Καπιταλισμός εν καιρώ κορονοϊού

Καλησπέρα, Πιτσιρίκο μου. Καλησπέρα σε όλους τους φίλους σε όλο τον κόσμο.
Κατ’ αρχάς, καταπληκτικά όλα τα podcast, αλλά ειδικά αυτό με την Λένα από το Βερολίνο ήταν υπέροχο. Τυχερός ο Δημήτρης.

Λοιπόν, αλλάζοντας τώρα θέμα, ας δούμε τι μπορεί να γίνει τα επόμενα χρόνια στον κόσμο και τις επιπτώσεις του Κορονοϊού.

Όπως όλοι ξέρουμε, ο καπιταλισμός είναι βασισμένος στην συνεχή ανάπτυξη. Δηλαδή, για να είναι μια χρονιά επιτυχημένη για μια επιχείρηση, θα πρέπει κάθε χρόνο να παρουσιάζει κέρδη και ανάπτυξη σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Ενώ αυτό φαίνεται να έχει λογική για μια χώρα που αναπτύσσεται, πρέπει να είναι κατανοητό ότι δεν μπορεί να γίνεται στην πράξη σε μια ήδη αναπτυγμένη χώρα.

Πρέπει να σκεφτεί κάποιος την εσωτερική ανάπτυξη ενός κράτους σαν ένα μπαλόνι από αερόστατο, φουσκώνει μέχρι ένα σημείο αλλά μετά σταματάει γιατί δεν έχει άλλο χώρο.

Επομένως, μια επιχείρηση δεν μπορεί να αναπτύσσεται συνεχώς εσωτερικά σε ένα κράτος, οπότε καταλήγει να εξαπλώνει τις δραστηριότητές της και σε άλλες χώρες.

Οπότε, πλέον μιλάμε για παγκόσμιο καπιταλισμό.

Ενώ όμως η παγκόσμια αγορά φαντάζει να είναι ανεξάντλητη, δεν είναι. Και αυτό το μπαλόνι έχει ορισμένη χωρητικότητα.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά με τον Κορονοϊό διαπιστώσαμε όλοι πως το μπαλόνι μπορεί να τρυπήσει και πολύ εύκολα, και μετά από 2 χρόνια να μην έχει μπαλωθεί ακόμα.

Τις επιπτώσεις από αυτό θα τις δούμε τα επόμενα χρόνια σίγουρα, αλλά τουλάχιστον θα πρέπει να αναμένει κανείς ότι τα σπασμένα δεν θα τα πληρώσουν οι πολυεθνικές, αλλά ο λογαριασμός θα σταλεί στον εργαζόμενο.

Για παράδειγμα, ένας παγκόσμιος κλάδος που επλήγη δεν είναι μόνο η βιομηχανία του τουρισμού -μαζί με τις αεροπορικές- αλλά και ακόμα και τα ΜΜΜ σε αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας.

Προσωπικά, κυκλοφορώ πάντα με το ποδήλατο αλλά, πηγαίνοντας την προηγούμενη εβδομάδα το αμάξι για σέρβις, χρησιμοποίησα τις συγκοινωνίες στο Βερολίνο. Μετρό και τρένο.

Έχοντας εμπειρία από τις συγκοινωνίες πριν πάρω το ποδήλατο, εντυπωσιάστηκα με το πόσο άδειες ήταν οι συγκοινωνίες σε σχέση με παλαιότερα, και με το γεγονός ότι τα δρομολόγια δεν είχαν αλλάξει και ήταν πάλι ανά 5 λεπτά.

Πλέον, αρκετοί δουλεύουμε από το σπίτι και αρκετοί επίσης -και λόγω του καιρού- προτιμούν άλλα μέσα μεταφοράς, όπως τα ποδήλατα και τα ενοικιαζόμενα ηλεκτρικά πατίνια και σκούτερ που είναι παντού εδώ γύρω.

Επίσης, αρκετοί προτιμούν τα αυτοκίνητα για να αποφύγουν πιθανή μόλυνση στα ΜΜΜ.

Επομένως, αντιλαμβάνεται κανείς τις ζημιές της BVG, η οποία είναι ο αντίστοιχος ΟΑΣΑ και ΟΣΕ της Ελλάδας.

Η BVG είναι δημόσια επιχείρηση και τα τελευταία χρόνια κάνει συνεχώς επεκτάσεις του δικτύου της με νέους σταθμούς. Όλα αυτά είναι έξοδα, αφού πλέον δεν καλύπτονται από τα εισιτήρια, οπότε θα πρέπει να βρεθεί μια άλλη λύση.

Σε άλλες χώρες όμως -πχ Αγγλία-, τα ΜΜΜ δεν είναι δημόσια, αλλά ιδιωτικά. Στην Ελλάδα δεν γνωρίζω το τωρινό καθεστώς.

Στο τέλος όμως, κάποιος πρέπει να καλύψει τα έξοδα αυτά.

Και άντε στην περίπτωση που είναι δημόσια επιχείρηση, τότε ακόμα και εγώ που δεν τα χρησιμοποιώ, δεν θα με πείραζε να πληρώσω παραπάνω φόρους για να διατηρηθεί ως τέτοια και να συνεχίσει τις δραστηριότητές της.

Αλλά τι γίνεται όταν αυτές οι επιχειρήσεις είναι ιδιωτικές;

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα οι ιδιωτικές κοινοπραξίες -ή εταιρίες- παίρνουν λεφτά από το κράτος και τα πληρώνουν οι πολίτες. Δηλαδή, εσύ φίλε μου που οδηγείς στην Αθήνα αλλά δεν χρησιμοποιείς την Αττική οδό ή οδηγάς γενικά στην Ελλάδα και δεν χρησιμοποιείς την ιδιωτική εθνική οδό, θα την πληρώσεις. Θες δεν θες.

Και μάλιστα, θα την πληρώσεις πολλά, γιατί οι εταιρίες υπολόγιζαν παράλογα κέρδη που δεν αντιστοιχούσαν στην κινητικότητα της χώρας, η οποία περιορίζεται όχι μόνο λόγω του Κορονοϊού, αλλά και εξαιτίας των υπέρογκων διοδίων.

Και εμείς εδώ πληρώσαμε την Lufthansa, αλλά τουλάχιστον εδώ το κράτος την πλήρωσε και πήρε ποσοστό της εταιρείας, δεν τα “χάρισε” τα λεφτά.

Γιατί λοιπόν στην Ελλάδα, το κράτος να μην πάρει ποσοστό από την Ολυμπιακή και από τις εθνικές οδούς, αφού οι πολίτες θα πληρώσουν τα σπασμένα;

Γιατί απλά οι ιδιοκτήτες των εταιριών αυτών μπορούν να χέζουν τον πρωθυπουργό της χώρας και να σκουπίζουν τον κώλo τους με τους υπουργούς της χώρας;

Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούν να το λένε κιόλας και να είναι απλά άλλη μια Τρίτη στο Ιράν την Ευρώπης.

Φαντάζομαι πως, αν με εξοργίζει αυτό εμένα που δεν ζω καν στην Ελλάδα, πώς είναι να ζεις κιόλας εκεί και να το ζεις σε ζωντανή μετάδοση.

Επιστρέφοντας λοιπόν στον καπιταλισμό, τα επόμενα χρόνια θα υπάρχει θέμα όχι επιβίωσής του -μια χαρά θα επιβιώσει- αλλά θέμα μετάλλαξής του, καθώς πλέον θα πρέπει να γίνει πιο σκληρός και να βγάλει τη μάσκα του ότι όλοι βγαίνουν κερδισμένοι από αυτόν.

Μόνο αυτοί που τον ελέγχουν είναι κερδισμένοι. Οι υπόλοιποι υπάρχουμε απλά για να συντηρούμε τον παραλογισμό του και να τρώμε τα ψίχουλα. Στον βαθμό πάντα που το επιθυμούμε.

Απλά, το επιθυμούμε ακόμα πολύ.

Επομένως, μένει να δούμε πώς θα αλλάξει το σκηνικό τα επόμενα χρόνια, γιατί οι συνέπειες του Κορονοϊού δεν θα τελειώσουν σύντομα. Έχουμε ακόμα να δούμε πολλά.

Επίσης, στην Γερμανία βλέπω ήδη την διάθεση των ανθρώπων να μην θέλουν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση. Όσοι δουλεύουν από το σπίτι, δεν θέλουν να γυρίσουν στις δουλειές τους.

Αν τους αναγκάσουν να γυρίσουν, πιστεύω ότι θα γίνει κάτι γαμάτο. Θα αρχίσει ο κόσμος να παραιτείται και να ψάχνει δουλειές που μπορεί να δουλεύει από το σπίτι.

Θα αρχίσει ένα ντόμινο αλλαγών, τουλάχιστον εδώ.

Ήδη πλέον οι προσφορές για δουλειά που λαμβάνω αναφέρουν ότι είναι 100% remote working και φαντάζομαι το ίδιο ισχύει για πολλούς.

Ο κόσμος δεν θέλει να γυρίσει στα γραφεία, θέλει να δουλεύει από το σπίτι του και να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής. Γιατί κακά τα ψέματα δουλεύουμε πολύ λιγότερες ώρες πλέον.

Πιθανολογώ ότι θα συμβεί, τουλάχιστον εδώ.

Στην Ελλάδα -που έχω ενημερωθεί από παλιούς συναδέλφους- δεν δούλεψαν από το σπίτι ούτε μια μέρα! Γιατί απλά το αφεντικό θεωρεί δεδομένο ότι θα κωλοβαράς στο σπίτι σου.

Ε και; Ρε μεγάλε, δεν βγαίνει η δουλειά; Τι σε νοιάζει εσένα πώς την κάνω και πόσο δουλεύω;

Στην Ελλάδα τα αφεντικά νομίζουν ότι επειδή σε πληρώνουν ένα μισθό της πλάκας, έχουν δικαίωμα και στην ζωή σου και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις για το πώς κάνεις καλύτερα αυτό που εσύ σπούδασες.

Στην Ελλάδα δεν πληρώνεται η γνώση σου και η εξειδίκευσή σου, αλλά ο άλλος νομίζει ότι αγοράζει τον χρόνο σου για να σε κάνει ό,τι γουστάρει. Και θέλει ακόμα να ελέγχει και το τι κάνεις στον προσωπικό σου χρόνο και να ελέγχει πού και αν θα πας διακοπές και πόσο.

Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ άλλο σε αυτό, τα ξέρετε όλοι με τους σιχαμένους τραχανοπλαγιάδες της ελληνικής εργοδοσίας.

Αλλά θα έχει ενδιαφέρον το επόμενο διάστημα στα εργασιακά, τουλάχιστον στα πιο πολιτισμένα κράτη.

Ο κόσμος δεν θέλει να γυρίσει στα γραφεία. Τελεία και παύλα.

Κλείνοντας, επιστρέφω στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησα και στον Καπιταλισμό και την ανάγκη της διαρκούς ανάπτυξης.

Δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες ακινήτων στην Γερμανία που είναι και εισηγμένες στον DAX, η Deutsche Wohnen και η Vonovia, διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για άλλο ουσιαστικό εγχώριο κέρδος στα ακίνητα στην Γερμανία. Έτσι, αποφάσισαν να συγχωνευθούν και να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους στο εξωτερικό.

Πλέον, τα ακίνητα στην Γερμανία είναι τόσο ακριβά -μιλάμε για μεγάλη φούσκα- που δεν έχει νόημα να αγοράζουν και μεταπωλούν ή να νοικιάζουν, γιατί θα κάνουν απόσβεση στην μεθεπόμενη γενιά του CEO.

Παρ’ όλα αυτά, οι Γερμανοί, αντί να αφουγκραστούν το νόημα πίσω από αυτή την κίνηση, συνεχίζουν και αγοράζουν σπίτια σε απίστευτα υψηλές τιμές παίρνοντας δάνεια.

Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ευτυχώς, κατέχοντας πλέον την εμπειρία την Ελλάδας απέχουμε από το σπορ και απλά περιμένουμε πότε θα σκάσει η φούσκα. Η οποία δεν είναι απαραίτητο ότι θα σκάσει σύντομα, μπορεί να πάρει από μήνες μέχρι πολλά χρόνια.

Π.χ. στο Λονδίνο η φούσκα ακόμα καλά κρατεί.

Επομένως, αν δείτε ξαφνικά την αγορά ακινήτων στην Ελλάδα να πιέζεται από έξω να ξέρετε ότι σας έρχεται ο καπιταλισμός. Και τι καλύτερο από μια χρεοκοπημένη χώρα που πάει από την μια χρεοκοπία στην άλλη πιο γρήγορα και από τον Κεντέρη.

Πάντως, το ελατήριο δεν θα το ακούσετε να εκτινάσσεται. Δηλαδή, έστω και αναγκαστεί κάποιος να πουλήσει το σπίτι του σε “καλή” για την εποχή τιμή, τι νόημα έχει;

Έστω ότι βγάζει 100 χιλιάρικα; Ε, και; Σε φόρους θα πάνε. Το κράτος θα τα πάρει όλα στο τέλος με κάποιο τρόπο είτε για να τα φάνε οι αγράμματοι χαρτογιακάδες που ψηφίζετε, είτε για το δημόσιο χρέος.

Δηλαδή, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να πουλάει κάποιος το σπίτι του με την ελπίδα ότι θα καλυτερεύσει τις συνθήκες ζωής του με 100-200 χιλιάρικα. Είναι λεφτά που θα εξαφανιστούν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και δεν θα φέρουν καμία αλλαγή.

Εκτός και αν κάποιος έχει μια περιουσία εκατομμυρίων, οπότε εκεί αλλάζει το πράγμα. Έτσι ναι, εξασφαλίζεις μια καλή και άνετη ζωή, αρκεί να είσαι μετριοπαθής στα έξοδά σου και να μην θες λούσα στην ζωή σου.

Κατά τα άλλα, όμως, όλα καλά.

Να έχουμε να λέμε η φάση, και τίποτα από αυτά δεν έχουν σημασία, γιατί τίποτα δεν θα αλλάξει.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ θα συνεχίσουν να εναλλάσσονται στην εξουσία και οι στρατιές των βλαμμένων τους από κάτω θα συνεχίσουν να βγάζουν τα μάτια τους, πέφτοντας σε ακόμα μεγαλύτερο σκοτάδι και γυρνώντας την χώρα ακόμα περισσότερα χρόνια πίσω στον χρόνο.

Γι’ αυτό, ας περάσουμε καλά όσο χρόνο μας έχει απομείνει και άσε τους άλλους να ξοδεύουν την μια και μοναδική τους ζωή για να τσακώνονται για το κότερο που έκανε διακοπές ο Τσίπρας και το τσουρέκι που αγόρασε το ΣΚ ο διακοπάτος Κούλης.

Φιλιά πολλά από το καλοκαιρινό και πανέμορφο Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ.1 Ανυπομονώ να έρθουν οι διακοπές και να πάω στο beach-bar και να παραγγείλω με σπαστά ελληνικά ένα χυμό guava και mango, με πουρέ φρούτων του δάσους σε θρυμματισμένο πάγο και τρίμμα γλυκού πιπεριού Μαδαγασκάρης μουλιασμένο σε σταγόνες χυμού ωριμασμένου grapefruit. Εντάξει, πλάκα κάνω, εννοείται πως δεν θα γίνω από αυτούς τους γραφικούς χαζούς μετανάστες. Αλλά, Πιτσιρίκο μου, ο σωστός ο φρέντος μου έλειψε. Και ο φραπές μου έλειψε! θυμάμαι ένα καλοκαίρι που είχαμε έρθει πάλι διακοπές, χαθήκαμε σε κάτι βουνά στην ορεινή Αρκαδία και σταματάμε σε ένα καφενείο να πάρω πληροφορίες και ένα καφέ και με το πού με βλέπει η ιδιοκτήτρια με κοιτάει με μισό μάτι και μου λέει, μη μου παραγγείλεις τίποτα φρέντους και τέτοια, εδώ μόνο φραπέ και ελληνικό. Χαχαχα. Και όχι μόνο αυτό αλλά και οι θαμώνες εκεί μας κοίταζαν με βλέμμα “σηκωθείτε να φύγετε από εδώ κωλοξένοι”. Οπότε δεν έχω και παράπονο, έχω ζήσει ρατσισμό και σε όσες χώρες έχω ζήσει, αλλά και στην Ελλάδα. Είμαι ευτυχισμένος.

Υ.Γ.2 Τέλος, μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε με πολλούς τρόπους. Ακόμα και το καλοκαίρι πχ που εδώ στο Βερολίνο γίνονται πορείες με ποδήλατα και με μπικίνι για διάφορους λόγους. Έχει και αυτό τη σημασία του. Μπορούμε να πάμε και για μπάνιο και στην θάλασσα και να διαμαρτυρηθούμε. Ακόμα και αυτό είναι καλύτερο από το να μην κάνουμε τίποτα. Δεν έχει σημασία αν έχει κάποιο αποτέλεσμα, είναι σαν την μυϊκή μνήμη, όσο το αφήνεις σε αφήνει.

Υ.Γ.3 Άκυρο το Υ.Γ.2, αυτά γίνονται σε άλλες κοινωνίες. Εκεί φροντίστε απλά τον εαυτό σας να μην τρελαθείτε με όλους τους καθυστερημένους που αποφασίζουν για εσάς. Ζήστε το καλοκαίρι και ας λέει ο Πιτσιρίκος, εσείς να κάνετε πλάνα. Να κάνετε πλάνα πώς να γίνει η ζωή σας ένα μόνιμο καλοκαίρι. Όλοι μας να κάνουμε πλάνα για κάτι πιο όμορφο. Και τα άσχημα θα έρθουν, σίγουρα. Αλλά τα πλάνα δίνουν ενέργεια και στόχο για κάτι, ό,τι και να είναι αυτό.

(Φίλε Δημήτρη, τρομερό το podcast με την Λένα από το Βερολίνο. Πολύ τυχερός ο Δημήτρης. Δημήτρη, το πρόβλημα του καπιταλισμού είναι πως δεν μπορεί να είναι παραγωγικός παντού. Αν μπορούσε ο καπιταλισμός να είναι παραγωγικός παντού, και ο Μαρξ καπιταλιστής θα ήταν. Πάντως, δεν είναι ο κορωνοϊός το πρόβλημα· η οικονομική κρίση είχε ξεκινήσει πριν τον κορωνοϊό, οπότε ήταν πολύ βολικό αφενός οι πολιτικοί να αποδώσουν όλα τα προβλήματα στον κορωνοϊό, και αφετέρου οι ζάπλουτοι του πλανήτη να γίνουν ακόμα πιο ζάπλουτοι. Όσο για τους ανθρώπους που θέλουν να δουλεύουν από το σπίτι, πολλοί δεν θέλουν. Πάρα πολλοί άνθρωποι κοινωνικοποιούνται μέσω της δουλειάς τους γιατί δεν έχουν ζωή. Οπότε, ακούς κάτι κουλαμάρες του στιλ “οι φίλοι μου από την δουλειά”, μέχρι να τους απολύσει το αφεντικό και οι “φίλοι από την δουλειά” να μην κάνουν ούτε κιχ. Γενικά, τουλάχιστον στην Ελλάδα οι περισσότεροι άνθρωποι γουστάρουν αφεντικά για να παραπονιούνται που έχουν αφεντικά και να φωνάζουν στις διαδηλώσεις “εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά”, αλλά αυτοί δεν μπορούν χωρίς αφεντικά. Δημήτρη, κάνω σχέδια για το επόμενο καλοκαίρι. Αν είμαι ζωντανός. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.