Αφήστε το μπετόν και πιάστε τον Μπρετόν

Καλησπέρα πιτσιρίκο!
Με αφορμή κάποια πράγματα που είπατε με την Πολυάννα για τη σχέση μόρφωσης και εκπαιδευτικού συστήματος έκανα μερικές σκέψεις.

Η σχολή μου είναι κατά βάση τεχνική. Ένας καθηγητής μας επέμενε πολύ στην ορθογραφία, στην ετυμολογία, να είναι σωστά γραμμένες οι λέξεις μονώροφο, διώροφο, σκυρόδεμα και καλά έκανε, και είχε πει το εξής σε έναν συμφοιτητή μου που αντέδρασε· βλέπεις έγραψε τόσες χιλιάδες μόρια, Πολυτεχνείο του είπανε όχι Φιλοσοφική.

Του είπε λοιπόν “το θέμα δεν είναι να ξέρεις απ΄έξω τι έχει μέσα ένας τοίχος, κάποια στιγμή θα το μάθεις, το θέμα είναι να μην είσαι εσύ το ντουβάρι”.

Μεγάλη κουβέντα. Ένα άλλο σύνθημα που ήταν γραμμένο στο αμφιθέατρο έλεγε “Αφήστε το μπετόν και πιάστε τον Μπρετόν”.

Ξέρω συμφοιτητές μου αστέρια που δεν ξέρουν να σου πουν ούτε τι έγινε στο δημοψήφισμα που το ζήσαμε κιόλας.

Και φυσικά, έχω δει και άλλους τόσους να βγάζουν πύρινους λόγους σε μια συνέλευση, να σου κάνουν μια ανάλυση για τον μαρξισμό μπόμπα και, βγαίνοντας από την αίθουσα, κουνάνε το δάχτυλο σε εσένα, που υποτίθεται ότι συμπορεύεστε κιόλας, επειδή δεν το είπες αυτό πολιτικώς ορθά ή ότι χρωστάς πολλά μαθήματα και πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα ότι δεν είμαστε αιώνιοι φοιτητές.

Λένε πως αρκετοί διαβάζουν για να φαίνονται έξυπνοι και διαβασμένοι, οι περισσότεροι για να ζήσουν στους κόσμους των βιβλίων -αφού δεν μπορούν να τους έχουν στην αληθινή ζωή- και ελάχιστοι για την ηδονή της ανάγνωσης.

Χμ… Θέλω να πιστεύω πως δεν ανήκω στην πρώτη κατηγορία, τα αναγνώσματά μου γεμίζουν άνετα μερικά ράφια στη βιβλιοθήκη και άλλα πολλά που έχω δανείσει και δανειστεί όμως σε καμία περίπτωση δεν ανήκω στην τρίτη κατηγορία, αφού πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σπαταλάει ώρες σε ανούσιο σκρολάρισμα και δεν είμαι καθόλου περήφανη γι’ αυτό. Άρα, απ’ τα τρία το μεσαίο;

Το δέχομαι, αλλά είναι και κάτι άλλο πέρα από αυτό.

Μέχρι στιγμής, τα βιβλία και οι συγγραφείς που με ενθουσίασαν και μου ανατίναξαν το κεφάλι δεν έγραφαν κάτι το οποίο λίγο πολύ δεν ήξερα και δεν διαισθανόμουν. Απλώς, δεν είχα τα απαραίτητα εργαλεία, εφόδια, ταλέντο -όπως θέλετε πείτε το- ώστε να το βάλω σε μια σειρά.

Είχα διαλέξει την πλευρά των ανταρτών πολύ πριν διαβάσω τον Διονύση Χαριτόπουλο και τον Βασίλη Ραφαηλίδη, ήξερα πως η οικογένεια και ο γάμος είναι καταναγκαστικοί δεσμοί πολύ πριν διαβάσω τον Ένγκελς, και ήξερα φυσικά πως ο έρωτας και οι σχέσεις είναι τα μοναδικά που αξίζουν σ΄αυτή τη ζωή πριν καν μου μοιράσουν το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού.

Όλα αυτά δεν τα λέω από αλαζονεία σε καμία περίπτωση. Από τότε έχω προδώσει αρκετές φορές πρωτίστως τον εαυτό μου και μετά τους άλλους, και έχω υπάρξει αγνώμων για κάποια πράγματα που μου προσφέρθηκαν είτε για άσχημες καταστάσεις από τις οποίες γλίτωσα φθηνά.

Καταλήγω πως οι θησαυροί μέσα στις σελίδες είναι για όποιους είναι να τους βρουν.

Όπως και η ομορφιά δεν είναι ούτε για όλους, ούτε για τους λίγους. Είναι για όσους μπορούν να τη δουν.

Λαβ όνλυ,

Φωτεινή από Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ.1 Τους λόγους του επαίσχυντου συνεδρίου, ποιοι το απαρτίζουν και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα γινόταν αν αναφέρω όλον αυτόν τον συρφετό θα τους δώσω αξία. Ένα συνέδριο με θέμα τη γονιμότητα -όπως και να γίνονταν- σίγουρα ξύνει πληγές σε γυναίκες που έχασαν παιδιά, που, λόγω ενός γυναικολογικού προβλήματος, θέλουν αλλά δυσκολεύονται, σε ζευγάρια που έχουν ξοδέψει ψυχικά και οικονομικά αποθέματα σε επαναλαμβανόμενες εξωσωματικές. Παρατηρώ ότι οι αντιδράσεις των φεμινιστικών συλλογικοτήτων επικεντρώθηκαν κυρίως στο δικαίωμα της γυναίκας στη μη μητρότητα, στην άρνηση να γίνουν παιδομηχανές και στο δικαίωμα στην άμβλωση. Δεν διαφωνώ ούτε σε ένα κόμμα από αυτά που λένε. Όμως ο Δημήτρης από το Βερολίνο στο τελευταίο του κείμενο τα είπε όλα. Επιτέλους, θα μιλήσουμε κάποια στιγμή για το πώς αντιμετωπίζεται μια νέα μητέρα; Το ιατρικοποιημένο μαιευτικό σύστημα θεωρεί την εγκυμοσύνη ασθένεια, για το εργασιακό πλαίσιο-σφαγείο και με τη βούλα ουδέν σχόλιον, και ο κοινωνικός περίγυρος την θεωρεί πια μια μονοδιάστατη γυναίκα που ασχολείται μόνο με πάνες, καρότσια, μπιμπερά και ό,τι έζησε, έζησε. Αν υποθέσουμε πως μένω τώρα έγκυος, ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθω στα έξοδα που θα προκύψουν μόνο από την εγκυμοσύνη και τη γέννα του παιδιού μου είναι να το πουλήσω!

(Φίλη Φωτεινή, το διάβασμα στην Ελλάδα θεωρείται πια εκκεντρικότητα. Δηλαδή, οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν πως, για να διαβάζεις, κάποιο πρόβλημα θα έχεις. Βέβαια, η ανάγνωση σπουδαίων βιβλίων είναι καλύτερη και από τον έρωτα κάποιες φορές. Σκέφτομαι αυτούς που θα περάσουν μια ολόκληρη ζωή -και τη μοναδική τους ζωή-, χωρίς να διαβάσουν, για παράδειγμα, τους πλατωνικούς διαλόγους. Καλά, σκέφτομαι κι αυτούς που θα ζήσουν μια ολόκληρη ζωή, χωρίς να νιώσουν πως είναι να έχεις έναν σκύλο. Πολλά σκέφτομαι. Φωτεινή, στο τέλος της ημέρας, δεν έχει καμία σημασία αν ένας άνδρας και μια γυναίκα -ή δυο άνδρες ή δυο γυναίκες, που μπορούν να γίνουν γονείς με διάφορους τρόπους- είναι γόνιμοι. Το θέμα είναι αν έχουν την οικονομική δυνατότητα να μεγαλώσουν ένα παιδί. Αλλά, γι’ αυτό, δεν βλέπω να μιλάνε και πολλοί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.