Απολογισμός

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Εύχομαι να είσαι γερός και δυνατός. Με λένε Δανιήλ και πρωτοάκουσα για σένα από την αδερφή μου, που ακολουθεί το μπλογκ και τη δουλειά σου.

Οφείλω να ομολογήσω ότι, όσο περισσότερο σε παρακολουθώ, τόσο περισσότερο σε ζηλεύω. Κυρίως, επειδή έχεις τρία πράγματα: Εργασιακή ικανοποίηση, ηρεμία, θάλασσα.

Σου γραφώ από Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία και φέτος κλείνω 4 χρόνια στη Γερμανία. Τον τελευταίο καιρό κάνω τον απολογισμό μου και έναν επαναπροσδιορισμό της κατάστασης και σκέφτηκα θα ήταν ωραίο να είσαι ο παραλήπτης.

Απολογισμός

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε και ισχύει, εν μέρει. Ο καθένας ξεκινά από διαφορετική αφετηρία και αυτό αλλάζει δραματικά τα πράγματα όταν μεταναστεύεις.

Για παράδειγμα, παίζει σημαντικό ρόλο αν έχεις αποταμιεύσεις, αν έχεις γνωριμίες, η ψυχολογική σου κατάσταση, η κοινωνική σου θέση, όπως επίσης τι εκπαίδευση έχεις στη φαρέτρα σου.

Spoiler alert: Το ψωμί της ξενιτιάς, που λέει το άσμα, ΔΕΝ είναι πικρό. Στην Γερμανία υπάρχουν 300 εξαιρετικά είδη, ένα για κάθε γούστο!

Έφτασα στην Γερμανία με ένα πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων, το οποίο ήταν τελείως άχρηστο. Στην Ελλάδα είχα περίπου 11 χρόνια εργασιακής εμπειρίας σε διάφορες θέσεις, όμως εδώ ξεκινούσα από το μηδέν.

Όταν πρωτοήρθα στην Γερμανία, εργάστηκα σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας μετάλλων. Απίστευτα μονότονη δουλειά, άθλιες συνθήκες εργασίας, απαράδεκτη επικοινωνία μεταξύ των εργαζομένων. Η κατάσταση ήταν τόσο ψυχοφθόρα και τραυματική που, όταν κάποια στιγμή άκουσα τα κλασικά τραγούδια της ξενιτιάς, ένιωσα τον πόνο των στίχων στο πετσί μου και για λίγο μπήκα στα παπούτσια των μεταναστών της δεκαετίας του ’60 και του ΄70. Παραιτήθηκα μετά από ενάμιση χρόνο.

Παράλληλα, μάθαινα τη γερμανική γλώσσα. Πήρα το Β2, εργάστηκα εθελοντικά σε φιλανθρωπικό οργανισμό -ώστε να μαζέψω εργασιακή εμπειρία-, μετεκπαιδεύτηκα σε πιστοποιημένο γερμανικό οργανισμό και αναγνώρισα το πτυχίο μου για να αυξήσω τις πιθανότητες πρόσληψης. Τίποτα. Καμία επιχείρηση δεν θα προσλάβει κάποιον που δεν γνωρίζει καλά γερμανικά ή, αν έχει ένα καλό επίπεδο, δεν θα αφιερώσει χρόνο μέχρι να τα βελτιώσει αρκετά ώστε πραγματικά να μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις.

Φυσικά, το σύστημα της Γερμανίας με βοήθησε πολύ, παρ’ όλα αυτά η πίεση ήταν μεγάλη (σε 12 μήνες ολοκλήρωσα Β2 και 5μηνη μετεκπαίδευση ) διότι η Agentur für Arbeit (αντίστοιχος ΟΑΕΔ) θέλει να επιστρέψεις στην αγορά εργασίας το συντομότερο δυνατό, να μην σε πληρώνει και να αρχίσεις να αποδίδεις φόρους, λογικό.

Αργότερα εργάστηκα σε μια start-up, τον περισσότερο χρόνο εθελοντικά, που για καλή μου τύχη η επικοινωνία γινόταν στα αγγλικά. Τελικά, δεν ευδοκίμησε μια περαιτέρω συνεργασία.

Τώρα δουλεύω σε γνωστή αλυσίδα ταχυμεταφορών, καθαρά για να καλύψω το βιοποριστικό κομμάτι. Ξέρω ότι θα είναι για λίγο, αργά ή γρήγορα θα αποχωρήσω.

Δεν νιώθω απαραίτητα ότι εξελίχθηκα επαγγελματικά μέχρι στιγμής για διάφορους προσωπικούς λόγους, αντιθέτως όμως νιώθω ότι ωρίμασα και μεγάλωσα, πολύ.

Το ψυχολογικό κομμάτι είναι αυτό που επιβαρύνεται/ευθύνεται περισσότερο απ’ όλα και εδώ έμαθα να δουλεύω πάνω σ’ αυτό. Πλέον φροντίζω τον εαυτό μου και βλέπω τον κόσμο από διαφορετική οπτική.

Απόφαση

Μετά από όλα αυτά, μοιραία, η εξής ερώτηση αναδύεται: Τι κάνω από εδώ και πέρα και μετά από 4 χρόνια στο εξωτερικό;

Μέσα στις πιθανές επιλογές είναι και η επιστροφή στην Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής η επιστροφή, καλώς ή κακώς, φαντάζει απίθανο σενάριο και αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τελικά δεν είμαι ακριβώς μετανάστης.

Σύμφωνα με τον οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών:

«Οι μετανάστες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες συνθήκες. Σε αντίθεση με τους πρόσφυγες που δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους με ασφάλεια, οι μετανάστες δεν αντιμετωπίζουν αντίστοιχο εμπόδιο στην επιστροφή τους. Εάν επιλέξουν να επιστρέψουν, θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν την προστασία της κυβέρνησής τους.”

Κατ’ αρχάς, για να είμαι ειλικρινής, νιώθω ότι η απόφασή μου να φύγω δεν ήταν 100% δική μου και ότι η πολιτικο-οικονομικο-κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα με έδιωξε. Κατά δεύτερον, αν θελήσω να επιστρέψω, δε νιώθω καμία προστασία από καμία κυβέρνηση, πόσο μάλλον την τωρινή.

Όπως καταλαβαίνεις, αγαπητέ Πιτσιρίκο, καλλιεργήθηκε το ενοχλητικά άσχημο συναίσθημα του να βρίσκεσαι στο πουθενά, ούτε εδώ, ούτε παραπέρα, ούτε με τους μεν, ούτε με τους δε. Μερικές φορές νιώθω σαν τον Tom Hanks στο “The Terminal”. Μιας και το ανέφερα, το ήξερες ότι πρόκειται για αληθινό περιστατικό; Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Mehran Karimi Nasseri ο οποίος εξαναγκάστηκε να μείνει στο αεροδρόμιο του Παρισιού “Charles de Gaulle” για περίπου δυο δεκαετίες! Κλείνει η παρένθεση.

Είναι σαν να έχεις πέσει σε limbo. Από την μια, όσο είσαι μακριά από την πατρίδα σου σε απασχολεί η επικοινωνία, η μοναξιά, η προσπάθεια και η προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Αποξενώνεσαι, νιώθεις ότι δεν ανήκεις κάπου. Από την, άλλη το να μην μπορείς να επιστρέψεις εξαιτίας του εχθρικού περιβάλλοντος σε κάνει να νιώθεις στη μέση του πουθενά.

Αυτό από μόνο του προκαλεί άγχος/στρες και εξαρτάται από τον χαρακτήρα και το ψυχολογικό σου υπόβαθρο ως προς το πως θα διαχειριστείς την κατάσταση και πού θα συνεχίσεις την προσπάθεια.

Συμπέρασμα

Δεν έχει σημασία πού βρίσκεσαι, όμως είναι σημαντικό να μην βιώνεις μια κατάσταση τύπου Terminal. Αυτό ήθελα να τονίσω, μιας και το ίδιο βιώνουν πολλοί που έφυγαν από την Ελλάδα και ζουν σε κάποια χώρα του εξωτερικού.

Ακόμα δεν γνωρίζω ποια θα είναι η κατεύθυνση που θα πάρω από εδώ και πέρα, περιμένω να δω τι θα μου πει η αλμύρα της θάλασσας που τόσο μου έχει λείψει, μιας και τον Σεπτέμβρη θα κατέβω για διακοπές.

Αυτά τα λίγα από την Βεστφαλία, αγαπητέ Πιτσιρίκο. Πολλούς χαιρετισμούς στους ακροατές σου, όπου και αν βρίσκονται και καλή/δημιουργική συνέχεια σε αυτό που κάνεις.

Φιλικά

Δανιήλ

(Αγαπητέ Δανιήλ, η ζωή είναι ένα ταξίδι και έχει πολλά στάδια. Ούτε εγώ έκανα πάντα αυτό που κάνω τώρα -για πάρα πολλά χρόνια έκανα εντελώς άσχετες δουλειές και περνούσαν χρόνια για να μπω έστω μια φορά στην θάλασσα-, ενώ ο δρόμος μου, μετά την επιτυχία του μπλογκ, με οδήγησε στα καθεστωτικά ΜΜΕ, από τα οποία σταμάτησα γιατί αυτό το περιβάλλον δεν ήταν για εμένα. Όσο για τη χώρα που ζούμε, και αυτό μπορεί να αλλάξει. Η πατρίδα μας είναι η Γη. Οπότε, μπορούμε να μετακινούμαστε. Για ψυχαγωγία, για περιπέτεια, για έρωτα, για δουλειές, για όλα. Το θέμα είναι να κάνουμε αυτό που λέει η ψυχή μας και το στομάχι μας. Είναι η δική μας ζωή και έχουμε χρέος να την ζήσουμε, γιατί εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν τις δικές μας ευκαιρίες. Να είσαι καλά. Να κάνεις τα πράγματα που αγαπάς. Και, όποτε επιθυμείς, κάνουμε ένα podcast παρέα ή κάνεις μόνος σου. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.