Η εργασία μας αρρωσταίνει αλλά μας ασφαλίζει κιόλας

Γεια σου πιτσιρίκο, γεια σας όμορφη παρέα του blog,
Η πανδημία βοήθησε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να έρθουν αντιμέτωποι με τις οδυνηρές διαπιστώσεις που φέρνει ο επί πληρωμή ελεύθερος χρόνος. Ειδικά στην όπως τελικά κατέληξε να λέγεται «πρώτη καραντίνα», οπότε και πολλές δουλειές –πριν χαθούν– «πάγωσαν», άνθρωποι κυριολεκτικά ηλικίας από 0 έως 100 βρέθηκαν με το ζόρι μέσα σε τέσσερις τοίχους, σε αργία αλλά όχι σε ανεργία, αλλά όχι σε απεργία.

Αυτό, μεταξύ άλλων, είχε και ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια άνθρωποι να σκεφτούν. Ασφαλώς όχι όλοι, και σίγουρα όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο, αλλά κάποιοι ναι· εγώ ξέρω τουλάχιστον δέκα.

Και φυσικά, πολλοί ήταν αυτοί που ξεκίνησαν τη φιλοσοφία από το θεσμό της εργασίας με τον οποίο ήταν απασχολημένοι το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους και ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά κενός.

Γενικά, οι επιπτώσεις που θα έχει το τραύμα του κορωνοϊού στην ανθρωπότητα είναι κάτι για το οποίο μάλλον θα γραφτούν τόμοι, τόσοι πολλοί που μόνο με τους παγκόσμιους πολέμους θα συγκρίνονται.

Συγκεκριμένα τώρα, για την αλλαγή συμπεριφοράς των εργαζομένων, σε άρθρο της περασμένης εβδομάδας διαβάζουμε ότι «περισσότεροι Αμερικανοί από ποτέ εγκαταλείπουν τη δουλειά τους, καθιστώντας δύσκολο για τις εταιρείες να καλύψουν τις κενές θέσεις», ενώ επίσης σε πρόσφατο άρθρο του abc news αναφέρεται ότι «Η πανδημία βοήθησε τους ανθρώπους να επαναπροσδιορίσουν τις προτεραιότητές τους. Τι είναι πραγματικά σημαντικό για αυτούς.»

Και δεν συζητάμε για τα κατά δεκάδες polls που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σου ζητάνε να επιλέξεις ποια είναι η ιδανική αναλογία εργασίας, από απόσταση ή/και στο γραφείο; – μην ανεβάζετε άλλο, σε όλα βγαίνει σταθερά η ενδιάμεση επιλογή – αλλά «το ότι η πανδημία γέννησε ένα βαθμό κοινωνικής συνείδησης που πολλοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με κάποιο τρόπο, όταν θα χρειαστεί να γυρίσουν πίσω στη δουλειά».

Άκου τώρα.

Καταγράφεται δηλαδή ένα ποσοστό των εργαζομένων το οποίο αποφασίζει να λάβει υπόψη του όσα του είπε το ταβάνι όσο καιρό περίμενε να βγει το εμβόλιο και επιλέγει να αφήσει ή να αλλάξει τη δουλειά του με στόχο μια καλύτερη ζωή. Η οποία είναι απρόβλεπτη, όπως εγγράφηκε πλέον στη συλλογική συνείδηση.

Να ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι οι εργαζόμενοι για τους οποίους μιλάμε και μιλάνε δηλαδή και αυτές οι μελέτες –τις οποίες συνήθως τις κάνουν οικονομικοί κολοσσοί για να δημιουργήσουν μοντέλα τα οποία αντίστοιχα θα εξυπηρετήσουν τραπεζιτικά, ασφαλιστικά, συμβουλευτικά προϊόντα– είναι ας το πούμε first class, δεν είναι δηλαδή τίποτα τελευταίες καημένες τύπισσες. Πρόκειται για τη μάζα μεσαίων στελεχών που επανδρώνει τον κορμό στις εταιρείες υπηρεσιών. Αρκετοί από αυτούς απασχολούνται σε θέσεις που ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ όριζε ως bullshit jobs, δηλαδή ηλίθια επαγγέλματα ή αλλιώς «οι θέσεις σε δουλειά να βρισκόμαστε». (Για όποια έχει χρειασθεί να κάνει έστω μια μετάβαση ενός αρχείου από παραδοσιακό σε ηλεκτρονικό, με χρήση excel για παράδειγμα, είναι εύκολο να διαπιστώσει ότι στις μεγάλες εταιρείες άχρηστες δουλειές είναι οι περισσότερες.)

Και πού είσαι ακόμα.

Παράλληλα, πολλή συζήτηση γίνεται στο blog –νομίζω όσο πουθενά αλλού τόσο έντονα στο ελληνικό διαδίκτυο- για το βασικό εισόδημα.

Μια αναζήτηση θα γυρίσει πολλά κείμενα και podcast, ας πούμε αυτό και αυτό, αλλά και το «Υπογράφουμε όλοι την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για Βασικό Εισόδημα άνευ όρων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Το οποίο βασικό εισόδημα, όπως επισημαίνεις και εσύ, σήμερα είναι η πλέον κατάλληλη συγκυρία για τους ανθρώπους να το διεκδικήσουν. Όλη αυτή δηλαδή η προβολή στο μέλλον που έπρεπε να κάνει κάποια τα προηγούμενα χρόνια για να υποστηρίξει το συλλογισμό ότι βαδίζουμε σε έναν κόσμο που η ανθρώπινη παρουσία για την εκτέλεση μιας ενέργειας θα είναι όλο και λιγότερο απαραίτητη, και ότι η απόλυτη κατάκτηση του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι άλλη από τον ελεύθερο χρόνο έγινε πραγματικότητα σε χρόνο dt από τον κορωνοϊό.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά η απειλή του θανάτου που τρομοκράτησε τον πλανήτη, εφόσον υποχωρεί πλέον με την υπόσχεση της πρόληψης, θα ‘πρεπε να είναι ένα πρώτης τάξεως εφαλτήριο για να αποκτήσει το αίτημα για το βασικό εισόδημα την απαιτούμενη δυναμική.

Αλλά εντάξει, δεν είναι.

Θα σταθώ σε κάποια σημεία εντελώς ενδεικτικά, αναφορικά με το γιατί αυτή η ειδυλλιακή οπτική δεν φαίνεται να ενσαρκώνεται στη μετά COVID εποχή.

Το ένα είναι ότι το συνεχόμενο και αδυσώπητο ξύλο που έπεσε στην πανδημία από όλα τα μέσα, μας εγκλώβισε πιο βαθιά στο κλουβί του συστήματος, από το οποίο όποιος τολμήσει να διαφύγει τον τρώει το μαύρο σκοτάδι. Στο πλαίσιο αυτό, αν κάποια φωνή τιτίβιζε μια διαφωνία, στα μέτρα, στον ιό, στα εμβόλια, τον ψέκαζε ο (εκάστοτε) Μητσοτάκης με dettol και καθάριζε αμέσως.

Το άλλο είναι ότι οι άνθρωποι στους οποίους αναφερθήκαμε παραπάνω, με την ιδιότητα των εργαζομένων και των πολιτών, δεν είναι άνθρωποι. Είναι προϊόντα. Η ζωή τους είναι ένα προϊόν, οι σπουδές τους είναι ένα προϊόν, η σκέψη τους είναι ένα προϊόν. Και δεν υπάρχει καμία περίπτωση τα προϊόντα να αφήσουν το ράφι και να φύγουν από το μαγαζί μόνα τους.

Και το τρίτο και το πιο θλιβερό, είναι ότι ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι μια μικρή μερίδα ξεφεύγει από όλη αυτήν τη σκούπα, δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί το πόσο κρίσιμη αναδείχθηκε όλο αυτόν τον καιρό η υγεία μας και η προστασία της. Όλα ωραία, να επαναστατήσουμε αλλά να μην πεθάνουμε κιόλας ε; Και ποια η καλύτερη προστασία για την υγεία από μια πλήρη ασφαλιστική κάλυψη που σου προσφέρει μια πλήρης εργασιακή απασχόληση; Λέγε με ΙΚΑ, λέγε με όπως θες.

Άντε, νάνι τώρα.

Στροφορμή

Υ.Γ. Για την περίπτωση που ακούει το υπέρτατο ον με τις εννιά ουρές:
Βασικό εισόδημα με πλήρη ασφάλιση.
Α και απόλυτη εξασφαλισμένη ισότητα των δύο φύλων.
Εκεί θα σε περιμένω, που λέει και ο ποιητής.

(Φίλη Στροφορμή, ωραία τα έγραψες. Εγώ να προσθέσω μόνο πως, με αφορμή την πανδημία και τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε, κάτι έχει συμβεί στο συναίσθημα των ανθρώπων. Δεν μπορώ να το εντοπίσω ακριβώς ακόμα αλλά το νιώθω. Κάτι δεν πάει καλά. Είναι κάτι σαν τραύμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.