Η βία είναι αριστεία

Αγαπητέ μου Πιτσιρίκο.
Είμαι λίγες μέρες πριν αναχωρήσω και πάλι για τα (όχι και τόσο) ξένα και θα ήθελα να κάνω μια μικρή αναδρομή στην εμπειρία μου στην (ξανά ξένη προς εμένα) Αθήνα και όλα όσα συνάντησα τις 2-3 τελευταίες εβδομάδες που μας επετράπη να κυκλοφορούμε πιο ελεύθερα.

Αρχικά, να τονίσω ότι επειδή ζω νότια προάστια, πολύ νότια όμως, οι εμπειρίες μου ήταν ελάχιστες αλλά εξαιρετικά ικανές για να βγάλω συμπεράσματα για το πού φαίνεται να πηγαίνει το πράγμα.

Σου είχα ξαναστείλει πριν λίγες μέρες τις εμπειρίες μου από την Αθήνα και το πόσο απαράδεκτη είναι η κατάσταση στο κέντρο της πόλης.

Ένα μόνιμο μοτίβο που παρατηρώ λοιπόν είναι το πόσο πιο εύκολο είναι πλέον να εμπλακείς ή να βρεθείς μπροστά σε ανθρώπους που βρίζονται, απειλεί ο ένας τον άλλον και γενικά τσακώνονται με το παραμικρό.

Πήγα έξω από τράπεζα, χαμός. Ένας αχταρμάς φουκαράδων να φωνάζουν ο ένας στον άλλον για τις αποστάσεις, την ουρά, τις μάσκες, για την αργοπορία αυτών που είναι ήδη μέσα, για τα πάντα. Άλλη φορά, απλά περνούσα απ’ έξω και πάλι δύο μαντράχαλοι βρίζονταν.

Είμαι στο αυτοκίνητο και ξαφνικά πετάγεται έξω μια γυναίκα και αρχίζει να ουρλιάζει σε μια άλλη γυναίκα “Άντε γ@μήσου, πoυτάνα” και άλλα τέτοια παρόμοια. Και δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να έχει συμβεί, καθώς είμαστε όλοι κολλημένοι σε κίνηση και αυτές οι δύο είναι σε διαφορετική λωρίδα.

Εμένα, προσωπικά, ένας ταξιτζής άρχισε να με βρίζει επειδή (ήμουν μπροστά του και έβγαλα κανονικά φλας) άλλαξα λωρίδα και βρέθηκα μπροστά του. Είχα και τη μάνα μου μέσα, η οποία άρχισε να τρέμει από τον τρόπο του.

Γενικά, οι οδηγοί είναι έτοιμοι για φόνο σε αυτή την πόλη.

Και ακόμα έχουμε τις καθημερινές δολοφονίες, για ένα σωρό λόγους, από μαφιόζικες εκτελέσεις μέχρι ληστείες, βασανισμούς και περιπτώσεις βιασμoύ σαν και αυτόν που έγινε εχθές Κυριακή στην Αγία Μαρίνα, και φυσικά τα ΜΜΕ θα φροντίσουν να το σηκώσουν πρώτο θέμα (pun intended), για να ρίξουν σκιά σε όλα τα άλλα τρομερά προβλήματα.

Πιτσιρίκο, φοβάμαι. Έφτασα σε σημείο να μη νιώθω ασφαλής στον τόπο μου. Και τους φοβάμαι όλους. Φοβάμαι ακόμα και τον πιτσιρικά που μπλαστάρει τραπ με θεματολογία “γκάνια, ντρόγκια και πoυτάνες”. Δηλαδή, αυτός κάποτε θα γίνει άνθρωπος με ευαισθησίες και ενσυναίσθηση;

Φοβάμαι ότι η βία σε λίγο θα καλύψει τα πάντα. Γιατί, τελικά, σε μια χρεοκοπημένη χώρα η βία είναι μια λύση. Μια διέξοδος.

Άλλωστε, αν θέλεις να επιβάλλεις τον νεοφιλελευθερισμό, πρέπει να κανονικοποιήσεις την καθαρματοσύνη και τον αριβισμό. Όλα βαίνουν καλώς λοιπόν.

Είναι η πρώτη φορά που δεν προβλέπω κοινωνική έκρηξη. Η κοινωνική έκρηξη προϋποθέτει κάποια μορφής κοινωνική συνοχή. Αν είμαστε διασπασμένοι και με τον εαυτό μας και σκάβουμε το λάκκο μας, οι “άριστοι” θα μεγαλουργούν και οι υπόλοιποι θα επιβιώνουν στο βούρκο που σχεδιάστηκε γι’ αυτούς.

Νέτφλιξ, φέισμπουκ, γιουτιούμπ, σάπια ριάλιτι, σάπια μουσική και μπόλικη βία στους δρόμους και έτοιμη η συνταγή. Οι νέοι άνθρωποι στα κάρβουνα.

Πανεπιστήμιο ο -σκοτεινός και βρώμικος αστικός- δρόμος και όποιος αντέξει.

Καλή κόλαση.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, δεν είναι τυχαίο ότι έφυγα από την Αθήνα -την πόλη στην οποία γεννήθηκα και πέρασα όλη μου τη ζωή- και σκοπεύω στο μέλλον να περνάω στην Αθήνα όσο λιγότερο χρόνο μπορώ. Για τα υπόλοιπα που γράφετε, έγραψα πριν από δέκα σχεδόν χρόνια το “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό”. Οπότε, δεν μου κάνει τίποτα εντύπωση πια. Για να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, πρέπει να έχουμε τα κατάλληλα εφόδια. Αυτά λείπουν από τους περισσότερους Έλληνες και δεν μοιάζουν διατεθειμένοι να τα αποκτήσουν. Αυτοί που έχουν τα εφόδια φεύγουν στο εξωτερικό ή βρίσκουν μια όμορφη και ήρεμη γωνιά στη χώρα και αράζουν εκεί. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.