Γιατί δεν γελάτε κύριοι;

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Βλέποντας τον τίτλο του κειμένου, κάποιοι ίσως νομίσουν ότι σκοπεύω να μιλήσω για πολιτική.

Η αλήθεια είναι ότι έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με ό,τι αποκαλείται πολιτική στην Ελλάδα, οπότε όχι.

Κάποιοι άλλοι ίσως δουν -και δεν τους αδικώ- κάποια σύνδεση με την επικαιρότητα, με θέματα που έχουν να κάνουν με το φαίνεσθαι και την αντρίλα που μας περιτριγυρίζει και κινδυνεύει να μας συνθλίψει.

Και πάλι, όχι.

Το κείμενό μου είναι υπαρξιακό.

Να πω εδώ ότι το κείμενο αυτό προσπαθώ να το γράψω εδώ και μια βδομάδα περίπου, και νιώθω ότι δεν έχω τα κατάλληλα λόγια για να το αποδώσω σωστά.

Προσπαθώ να το γράψω από το podcast που έκανες με τον Βασίλη, και συγκεκριμένα από τη στιγμή που είπες κάτι προς το τέλος που με συγκλόνισε: Οι άνθρωποι φοβούνται να ζήσουν γιατί φοβούνται να συναντήσουν τον εαυτό τους.

Δεν υπερβάλλω λέγοντας ότι τέτοια ήταν η ταραχή μου ακούγοντάς το -είχα μια “Aha! moment” όπως λένε οι Αγγλοσάξονες- που νομίζω δεν άκουσα τα τελευταία λεπτά του podcast.

Είναι απόλυτα αληθινό, και θα το ξαναγράψω: Οι άνθρωποι φοβούνται να ζήσουν γιατί φοβούνται να συναντήσουν τον εαυτό τους.

Μάλιστα, αυτό που κάνει αυτή την υπαρξιακή συνάντηση τόσο τρομακτική είναι το ότι αφενός μεν δεν την περιμένεις, κι αφετέρου το ότι συναντάμε τον εαυτό μας πολλές φορές στη ζωή μας.

Ο λόγος;

Μα, φυσικά, το ότι πάντα αλλάζουμε· δεν είμαστε -δεν πρέπει να είμαστε- οι ίδιοι άνθρωποι συνέχεια.

Άλλος άνθρωπος ήμουν πριν 20 χρόνια, άλλος πριν 10, κι άλλος τώρα.

Και κάθε φορά συνάντησα τον εαυτό μου· άλλες φορές ξαφνικά, άλλες φορές το συνειδητοποίησα, αφού τον είχα συναντήσει.

Να πω εδώ ότι αυτό νομίζω είναι ένα βασικό συστατικό του να συναντάει κανείς τον εαυτό του: η συνειδητοποίηση ότι έχει συμβεί.

Μπορεί να γίνει αμέσως, μπορεί να γίνει αργότερα, αλλά νομίζω πάντα συνοδεύεται από αυτή την γνώση.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «ξέρω» και στο «ξέρω ότι ξέρω».

Εκεί υπάρχει κι ένα ελκυστικό παράδοξο: αν δεν ξέρουμε ότι ξέρουμε, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα.

Μπλέξαμε τον Σωκράτη -δηλαδή τον Πλάτωνα- με το φαινόμενο Dunning-Kruger τώρα, αλλά τέλος πάντων.

Το ζουμί της υπόθεσης -και είναι κυριολεκτικά αυτό, μόνο μια υπόθεση- είναι ότι, αν δεν μάθουμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσο λίγα ξέρουμε.

Αν δεν συναντήσουμε τον εαυτό μας, δεν ζούμε.

Μερικές φορές συναντάμε τον εαυτό μας και τρομάζουμε, απορώντας για το πώς φτάσαμε στη στιγμή εκείνη, αν και ο αρχικός τρόμος συχνά συνοδεύεται από την ελπίδα αλλαγής.

Άλλες φορές πάλι, η συνάντηση με τον εαυτό μας δεν είναι παρά μια στιγμή της καθημερινότητας, από αυτές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες, όπως όταν κοιτάμε στον καθρέφτη, κι ο εαυτός μας ρίχνει ένα χαμόγελο και ψιθυρίζει «Ναι», ένα ναι στη ζωή, ναι στις εμπειρίες, ναι στον έρωτα.

Δεν εμπιστεύομαι όποιον δεν μπορεί να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να χαμογελάσει, κάνοντας και μια αστεία, παιδική γκριμάτσα.

Γιατί δεν γελάτε κύριοι;

Η ζωή παραείναι σημαντική για να την παίρνουμε τόσο στα σοβαρά.

Να είσαι καλά

Χρήστος

(Φίλε Χρήστο, ήταν πολύ όμορφο το podcast με τον Βασίλη. Όλα τα podcast με τους φίλους είναι ωραία, γιατί, μιλώντας με άλλους ανθρώπους, οδηγείσαι σε σκέψεις που δεν θα έλεγες ή δεν θα έγραφες μόνος σου. Αν θυμάμαι καλά, κάτι με ρώτησε ο Βασίλης, για να του δώσω την απάντηση που σου έκανε εντύπωση. Χρήστο, μια εξαιρετική ατάκα για το γέλιο έχει γράψει ο Όσκαρ Ουάιλντ: “Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάν’ τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν”. Και βέβαια, καλό είναι να γελάμε με τον εαυτό μας, για να είμαστε πάντα …χαρούμενοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.