην εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζεται να δουλεύουν αλλά θα περάσουν μερικοί αιώνες για να το αντιληφθούν όλοι αυτό. Είναι καιρός να κάνουμε τους δικούς μας αγώνες και να πετύχουμε δικά μας κατορθώματα, ώστε να πάψουμε να “τιμούμε” τους αγώνες των άλλων που προηγήθηκαν. Κάθε γενιά κάνει τους δικούς της αγώνες. Καλά, κάποιες δεν κάνουν κανέναν αγώνα. Πάντως, είναι χυδαίοι όλοι αυτοί που επικαλούνται τους αγώνες και το αίμα των άλλων, και φωνάζουν πως ο εργάτης μπορεί χωρίς αφεντικά, ενώ οι ίδιοι έχουν μόνιμα αφεντικά τους μαφιόζους ολιγάρχες. Ας συνεχίσουν οι άλλοι αυτό τον τρόπο ζωής· εμένα δεν μου άρεσε ποτέ αυτός ο τρόπος, οπότε θα αρκεστώ σε μια παραλία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Καλό καλοκαίρι!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.