Μπουρλότο

Γεια σου, φίλε μου πιτσιρίκο!
Δεν ξέρω αν παίρνεις παρουσίες -σιγά μη παίρνεις- αλλά τι να κάνω που είναι πολλά, και το μυαλό μου τρέχει, οπότε ξαναδηλώνω το παρόν και σήμερα, κι ας είναι Σάββατο.

Χθες, είδα μια ταινία που είχα στη λίστα μου εδώ και μήνες, “Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Μπίλι Χόλιντεϊ”.

Όσοι δεν την έχετε δει, να την δείτε.

Στο τέλος της ταινίας, με τρόμο, διάβασα στους τίτλους τέλους ότι, μέχρι και τις 25 Φεβρουαρίου του 2020, “η χώρα των ελεύθερων, το σπίτι των γενναίων”, η χώρα με ένα από τα πιο δημοκρατικά συντάγματα στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι φίλοι μας και στρατηγικοί μας σύμμαχοι, εξακολουθούσαν να μην έχουν ομοσπονδιακό νόμο που να απαγορεύει το λιντσάρισμα.

Η νομοθεσία ήταν, βλέπετε, ακόμα υπό συζήτηση.

Το τελευταίο λιντσάρισμα που έγινε στις ΗΠΑ, ήταν το 1981, μόλις 40 χρόνια πριν, στην πόλη Μόμπιλ της Αλαμπάμα, όταν δύο λευκά σκουπίδια, ο Τζέιμς Νόουλς και ο Χένρι Χέιζ -ο τελευταίος μάλιστα γιός του δεύτερου σε ιεραρχία μέλους της Κου Κλουξ Κλαν στην Αλαμπάμα- παρέσυραν τον 19χρονο Μάικλ Ντόναλντ -ο οποίος είχε βγει έξω να πάρει τσιγάρα για την αδερφή του- στο αυτοκίνητο τους, και υπό την απειλή όπλου τον ανάγκασαν να μπει μέσα.

Τον οδήγησαν στο δάσος, όπου τον έδειραν με κλαδιά δέντρων και τον στραγγάλισαν. Όταν συνειδητοποίησαν ότι είχε χάσει τις αισθήσεις του, ο Χέιζ του έκοψε τον λαιμό τρεις φορές. Στη συνέχεια, λες και δεν είχαν κάνει αρκετά, τον κρέμασαν από ένα δέντρο.

Ο καταγεγραμμένος επίσημος αριθμός λιντσαρισμάτων, από το 1882 μέχρι το 1968, είναι 4,743 άνθρωποι. Δεν υπάρχουν στοιχεία για πριν το 1882, ενώ υπολογίζεται ότι ο αριθμός των πραγματικών λιντσαρισμάτων ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό των επίσημων.

Το λιντσάρισμα ήταν μια κοινή πρακτική απονομής δικαιοσύνης του όχλου, που διήρκησε τα 250 χρόνια σκλαβιάς των μαύρων στις ΗΠΑ, καθώς και τα 100 χρόνια που ακολούθησαν την απαγόρευση της.

Το 72% των λιντσαρισμάτων αφορούσε μαύρους, ενώ οι λευκοί που λιντσαρίστηκαν ήταν κυρίως άνθρωποι που υπερασπίστηκαν τα θύματα των λιντσαρισμάτων από τον όχλο των ανθρώπινων περιττωμάτων που είχε μαζευτεί για το θέαμα της “απονομής δικαιοσύνης”.

Η νομοθεσία Έμετ-Τιλ, που απαγορεύει το λιντσάρισμα, τελικά πέρασε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στις 26 Φεβρουαρίου του 2020, με ψήφους 410 υπέρ και 4 κατά.

Ένας από τα ανθρώπινα περιττώματα που ψήφισαν κατά, ο αντιπρόσωπος του Κεντάκι, δήλωσε πως ψήφισε κατά, επειδή ο νόμος συμπεριλάμβανε και εκτεταμένες παραγράφους ενάντια στα εγκλήματα μίσους, και ότι αν και όλοι πρέπει να δικαιούνται μια δίκαιη δίκη, θεωρούσε ότι ο νόμος καταπατά το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου.

Το επαναλαμβάνω ακόμα μια φορά, για να το καταλάβουμε. Η πρώτη ομοσπονδιακή νομοθεσία στις ΗΠΑ για την απαγόρευση του λιντσαρίσματος, η οποία περιλαμβάνει εκτεταμένες αναφορές σε εγκλήματα μίσους, καταπατά την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.

Το άλλο ανθρώπινο περίττωμα που ψήφισε κατά, ο αντιπρόσωπος της Φλόριντα, δήλωσε ότι θεώρησε ότι αυτός ο ομοσπονδιακός νόμος καταπατά το δικαίωμα των πολιτειών να αποφασίζουν οι ίδιες για τέτοιου είδους εγκλήματα.

Δηλαδή, το πρόβλημα αυτής της ανθρώπινης κουράδας, δεν είναι ότι εν έτει 2020, δεν υπάρχει νόμος για το λιντσάρισμα στη χώρα του, αλλά το ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση καταπατά το δικαίωμα του να κάνει ό,τι γουστάρει στο τσαρδί του.

Από τα τέσσερα αυτά ανθρώπινα απόβλητα, ο αντιπρόσωπος του Τέξας αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις, όπως και ο αντιπρόσωπος του Μίσιγκαν. Τρεις από τους τέσσερις υπανθρώπους ήταν Ρεπουμπλικάνοι, ενώ ο τέταρτος, του Μίσιγκαν, είναι ανεξάρτητος.

Φυσικά, το πρόβλημα του ρατσισμού, της ομοφοβίας, των διακρίσεων εν γένει, δεν είναι ένα νομικό θέμα. Δεν θα λυθεί επειδή πέρασε ένας νόμος.

Πανηγυρίζουμε κάθε φορά που περνάει ένας τέτοιος νόμος, γιατί ίσως θεωρούμε ότι είναι μια ηθική νίκη. Οι νόμοι όμως δεν παράγουν δικαιοσύνη, γιατί τις περισσότερες φορές κρυβόμαστε πίσω από αυτούς, και λέμε να, πέρασε ο νόμος που απαγορεύει το λιντσάρισμα, τα εγκλήματα μίσους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, η κοινωνία αλλάζει.

Αλλά ο νόμος δεν μπορεί να καθαρίσει τα σκατά μέσα στο μυαλό μας και στην ψυχή μας.

Τουλάχιστον έξι αιώνες μετά τον ουμανισμό και 73 χρόνια μετά την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ούτε ανθρωπισμός υπάρχει, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, μόνο ανθρώπινα προνόμια.

Ποια κλιματική κρίση και ποια δικαιοσύνη και ποια δικαιώματα και ποιος ανθρωπισμός;

Η απελπισία είναι μια πολυτέλεια. Μπουρλότο. Όλα.

Κώστας

(Φίλε Κώστα, ζούμε ακόμα στην πρωτόγονη περίοδο της ανθρωπότητας. Το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου έγινε στο κέντρο της Αθήνας από νοικοκυραίους, και μετά τον λίντσαραν -νεκρό πια- και τα ΜΜΕ. Κώστα, ένας από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα στη ζωή μου ήταν το Lady in Satin της Billie Holiday· ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν του Sam Cooke. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι κάπως περίεργο ένας έφηβος στην Ελλάδα να αγοράζει έναν δίσκο της Billie Holiday αλλά συμβαίνουν αυτά. Κώστα, μπουρλότο. Όλα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.