Το μίσος γεννά μόνο μίσος

Γεια σου, Πιτσιρίκο μου! Διάβασα το κείμενο για την “αριστεία” του φίλου Δ. στο οποίο περιγράφει την καθημερινή τρέλα της Ελλάδας -μην μου λες για την Αθήνα, σε ολόκληρη την χώρα των λούμπεν πλακώνονται και σκοτώνονται για το τίποτα- και το μυαλό μου πήγε ξανά σε μια ταινία που, όταν την είχα πρωτοδεί πολλά χρόνια πριν στο Σινέ Στούντιο στην πλατεία Αμερικής, έτρεμα από το σοκ που είχα υποστεί παγωμένος από την βεβαιότητα της φρίκης που θα ακολουθούσε. Ήταν το “Μίσος” του Ματιέ Κασσοβίτς.

Τρεις νεαροί μετανάστες στο περιθώριο, βυθισμένοι μέσα στον βόθρο της Πόλης του Φωτός, θύματα και σάκοι του μποξ των σαδιστικώv ενστίκτων και πρακτικών μιας αστυνομίας που μοιάζει όλο και πιο πολύ με παρακρατική φασιστική οργάνωση.

Ένα περίστροφο που αλλάζει χέρια και στροβιλίζει τα μυαλά. Ένα μέσο να κάνεις εκείνους που δεν σε σέβονται, να σε φοβούνται. Η βία. Και πίσω από την βία, το μίσος. Το μίσος που φέρνει μίσος.

Η ταινία έχει την αφετηρία της σε ένα πραγματικό γεγονός που προκάλεσε μεγάλες βίαιες διαμαρτυρίες στο Παρίσι το “μακρινό” 1992.

Ένας νεαρός μετανάστης πυροβολείται εξ επαφής και δολοφονείται από έναν αστυνομικό μέσα σε ένα τμήμα στα προάστια του Παρισιού. Ήταν δεμένος με χειροπέδες και είχε κακοποιηθεί βάναυσα πριν από την δολοφονία του. Ο δολοφόνος του ισχυρίστηκε ότι τον προκάλεσε με την συμπεριφορά του και για αυτό τον σκότωσε.

Τα χρόνια έχουν περάσει αλλά δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα από τότε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο.

Το μίσος μέσα στις δυτικές κοινωνίες που ζούμε θεριεύει. Θεριεύει μαζί με τις ανισότητες. Χωρίς να έχει αντικείμενο, χωρίς να έχει λόγο και συγκεκριμένη αιτία, γίνεται το μοναδικό συναίσθημα που προβάλλει μέσα από την χαραμάδα εκείνου του τέρατος που κάποτε υπήρξε ή μπορούσε να γίνει άνθρωπος.

Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται με το μίσος να φωλιάζει μέσα στις καρδιές τους. Μαθαίνουν να μισούν. Μαθαίνουν το μίσος από τις συμπεριφορές των γονιών τους, των δασκάλων τους, των συμμαθητών τους. Διδάσκονται το μίσος στις εκκλησιές, στα στρατόπεδα, στα πεζοδρόμια, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.

Εκείνο που περιγράφει ο Δ. στο κείμενό του, εκείνο που παρακολουθούμε στα social media και στα ειδησεογραφικά sites δεν είναι η βία ως αντίδραση σε μια δυστοπική πραγματικότητα, είναι η έκφραση μιας κοινωνίας που έχει στερέψει από νέους τρόπους, ερωτήματα και ιδέες.

Τώρα πια η ελληνική κοινωνία βαδίζει πάνω στον δρόμο για τον φασισμό που κάποτε τον στρώσαμε. Και δεν την νοιάζει.

Και μάλλον χρειάζεται να επαναλάβω κάτι που έγραψα και παλαιότερα: Παντού -ή σχεδόν παντού- τα ίδια είναι, πουθενά όμως χειρότερα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Όσο περνάει ο καιρός, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι η “αποδοχή” για την οποία τόσο μιλήσαμε μάλλον δεν φτάνει. Μοιάζει με ένα βράχο στην μέση του ποταμού, για να περάσεις όμως απέναντι χρειάζεται να πατήσεις και κάπου αλλού.

(Φίλε Ηλία, τρομερή ταινία το Μίσος. Με είχε ταράξει. Ηλία, το μίσος δείχνει φόβο. Οπότε, καταλαβαίνεις πόσοι είναι χεσμένοι πάνω τους από το φόβο. Όσο για την αποδοχή, εμένα με βοήθησε πολύ. Και λέω να μην περάσουμε στην άλλη όχθη του ποταμού αλλά να βουτήξουμε στα νερά του ποταμού. Εκεί θα χρειαστούμε και τύχη. Αυτό χρειαζόμαστε εκτός από την αποδοχή: τύχη. Μπορούμε να κάτσουμε και πάνω στον βράχο, αν είναι ένας πολύ όμορφος βράχος και έχουμε αγαπημένους φίλους μαζί μας. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.