Για την Δήμητρα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Σήμερα αποφάσισα να σου γράψω μια ιστορία για τη Δήμητρα.
Πριν από δέκα χρόνια περίπου, ζούσα στο Ηράκλειο Κρήτης σαν φοιτητής.
Τραγουδούσα λοιπόν σε μια χορωδία όπου συμμετείχε και η Δήμητρα.

Η Δήμητρα ήταν μια μεσήλικη τότε κυρία. Αυτό που μου άρεσε στη Δήμητρα ήταν πως δεν ήταν άλλη μια μεσοαστή “θείτσα”. Είχε περάσει αρκετές δυσκολίες στη ζωή της, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ήταν ένας θετικός άνθρωπος.

Γυρνούσε στους ενδιαφέροντες κύκλους των ανθρώπων που ενδιαφέρονταν για την τροφή τους, τις καλλιέργειές τους και που είναι ενάντια του ελέγχου της τροφής που προσπαθούν να επιβάλλουν εταιρείες που παράγουν γενετικά τροποποιημένους σπόρους.

Η Δήμητρα, σύμφωνα με μαρτυρίες της, είχε θεραπευτεί από πέτρες των νεφρών πίνοντας ένα συγκεκριμένο βοτάνι που είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο, και έτρεφε μεγάλη δυσπιστία στους γιατρούς.

Επίσης η Δήμητρα είχε ένα κακό συνήθειο. Αντιπαθούσε τους ξένους. Αυτό μου φαινόταν κάπως στενόμυαλο και ίσως ρατσιστικό, αν και δεν συμπεριφερόταν άσχημα προς ξένους που είχαμε στην χορωδία μας.

Η Δήμητρα είχε και άλλο ένα κακό συνήθειο. Έστελνε μέιλ. Πολλά μέιλ. Ήταν οι εποχές που δεν είχαμε social media οπότε ο μόνος τρόπος να μοιραστείς κάτι ήταν να στείλεις μαζικά email σε mailing lists. Η Δήμητρα έστελνε διάφορα. Από βίντεο με ζωάκια μεχρι βαθυστόχαστα ρητά. Καλέσματα σε συγκεντρώσεις ή σε δράσεις, ή σε ωραίες εκδρομές στην κρητική εξοχή.

Η Δήμητρα μας είχε πάει να συναντήσουμε έναν παππούλη στον Άγιο Σύλλα Ηρακλείου που είχε μια νευροεκφυλιστική πάθηση, και, ενώ οι γιατροί του είχαν δώσει μερικούς μήνες ζωής, είχε επιβιώσει 40 χρόνια. Ο παππούλης καλλιεργούσε τα πιο νόστιμα τοματίνια που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου, και μας κάλεσε να τα μαζέψουμε και να τα μοιραστούμε από το μετόχι του.

Σαν σπουδαγμένος φυσικός, πάντα μου φαινόταν περίεργη η αποστροφή της Δήμητρας για τους γιατρούς και η αντιπάθειά της για τους ξένους.

Θα το πω με τη μοντέρνα ορολογία. Μου φαινόταν κάπως ψεκασμένη. Ορίστε, το είπα.

Ωραίο δεν είναι να βάζεις μια ταμπέλα στον άλλον και να τελειώνεις μαζί του; Και τόσο εύκολο.

Με την Δήμητρα χαθήκαμε κάποια στιγμή. Σταμάτησε να έρχεται στη χορωδία συχνά. Νομίζω πως κάποια στιγμή κατάλαβε και η ίδια πως είχαμε αρνητική άποψη για αυτήν και αποφάσισε να μην ασχολείται.

Θυμάμαι πως, όταν αρρώστησε ο γιός της, από το στρες μετά από την χρεοκοπία, είχε πάει στο νοσοκομείο. Τότε σκεφτόμασταν πως ορίστε, τελικά ακόμα και αυτή εμπιστεύεται τους γιατρούς.

Θριαμβολογούσαμε για την ανωτερότητα της επιστήμης.

Ωστόσο, όπως έχεις γράψει κι εσύ πιτσιρίκο, η ζωή έχει και μετά.

Το έχει γράψει και ο συντοπίτης ποιητής πολύ πολύ όμορφα:

Tου Κύκλου τα γυρίσματα, που ανεβοκατεβαίνουν,
και του Τροχού, που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνουν·
και του Καιρού τα πράματα, που αναπαημό δεν έχουν,
μα στο Kαλό κ’ εις το Kακό περιπατούν και τρέχουν

Πέρασαν τα χρόνια, περάσαν οι καιροί, μεγάλωσα κι εγώ, και έφτασα κοντά στην ηλικία της Δήμητρας.

Έχω γυρίσει τέσσερις χώρες της Ευρώπης και πλέον δεν μου κάνει εντύπωση η αντιπάθεια της Δήμητρας για τους ξένους.

Αντίθετα, βλέποντας την άποψη πολλών από αυτών για τους Έλληνες, νομίζω θα ήταν καλό να μην τους συμπαθούσαμε ούτε εμείς τόσο.

Ο κύκλος ολοκληρώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες όταν μιλούσα σε κάποιους μικρότερους φίλους για τις επιφυλάξεις μου με την αντιμετώπιση της πανδημίας από τα κράτη και για το πώς ο εμβολιασμός λόγω των μεταλλάξεων είναι ελλιπής λύση (κάτι που έγραψα εξάλλου και στο προηγούμενο κείμενό μου για το Έγκλημα της Covid19).

Ένα από αυτά τα παιδιά, γύρισε και μου είπε πως κάνω σαν Ελληνάρας. Ορίστε η ταμπελίτσα, έτοιμη.

Με την ιστορική προοπτική που μου έχουν χαρίσει δέκα χρόνια εμπειρίας, ξέρω πως και αυτή η παρέα θα χαρεί αν χρειαστεί να πάω αύριο μεθαύριο στο γιατρό και θα το θεωρήσουν ως νίκη της επιστήμης. Δεν ξέρω αν μπορώ να τους μεταδώσω κάπως τον προβληματισμό μου χωρίς να χαρακτηριστώ ως ψεκασμένος.

Το μόνο που ξέρω είναι πως το πογκρόμ που οργανώνεται ενάντια στους επιφυλακτικούς με τα εμβόλια ανθρώπους είναι ένα τεράστιο λάθος, αλλά ξέροντας πως ο μικρότερος εαυτός μου έπεσε στην ίδια λούμπα, δεν ξέρω αν μπορεί η πορεία της ιστορίας να αλλάξει εύκολα.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Δεν ξέρω. Γιατί είναι πιο ανθρώπινο από άλλο ένα κείμενο με πύρινους λόγους για την παράνοια που ζούμε.

Και γιατί ήθελα να θυμηθώ τα όμορφα χρόνια στην Κρήτη.

Γιατί θέλω να μοιραστώ πως οι απόψεις και οι άνθρωποι με την εμπειρία αλλάζουν.

Και γιατί φυσικά ήθελα να ζητήσω συγγνώμη στη Δήμητρα· δεν ξέρω όμως αν διαβάζει πιτσιρίκο.

Και είναι και ελλιπής λύση, γιατί το τραύμα από την περιθωριοποίηση δεν μπορεί πάντα να γιατρευτεί με μια συγνώμη.

Σκεφτείτε και μην πέφτετε στη λούμπα του διχασμού.

Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου πιτσιρίκο.

Α.

(Αγαπητέ φίλε, όπως ξέρετε καλά, οι φίλοι του μπλογκ δεν σκοτώνονται μεταξύ τους ούτε για τα εμβόλια, ούτε για οτιδήποτε άλλο. Όσο για τους “ξένους”, δεν υπάρχουν ξένοι· υπάρχουν άνθρωποι. Δηλαδή, δεν είμαστε εμείς και οι ξένοι. Αν ήταν έτσι, τότε εμείς θα ήμασταν οι ξένοι για όλους τους άλλους. Ας σκεφτείτε λίγο ποιοι περιλαμβάνονται στους ξένους -συγγραφείς, ποιητές, σκηνοθέτες, μουσικοί κλπ- και ξεκινήστε από τη χώρα που ζείτε τώρα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.