Ρομαντικοί καλοκαιρινοί συνειρμοί

Αγαπημένε κύριε Πιτσιρίκο & λοιποί φίλοι,
Ελπίζω όλοι να είστε καλά και να περνάτε αυτές τις καλοκαιρινές μέρες όσο το δυνατόν πιο όμορφα. Εδώ στη βαθυγάλαζη -με ελαφριά συννεφιασμένα στίγματα- Αθήνα, ή μάλλον καλύτερα σε ένα καταπράσινο δάσος της Αττικής (από τα ελάχιστα εναπομείναντα) αισθάνομαι την καλοκαιρινή ραστώνη να τυλίγει την ψυχή μου υπό την ανάλαφρη συνοδεία των ακούραστων τζιτζικιών.

Αν και πίστευα πως έχω στερέψει και δεν μπορώ να γράψω ούτε μια μικροσκοπική αράδα, μια ιδέα πλημμύρισε το μυαλό μου. Το καλοκαίρι φαίνεται να έχει μια αξιοσημείωτη επίδραση στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων καθώς τους ωθεί να περιπλανηθούν στα πιο συναισθηματικά σοκάκια του παρελθόντος τους.

Ακούω τους πάντες γύρω μου να διηγούνται ρομαντικές ιστορίες, ατέλειωτες συναισθηματικές μπαλάντες της ζωής τους, πικρά μα συνάμα γλυκά γεγονότα που στοιχειώνουν τη θύμησή τους.

Το υπέροχο ντουέτο της Αναστασίας και του Κώστα, καθώς και οι υπόλοιπες πανέμορφες σκέψεις που εκφράστηκαν στο μπλογκ αποτελούν μέρος αυτής της γενικευμένης στάσης των ανθρώπων να ενθυμούνται και να προσεγγίζουν τον έρωτα, ο καθένας από την οπτική του.

Μέσα στην προαναφερθείσα λοιπόν ατμόσφαιρα, νιώθω κάπως παράταιρη. Αισθάνομαι ένα παράπονο να αναδύεται από τις σκοτεινές γωνιές του μεταίχμιου μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου. Δεν έχω ούτε μια ιστορία συναφούς αντικειμένου να ανακαλέσω, όσο και αν προσπαθήσω. Στα δεκαέξι -παρά κάτι- έτη ύπαρξης μου δεν έχω καμία ρομαντική διήγηση, κανένα συναισθηματικό πέπλο να με συντροφεύει αυτή την ηλιοκαμένη εποχή του χρόνου.

Τουλάχιστον τα βιβλία αποτελούν το πιο πολύτιμό μου καταφύγιο. Ταξιδεύοντας στους φανταστικούς κόσμους που προσφέρουν απλόχερα μέσα στις ντελικάτες σελίδες τους, «γνώρισα» υπέροχους χαρακτήρες οι οποίοι με γοήτευσαν και με συγκίνησαν. Εμβληματικό παράδειγμα συνιστά ο Ενζολωράς από τους «Άθλιους», που ενσαρκώνει το σύνολο των Ιδανικών. Γενναίος, αγωνιστής, ευγενικός, καλλιεργημένος, δίκαιος, αποφασιστικός, αγωνιστής, ελεύθερος (πανέμορφος – ας μην το λησμονήσω) κτλ.

Διαβάζοντας για δεύτερη φορά λοιπόν το εν λόγω μεγαλειώδες έργο και δακρύζοντας σχεδόν κάθε βράδυ μπρος στον ηρωισμό των μελών της Λέσχης των Αναλφάβητων ήταν κάπως επώδυνη η επαναφορά στην πραγματικότητα. Σε αυτό δεν βοήθησαν και πολύ οι νεαροί της τάξης μου και του φιλικού περίγυρου τους οποίους συμπαθώ αρκετά (τους περισσότερους τουλάχιστον), όμως η έλλειψη στοιχειώδους ευγένειας, θάρρους, διεκδίκησης και καλλιέργειας που τους χαρακτηρίζει είναι μερικές φορές ανυπόφορη.

Φυσικά, υπάρχει και ο Έρωτας για τα Υψηλά Ιδανικά, τις αξίες. Σε αυτόν τον τομέα δεν έχω παράπονο. Είμαι όπως και ο Ενζολωράς ερωτευμένη με την Ελευθερία του ατόμου, με την Επανάσταση για ένα ομορφότερο, καλύτερο Αύριο. Κι όμως, αυτές τις καψαλισμένες ώρες, στριφογυρνά στο μυαλό μου η απορία, εάν θα γνωρίσω κάποιον με τον οποίο να μπορώ να μοιραστώ το μυροβόλο άνθος της αγάπης, ή αν θα παραμείνει για πάντα αυτή η σκέψη ένας ευσεβής πόθος, απόμακρος και ανέγγιχτος.

Βλέπετε λοιπόν πως χειρότερη από μια μουτζουρωμένη ρομαντική σελίδα είναι η άγραφη… Κύριε Πιτσιρίκο, τι πιστεύετε;

Σημείωση: Ίσως είμαι υπερβολικά μελοδραματική, όμως ο Ξανθούλης («η Εποχή των Καφέδων») που περιμένει μισάνοιχτος δίπλα μου δεν βοηθά. Ας κλείσω με ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του μοναδικού & υπέροχου Τάσου Λειβαδίτη:

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺκατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο… ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Φιλιά πολλά

Στέλλα

(Αγαπητή Στέλλα, μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Σκέφτομαι πως, όταν ήμασταν 16 χρονών, δεν θα είχαμε και πολλά να πούμε ή να γράψουμε για τον έρωτα. Αυτή είναι η ηλικία που ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες μας, ενώ είμαστε γεμάτοι αμφιβολίες. Βέβαια, μπορεί οι άγουροι έρωτές μας, στην εφηβεία μας, να είναι αυτοί που θυμόμαστε με τον πιο γλυκό τρόπο. Στέλλα, όλα θα γίνουν στη ζωή σου. Στο χρόνο τους. Αλλά 16 χρονών μια φορά είσαι στη ζωή σου. Καλό καλοκαίρι. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.