Δέκα χρόνια μετά το μακελειό με τους 77 ανθρώπους που σκότωσε ο ακροδεξιός Breivik, στη Νορβηγία ψάχνουν λύσεις

Πιτσιρίκο, σχεδόν δέκα χρόνια μετά το μακελειό με τους 77 ανθρώπους που σκότωσε ο ακροδεξιός Anders Breivik, στη Νορβηγία ψάχνουν λύσεις ενάντια στην ιδεολογία του μίσους, όπως μεταδίδει το Reuters.

“Πρέπει να μιλάμε για αυτό, έτσι ώστε να μην ξανασυμβεί” ανέφερε η Astrid Hoem, που περιέγραψε την οδυνηρή εμπειρία της από το μακελειό στο νησί Ουτόγια σε μία ομάδα εφήβων.

“Πυροβόλησε στην πλάτη ένα κορίτσι δίπλα μου, το οποίο μου είπε να μεταφέρω στους γονείς της ότι τους αγαπά, επειδή νόμιζε ότι θα πεθάνει” θυμάται η Hoem.

Τελικά, εκείνο το κορίτσι επέζησε, όπως και η 26χρονη σήμερα Hoem που έμεινε κρυμμένη για δύο ώρες κάτω από έναν βράχο και δεν πήρε κανένα τηλέφωνο από το κινητό της υπό τον φόβο μήπως ο ήχος προδώσει τη θέση της, ενώ νόμιζε πως η Νορβηγία μπήκε σε πόλεμο.

O Anders Breivik πίστευε ότι το Εργατικό Κόμμα πρόδωσε τη Νορβηγία, επιτρέποντας στους μουσουλμάνους να ζουν στην σκανδιναβική χώρα και ανάλογα ήταν τα κίνητρα που όπλισαν το χέρι του Brenton Tarrant, ο οποίος το 2019 σκότωσε 51 ανθρώπους σε δύο τζαμιά στη Νέα Ζηλανδία.

Το χειρότερο ήταν ότι o Αυστραλός μακελάρης της Νέας Ζηλανδίας αποτέλεσε “έμπνευση” για έναν ακόμα Νορβηγό, τον Philip Manshaus, ο οποίος σκότωσε την Κινέζα θετή αδερφή του και προσπάθησε να πυροβολήσει πιστούς σε ένα τζαμί.

Τον περασμένο Απρίλιο, το Εργατικό Κόμμα αποφάσισε σε συνέδριο του ότι αν επικρατήσει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Νορβηγία, θα συστήσει μία επιτροπή, η οποία θα ερευνήσει τα παιδικά χρόνια του Breivik και του Manhaus για να βρει απαντήσεις για το πώς έφτασαν σε αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα.

Η επιτροπή θα ερευνήσει επίσης γιατί Νορβηγοί πήγαν στη Συρία και έγιναν μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.

“Τι μπορούμε να κάνουμε ειδικά με τους νέους λευκούς άνδρες, έτσι ώστε να μην θεωρούν ότι μπορούν να αφαιρέσουν ζωές μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν με κάποιον;” αναρωτιέται από την πλευρά της η Hoem.

Οι επιζώντες από το μακελειό του 2011 θεωρούν ότι μερικοί συστημικοί ακροδεξιοί πολιτικοί που παρουσιάζουν τους μουσουλμάνους σαν απειλή είναι σαν παρέχουν ιδεολογική κάλυψη για πράξεις βίας από εξτρεμιστές.

Αλλά το ακροδεξιό κόμμα Πρόοδος που έχει καταδικάσει επανειλημμένα τις πράξεις του Breivik, αρνείται ότι οι πολιτικές του θέσεις ενισχύουν τον ακροδεξιό εξτρεμισμό και θα συνεχίσει να πιέζει για σκληρότερη μεταναστευτική πολιτική.

“Ο πολιτικός διάλογος πρέπει να επιτρέπεται και δεν θα μας κάνουν να σωπάσουμε, βάζοντας μας ταμπέλες” ανέφερε η αρχηγός του κόμματος Sylvi Listhaug.

Τους επόμενους μήνες, πάντως, ο διάλογος θα επικεντρωθεί στην αποτυχία των αρχών και στην καθυστερημένη αντίδραση της αστυνομίας στο νησί Ουτόγια και όχι τόσο στις απόψεις του Breivik.

Απορίας άξιο είναι, πάντως –όπως έγραψε και ο συνονόματος μου αναγνώστης– ότι από ακροδεξιούς ήρθαν οι περισσότερες αντιδράσεις για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που καταλύθηκαν με αφορμή τον κορωνοϊό.

Ίσως επειδή η ακροδεξιά απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα – π.χ. λέει “έρχονται οι μετανάστες και μας παίρνουν τις δουλειές, οπότε θα τους διώξουμε με κάθε τρόπο για να μην πεινάσουμε”- οπότε με μία απλοϊκή ρητορική, που είναι, όμως, αυτή που αρκετός κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει, βρίσκει συχνά απήχηση σε περιόδους κρίσης, όπως και τώρα που τάσσεται κατά των lockdown.

Όσο για τον λόγο που η πλειοψηφία στήριξε -τουλάχιστον σε πρώτη φάση- τα lockdown, ίσως να ήταν ότι θεώρησε πως αυτή η ασφυκτική κατάσταση θα ήταν προσωρινή.

Όμως, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, όπως αποδεικνύεται σχεδόν δύο χρόνια τώρα, αλλά και από το γεγονός ότι το lockdown στη Βικτώρια της Αυστραλίας παρατάθηκε για άλλη μία εβδομάδα, ενώ κανονικά η άρση του ήταν προγραμματισμένη για σήμερα Πέμπτη 3/6, σύμφωνα με το Reuters.

“Κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί ο περσινός χειμώνας”, υποστήριξε ο κυβερνήτης της αυστραλιανής πολιτείας James Merlino, αναφερόμενος στην καραντίνα των 111 ημερών, που είχε επιβληθεί πριν από έναν χρόνο, τέτοια εποχή, στη Μελβνούρνη (στην Ελλάδα την ξεπεράσαμε, βέβαια, με 6,5 μήνες σερί lockdown και κάποια μέτρα να παραμένουν ακόμα, όπως η νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας).

Οι αρχές στη Βικτώρια φοβούνται την ιδιαίτερα μεταδοτική εξάπλωση του κορωνοϊού, παρά το γεγονός ότι μέχρι στιγμής τα καθημερινά κρούσματα είναι μονοψήφια (μόλις 6 την Τετάρτη 2/6) και συνολικά 60 από τότε που εντοπίστηκε το πρώτο, πριν καμιά δεκαριά μέρες.

Σύμφωνα, όμως, με τους ειδικούς αυτή η μετάλλαξη χρειάζεται μόνο μία μέρα (και την ελάχιστη επαφή) για μεταδοθεί από ένα άτομο σε άλλο, όταν το αντίστοιχο χρονικό διάστημα για το αρχικό στέλεχος του κορωνοϊού ήταν έξι μέρες.

Κάπως έτσι τα 5 εκ. κατοίκων της Μελβούρνης θα υποχρεωθούν για άλλη μία εβδομάδα να βγαίνουν από το σπίτι τους μόνο για δουλειά, ψώνια για λόγους υγείας, για σωματική άσκηση και για να κάνουν το εμβόλιο.

Για τους κατοίκους των προαστίων οι περιορισμοί θα είναι, πάντως, πιο χαλαροί -ανάλογα και με την επιδημιολογική κατάσταση- αλλά κάποια μέτρα, όπως η υποχρεωτική χρήση μάσκας, θα παραμείνουν σε ισχύ.

Ένα καζίνο με 11.500 εργαζόμενους είχε ανακοινώσει ότι θα τους πλήρωνε κανονικά την πρώτη εβδομάδα του lockdown, αλλά μετά την παράταση για μία ακόμα, διευκρίνισε ότι απλά θα τους δώσει ένα ποσό εφάπαξ και πλέον άνοιξε και πάλι η συζήτηση για να επιδοτήσει το κράτος μισθούς του ιδιωτικού τομέα.

Σε μία ιστορία που επαναλαμβάνεται, με το τέλος να μην φαίνεται στον ορίζοντα.

Σε αντίθεση με τα σύννεφα που εμφανίστηκαν για άλλη μία φορά την Τετάρτη 2/6 πάνω από τη δαντελένια ακρογιαλιά.

Μαυρίζοντας τον ουρανό, πάνω από τη Γερακίνα, του Θυμαριού το βουνό.

Με εξαίρεση κάποια θυσανοστρώματα (cirrostratus – λεπτά σύννεφα σε μεγάλο ύψος που απλά θαμπώνουν τον ήλιο), κυρίως ήταν στρωματοσωρείτες (stratocumulus), δηλαδή, νέφη που, αναπτύσσονται παράλληλα με το έδαφος και δίνουν ασθενείς βροχές και όχι σωρειτομελανίες (cumulonimbus) που αναπτύσσονται κατακόρυφα και προκαλούν καταιγίδες, οπότε δεν κινδύνευα από κάνα κεραυνό.

Όχι ότι αποτελεί παρηγοριά αυτό.

Ούτε ότι φωτογράφισα ακόμα ένα χταπόδι πριν το αφήσω ξανά στον βυθό.

Ούτε ότι έχουν αρχίσει να επουλώνονται οι πληγές της λαβωμένης σάλπας είναι αρκετό.

Ας έρθει επιτέλους, για πρώτη φορά μετά το 2017, ένα καλοκαίρι κανονικό.

Χωρίς χαλάζι και καταιγίδες κάθε βδομάδα, χωρίς πυρκαγιές και χωρίς κορωνοϊό.

Το καλοκαίρι του 2017 ήταν το τελευταίο που δεν χάθηκε ούτε μία ανθρώπινη ζωή από καταιγίδες και πυρκαγιές στην Ελλάδα, παρά τα 45άρια και τον Ιούνιο και τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, χάρη σε εκείνες τις υψηλές θερμοκρασίες να ακολούθησε ο πραγματικά ήπιος (όχι σαν τον φετινό που παραλίγο τα χιόνια να κρύψουν τη θάλασσα) χειμώνας του 2018 με μόλις 42 θύματα σε όλη τη σεζόν της γρίπης τότε. Λιγότερα από όσα έχουμε κατά μέσο όρο καθημερινά τους τελευταίους επτά μήνες.

Ακόμα και τώρα που υποτίθεται ότι μπήκε το καλοκαίρι. Χωρίς τζιτζίκια προς το παρόν (μία φίλη νόμιζε χθες ότι είδε τζίτζικα στο μπαλκόνι, έτρεξα με χαρά, αλλά ήταν μία ακρίδα· πάλι καλά, φαντάσου να ήταν και κατσαρίδα), μελαγχολικό, συννεφιασμένο και βροχερό, όπως το προπέρσινο και το περσινό.

Αλλά ακόμα κι όταν η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, πάντα υπάρχει η ελπίδα για ένα διαφορετικό τέλος.

Για ένα καλοκαίρι από τα -όχι και τόσο- παλιά, σαν εκείνο του 2017.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, θα είναι ένα υπέροχο καλοκαίρι το φετινό. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.