Η σοφία των ζώων

Γεια σου, πιτσιρίκο μου!
Εκεί που μένουμε, στο δίπλα κτήμα, κατά καιρούς ένας κύριος φέρνει τα άλογα του για να φάνε τα χορτάρια. Είχαμε και γέννα φέτος, ήταν φοβερό.

Τα ερωτεύτηκα αστραπιαία, ήταν πανέμορφα. Ήρθαν κοντά μου, μύρισαν το χέρι μου, τα τάισα, γίναμε φίλοι.

Μου άρεσε πολύ να τα παρατηρώ όταν τρώνε, πόσο σοφά μου φαίνονταν, πόσο υπομονετικά και ατάραχα. Δεν έδειχναν καθόλου ανυπόμονα ή θλιμμένα ή θυμωμένα ή αγχωμένα, απλά ήταν.

Και σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν την ζωή τους από εμάς, τους σοφούς, ντεμέκ, Homo Sapiens, τους εφευρέτες του ίντερνετ, του έξυπνου τηλεφώνου και του ταξιδιού στο διάστημα.

Δεν φαινόταν να υποφέρουν από φθόνο ή από άγχος για τις χαμένες ευκαιρίες στη ζωή τους. Δεν φαινόταν να είχαν ιδιαίτερα σχέδια για να πλουτίσουν, να πάρουν εκδίκηση ή να αγοράσουν την τελευταίας λέξης μόδα. Ήταν το ίδιο ατάραχα στη βροχή, στον ήλιο, όταν τους ενοχλούσαν οι μύγες, ή όταν μπούκαρε στο κτήμα ένα αδέσποτο τσοπανόσκυλο και άρχισε να τους γαβγίζει.

Μου θύμισαν τον Νίτσε, που είχε γράψει στο “Τάδε Έφη Ζαρατούστρα” για τις αγελάδες ότι, “Αν δεν καταφέρουμε να μεταλλαχθούμε και να γίνουμε όπως οι αγελάδες -δηλαδή τελείως ζεν- δεν πρόκειται ποτέ να εισέλθουμε στο βασίλειο του ουρανού.”

Εδώ που μένουμε έχει επίσης και χελιδόνια. Κάποια, μάλιστα, έχουν χτίσει την φωλιά τους στο σπίτι που μένουμε και τα παρατηρώ καθημερινά που πετάνε για να φέρουν τροφή στα μικρά τους.

Και σκεφτόμουν, καλά, τι κάνανε πριν χτιστεί αυτό το σπίτι; Πού έχτιζαν τη φωλιά τους;

Και μετά σκέφτηκα, ότι αυτά ακολουθούν το ίδιο ταξίδι εδώ και αιώνες, πολύ πριν υπήρχε καν αυτό το σπίτι, αυτό το χωριό, οι πόλεις που ζούμε, οι δρόμοι που οδηγάμε τα αυτοκίνητα μας.

Τα χελιδόνια ήταν εκεί πολύ πριν όλα αυτά και θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο ταξίδι και να ταΐζουν με τον ίδιο τρόπο τα μικρά τους, μέχρι να τα αφανίσουμε κι αυτά, όπως και τα 150 με 200 είδη που αφανίζουμε κάθε μέρα.

Κάθε…μέρα.

Το επαναλαμβάνω για όποιον νόμιζε ότι ήταν απλά σχήμα λόγου. Δεν είναι.

Και σκεφτόμουν ότι οτιδήποτε σκέφτομαι ως σημαντικό, ό,τι με εκνευρίζει, με αγχώνει, με συγκινεί, με διεγείρει ή με κάνει χαρούμενο, είναι παντελώς αδιάφορο σε αυτά τα χελιδόνια. Θα μπορούσα να ήμουν ο μεγαλύτερος μεγιστάνας στην ιστορία, αλλά γι’ αυτά θα ήμουν παντελώς αδιάφορος.

Τίποτα από το καθημερινό μας δράμα, τις αποφάσεις των διεφθαρμένων κυβερνήσεων μας, τις οικονομικές μας κρίσεις και τις πανδημίες μας, δεν τα ακουμπάει.

“Μα, είναι ηλίθια ζώα”, θα πει κανείς, “τι μας νοιάζει;”

Αλλά νομίζω ότι υπάρχει σοφία εδώ. Υπάρχει σοφία στο ότι, ασχέτως με τις αϋπνίες μας, τις ατελείωτες ώρες άγχους και ανασφάλειας και φόβου για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, σε κάποιο βαθμό, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία για οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό μας και τον μικρό μας στενό κύκλο, την μικρή μας κοινωνική φούσκα.

Ότι υπήρχε μια αιώνια μαύρη άβυσσος πριν γεννηθούμε και θα υπάρξει μια αιώνια μαύρη άβυσσος όταν πεθάνουμε, και ότι ό,τι έχει σημασία για μας, σε αυτόν τον λίγο χρόνο που μας δόθηκε στο φως της συνειδητότητας, είναι τόσο σύντομο, και στο φινάλε, παντελώς αδιάφορο.

Είναι λυτρωτικό συναίσθημα, γιατί δίνει νόημα σε ό,τι κάνεις, και φυσικά, σε ό,τι δεν κάνεις. Αυτό το “ό,τι δεν κάνεις”, είναι που μας πονάει περισσότερο στο τέλος.

Από μια άλλη ερημιά του κόσμου, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, τα ζώα -που δεν προσποιούνται και δεν κρύβουν τις επιθυμίες τους- μας μιλάνε και μας διδάσκουν. Αν το θέλουμε. Η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να τη δουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.