Κάποτε στην Ανταρκτική – Προσεχώς και στην Αττική – Δεν θα κάνει παντού περισσότερη ζέστη με την κλιματική αλλαγή

Πιτσιρίκο, Πολυνήσιοι και Μαορί μπορεί να ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ανακάλυψαν την Ανταρκτική, σύμφωνα με τον Guardian.

Oι ιθαγενείς Μαορί της Νέας Ζηλανδίας ίσως να είδαν, μάλιστα, την Ανταρκτική από τον 7ο κιόλας αιώνα (601-700 μ.Χ.), φτάνοντας μέχρι τα παράκτια νερά της.

Ιστορίες που από στόμα σε στόμα έφτασαν ως τις μέρες μας, αναφέρουν επίσης ότι ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στην παγωμένη ήπειρο ήταν ο Πολυνήσιος εξερευνητής Hui Te Rangiora, ο οποίος περιέγραψε και τον παγωμένο ωκεανό.

Άλλες διηγήσεις από Πολυνήσιους που χρονολογούνται από το 1899, κάνουν λόγο για τεράστια κύματα σαν βουνά, για μία παγωμένη και σκοτεινή θάλασσα, αλλά και πλάσματα που καταδύονταν σε αυτήν, σε ένα τοπίο στην ομίχλη που ο ήλιος δεν έβλεπε ποτέ.

Και τα βράχια, των οποίων οι ψηλότερες κορυφές έσκιζαν τον ουρανό, ήταν γυμvά από βλάστηση.

Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες που διαδόθηκαν επίσης στόμα με στόμα, ο πρώτος Μαορί ναύτης που πάτησε στην Ανταρκτική το 1840 ήταν ο Τe Atu, χαρτογραφώντας, μάλιστα, την ακτογραμμή της.

Κατά μία άλλη εκδοχή, οι Fabian Gottlieb von Bellingshausen και Mikhail Lazarev θεωρούνται οι πρώτοι εξερευνητές που ανακάλυψαν την Ανταρκτική το 1820.

Η επικεφαλής του πρότζεκτ για την παγωμένη ήπειρο Priscilla Wehi υποστηρίζει, πάντως, ότι σε κάθε περίπτωση οι διηγήσεις και οι ιστορίες των Μαορί είναι πολύτιμες για τις έρευνες και τα μελλοντικά προγράμματα ερευνών της Ανταρκτικής.

Το θέμα είναι μην φτάσει μία μέρα που η Αττική θα θυμίζει Ανταρκτική.

Γιατί μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν τη θεωρία μίας νέας Mini Ice Age, δηλαδή, ότι οδεύουμε σε μία εποχή μίνι παγετώνων.

Και βλέποντας τις χιονοπτώσεις να είναι όλο και πιο πυκνές και πιο συχνές τους χειμώνες και τις καταιγίδες και τις πλημμύρες να πολλαπλασιάζονται τα καλοκαίρια, δεν φαντάζει και εντελώς ακραία αυτή η εκδοχή.

Μάλιστα, και ο Μάιος βγήκε κατά μισό βαθμό ψυχρότερος από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020 στην Ευρώπη (στη Γερμανία και τη Βρετανία ήταν ο πιο ψυχρός από το 2010, εξαιτίας των ασυνήθιστων για την εποχή κυκλωνικών συνθηκών), αλλά και στις ΗΠΑ.

Και στην Ελλάδα που ήταν θερμότερος ο Μάιος, μας έκατσε μουντός -δηλαδή κακός, ψυχρός κι ανάποδος- και βροχερός ο Ιούνιος.

Μιας και ο λόγος, όμως, για Ανταρκτική, οι καμπουροφάλαινες ή αλλιώς μεγάπτερες φάλαινες συχνάζουν στα νερά της παγωμένης ηπείρου όταν έχει καλοκαίρι στο νότιο ημισφαίριο, αλλά μόλις χειμωνιάσει εκεί, κινούνται βορειότερα.

Μία τέτοια μεγάπτερος φάλαινα (το όνομα της οφείλεται στα μεγάλα ραχιαία της πτερύγια, ενώ λέγεται και καμπουροφάλαινα λόγω ενός εξογκώματος στο πάνω μέρος του σώματος της) κατάπιε για 30 με 40 δευτερόλεπτα έναν ψαρά αστακών στο Cape Cod, ανοιχτά της Μασαχουσέτης, όπως μεταδίδει το BBC.

Τελικά, τον έφτυσε αλώβητο, με εξαίρεση μία εξάρθρωση που υπέστη στο γόνατο και από το νοσοκομείο πια ο 56χρονος Michael Packard περιέγραψε πώς ξαφνικά σκοτείνιασαν τα πάντα μόλις έπεσε στο νερό και ότι αρχικά νόμιζε ότι του επιτέθηκε λευκός καρχαρίας.

Δεν είδε, όμως, δόντια, καθώς οι φάλαινες έχουν μπαλένες, κάτι σαν γιγάντιες τρίχες οδοντόβουρτσας, που ενωμένες η μία δίπλα στην άλλη επιτρέπουν στα κήτη να φιλτράρουν το νερό, συγκρατώντας μόνο την τροφή τους, η οποία αποτελείται κυρίως από κριλ, ένα είδος μικροσκοπικής γαρίδας, που αφθονεί στους ωκεανούς, καταλαμβάνοντας συχνά τεράστιες εκτάσεις και “βάφοντας” κόκκινη τη θάλασσα.

Πιθανότατα, η φάλαινα να άνοιξε το τεράστιο στόμα της για να καταπιεί όσα περισσότερα κριλ μπορούσε και ο τυχερός μέσα στην ατυχία του Packard να βρέθηκε στον δρόμο της.

Ο ίδιος νόμιζε ότι θα πεθάνει, αλλά τελικά ένιωσε να εκτοξεύεται στον αέρα και να προσγειώνεται πάλι στο νερό.

Ένας άλλος άνδρας που ήταν μαζί του, τον ανέβασε στη βάρκα και μετά τους περισυνέλεξε η πυροσβεστική από την ακτή.

Ο 56χρονος έχει ήδη πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο και κατά τη διάρκεια της σύντομης -αλλά σχεδόν εξωπραγματικής- περιπέτειάς του, σκεφτόταν τα παιδιά του ηλικίας 12 και 15 ετών και τη γυναίκα του που του λέει συνεχώς να σταματήσει την υποβρύχια αλιεία.

Και ο άτιμος δεν την ακούει, μήπως και γλιτώσουν και μερικοί αστακοί.

Δυστυχώς, υπήρχαν και το Σάββατο 12/6 στο Θυμάρι αρκετοί ερασιτέχνες ψαράδες και ψαροτουφεκάδες και αναρωτιέμαι γιατί να μην μπορεί να απολαύσει κάποιος τη θάλασσα χωρίς να σκοτώνει τα υπέροχα πλάσματα της.

Τουλάχιστον γλιτώσαμε τη βροχή στην αγαπημένη μου βραχώδη ακτή, ενώ αυτή τη φορά έπεσαν 42 χιλιοστά στα Σπάτα και 35 στην Αγία Παρασκευή, 42 και 35 τόνοι νερού ανά στρέμμα, δηλαδή, ενώ στη Θεσσαλονίκη χάθηκε δυστυχώς και μια ζωή.

Θα πρέπει πλέον να συνειδητοποιήσουμε ότι κλιματική αλλαγή δεν σημαίνει ότι θα κάνει παντού περισσότερη ζέστη.

Οι ενδείξεις είναι πλέον αρκετές ότι η Ελλάδα, ίσως και η Μεσόγειος γενικότερα θα πληγούν κυρίως από καταιγίδες και πλημμύρες και πρέπει να υπάρξει μέριμνα για να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειές τους και να μην χάνονται άνθρωποι σχεδόν σε κάθε κακοκαιρία.

Θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουμε ότι οι κακοκαιρίες θα είναι όλο και περισσότερες ανεξαρτήτως εποχής· άλλωστε, αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι βρέχει εδώ και 10 μέρες και δεν πρόκειται για περαστικές καλοκαιρινές μπόρες, καθώς ο ουρανός παραμένει συννεφιασμένος όλη μέρα από τη στιγμή που αρχίζει και “φορτώνει” ο καιρός μετά τα μεσημέρια.

Σχεδόν χειμερινό ήταν και στο Θυμάρι το σκηνικό, παρά το γεγονός ότι καλόγριες, αρσενικά (τα πράσινα) και θηλυκά γαϊτανούρια (τα καρό), αλλά και μελανούρια έκαναν το κλασικό τους καλοκαιρινό χορευτικό.

Για πρώτη φορά μετά τον Γενάρη και τον Φλεβάρη έκανα, εξάλλου, μπάνιο διπλό.

Ήρθε μία φίλη από Αθήνα, για αυτό. Και ήμουν χαρούμενος γιατί φωτογράφισα και χταποδάκι με δύο μελανουράκια στο φόντο, πριν το αφήσω και πάλι ελεύθερο στον βυθό.

Ανοίγοντας, όμως, την τηλεόραση λίγο μετά, μάθαμε για τον Κρίστιαν Έρικσεν, τον παίκτη της εθνικής Δανίας που κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Φινλανδία.

Για πολλή ώρα κανένας δεν ήξερε αν ο Δανός ήταν ζωντανός, αλλά ευτυχώς φαίνεται ότι διέφυγε τον κίνδυνο.

Συγκινητική ήταν η εικόνα με τους συμπαίκτες του να κάνουν μία αλυσίδα γύρω του, ενώ του προσφέρονταν οι πρώτες βοήθειες στο γήπεδο Πάρκεν της Κοπεγχάγης πριν διακομιστεί στο νοσοκομείο.

Μάλλον ήταν καταλυτική και η συμβολή του συμπαίκτη του Σιμόν Κίερ, που κατάλαβε αμέσως τη σοβαρότητα της κατάστασης και έτρεξε πάνω από τον 29χρονο, κρατώντας του τη γλώσσα για να μην γυρίσει και κάνοντας του τις πρώτες μαλάξεις.

Ίσως να έστειλαν και λίγη θετική ενέργεια στον Έρικσεν οι χιλιάδες Δανοί και Φινλανδοί φίλαθλοι, φωνάζοντας συνεχώς το όνομα του σε όλες αυτές τις στιγμές αγωνίας που έδειξαν ότι όσο ωραίο και να είναι το ποδόσφαιρο, πάντα θα είναι και κάτι δευτερεύον στη ζωή.

Μάλλον τέλος καλό, όλα καλά, αλλά τους μάτιαξα τους Δανούς με το αφιέρωμα που τους έκανα τις προάλλες. Κι ύστερα λέω για τον Μητσοτάκη.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, πρέπει να μεταφερθείτε πιο νότια στην Ελλάδα, γιατί, αν έχω καταλάβει καλά, οι βροχές είναι από την Αττική και πάνω. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.