Survivor, επανάσταση και αστακός

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, έλεγα να το γράψω ή να μην το γράψω το κείμενο για το Survivor, και με αφορμή την απορία του φίλου μου Δ. από το Βερολίνο αποφάσισα να το γράψω.

Βλέπω αυτές τις ημέρες, παρακολουθώντας το Twitter, μια βαθιά περιφρόνηση για το πόπολο. Αυτή την πλέμπα, αυτό το λούμπεν προλεταριάτο που, αντί να ξεσηκωθεί για το δίκαιο του εργάτη, κατεβαίνει και πανηγυρίζει μαζικά την επιστροφή ενός παίκτη “ριάλιτι”. Ας βάλουμε λοιπόν μερικά πράγματα στη σειρά τους.

Αρχικά, να δηλώσω πως δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και 15 χρόνια, ή μάλλον δεν έβλεπα. Φέτος, κάτι η πανδημία, κάτι το ότι βρίσκομαι σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, με οδήγησαν στο να δω το συγκεκριμένο τηλεπαιχνίδι.

Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα την αξία που είχε για εμένα η συγκεκριμένη εκπομπή, κυρίως σε συνδυασμό με τα σχόλια του κόσμου στο Twitter.

Καθώς από τα τελευταία 30 περίπου χρόνια έχω περάσει τα ⅔ στο εξωτερικό -και λόγω αυτής της απουσίας οι φίλοι που έχω σε αυτή την χώρα είναι σχεδόν αυτοί που είχα στα 17 μου-, έχω ένα σοβαρό έλλειμμα σε ότι αφορά την κατανόηση της νοοτροπίας και του αξιακού συστήματος του νεοέλληνα.

Οι οποιεσδήποτε απορίες μου λύθηκαν γρήγορα, και πολλά ερωτήματα για την συμπεριφορά και την κατάντια αυτού του λαού απαντήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, βλέποντας τι αντιπροσωπεύει ο κάθε παίκτης και τι αντιδράσεις δημιουργεί τον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν θα κάτσω, όμως, να γράψω αυτά που ξέρουμε όλοι για τους συμπατριώτες μας.

Θα σταθώ περισσότερο στο παλικάρι από την Ρόδο, με του οποίου το παρουσιαστικό γέλασε όλο το τηλεοπτικό κοινό, μέχρι που άρχισε να παίζει. Η αποφασιστικότητά του, η στρατηγική του ικανότητα, ο τρόπος με τον οποίο η απίστευτη τόλμη του ισοστάθμιζε το μειονέκτημα που του δημιουργούσε το βάρος του, ήταν ένα μοναδικό θέαμα για όσους από εμάς λατρεύουν τα outsiders.

Η σχέση του δε με τον καλόκαρδο και αυθόρμητο συμπαίκτη του, τη στιγμή που όλοι κυκλοφορούσαν έτοιμοι να μπουν στην κλίκα και σαν αγέλη να επιτεθούν σε όποιον δεν κωλοτριβόταν μαζί τους -μέχρι να αλληλοσφαχτούν- ήταν χάρμα οφθαλμών.

Δεν θα αναλύσω άλλο το παιχνίδι και τους παίκτες, όμως. Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Οι ιδέες, οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, δεν κάνουν πράξεις. Ο κόσμος μπορεί να πιστεύει σε όποιον θεό ή σε όποιον διάβολο θέλει, στον κομμουνισμό ή στον φασισμό. Αυτό με το οποίο θα ταυτίζεται, όμως, θα είναι πάντα ένας άνθρωπος.

Οι άνθρωποι κάνουν τις ιδέες πράξεις, και μέσα από αυτές δείχνουν τον δρόμο για το τι είναι εφικτό. Η προσωπολατρεία τόσο στις θρησκείες όσο και στις πολιτικές ιδεολογίες δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, και η έλλειψη πραγματικού ηγέτη, και όχι ιδεών, είναι αυτή που κρατά τον κόσμο αποχαυνωμένο.

Όταν κανένας αριστερός δεν είναι διατεθειμένος να χάσει την καρέκλα του, ποιος θα τον ακολουθήσει; Αυτός που ζει με 100 ευρώ την εβδομάδα, και που αν φάει κλωτσιά από την σκλαβιά του δεν θα τον διορίσει κανείς μετακλητό, σύμβουλο, παρατρεχάμενο σε πολιτικά γραφεία και υπουργεία;

Ρε δεν γ@μιόμαστε λέω εγώ;

Αραχτοί οι περισσότεροι από εμάς στον υψηλό μας θρόνο κρίνουμε τον κόσμο, εκεί βρίσκεται το λάθος της αριστεράς. Έχουμε καταντήσει ένα συνονθύλευμα από ταγαρονεολαίους που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα και που μόλις πιάσουν καμία δουλειά τους κόβεται η φόρα, και κάτι μπαρμπάδες σαν την πάρτη μου, που περιμένουν δίπλα στην πισίνα με τα πόδια πάνω στο τραπέζι να ετοιμαστεί ο αστακός, γιατί παρακουραστήκαμε με 5 ώρες δουλειά εξ αποστάσεως.

Ανάμεσά μας και πέντε αγνοί ιδεολόγοι, που απορούν συνέχεια γιατί δεν γίνεται η επανάσταση. Μάγκες, την επανάσταση την αρχίζουν δυο- τρεις νοματαίοι και ακολουθούν χιλιάδες, όχι το αντίθετο. Δεν αρχίζουν εκατό χιλιάδες και μετά πάμε εγώ και εσύ τσόντα, τι να μας κάνουν τότε; Να γίνουν εκατό χιλιάδες και δύο;

Δεν θεοποιώ τους δύο παίκτες Survivor, απλά πιστεύω πως, αν η αριστερά αποκτούσε ηγέτες με τέτοια χαρίσματα, το πρόβλημα θα άρχιζε να οδεύει προς μια λύση.

Η μ@λακία είναι πως οι πολιτικοί μας είναι πραγματικοί παίκτες Survivor, κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν. Αλλάζουν κλίκα, μαχαιρώνουν πισώπλατα και τα γυρνάνε προκειμένου να μείνουν στο παιχνίδι που τους πληρώνει, και αν είναι δυνατόν να κερδίσουν και το τελικό έπαθλο.

Αυτοί μας αξίζουν τελικά, αυτούς έχουμε.

Σαν να είναι έτοιμος ο αστακός, όμως, η επανάσταση μπορεί να περιμένει ακόμα λίγο. Μέχρι τότε, στέλνω την αγάπη μου από την ερημιά του κόσμου.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, ένα θετικό πρότυπο μπορεί να έρθει και από την τηλεόραση. Ειδικά, αν τα πρόσωπα δεν είναι συστημικά αλλά βρίσκονται στην τηλεόραση στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού, οπότε και η συμπεριφορά τους είναι απρόβλεπτη. Και μάλλον αυτό συνέβη με τους δυο νεαρούς παίκτες του Survivor που αποχώρησαν, αν και διάβασα πως ήταν τα δυο φαβορί για να νικήσουν. Μου θύμισαν τους Έλληνες που φεύγουν από την Ελλάδα, για να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Επίσης, είναι πάντα θετικό πρότυπο δυο φίλοι. Άλλωστε, σύμφωνα με τον Επίκουρο, η φιλία είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Όσο για τους ηγέτες των Ελλήνων, είναι σαν την πλειοψηφία των Ελλήνων. Αυτό πολλοί το ξεχνάνε. Δυο νεαροί παίκτες του Survivor “παραιτήθηκαν”, πόσοι πολιτικοί το έχουν κάνει αυτό; Μπορείς να δεις και στην τηλεόραση την ελληνική κοινωνία αλλά μπορεί κάποιες φορές να δεις και τις εξαιρέσεις της. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου από μια άλλη ερημιά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.