Το μεγάλο πράσινο πλυντήριο

Γεια σου, φίλε μου πιτσιρίκο,
Πολύ κλιματική κρίση έχει πέσει τελευταία, και γουστάρω πολύ. Είναι τα λημέρια μου, βλέπεις.

Διάβασα το κείμενο του Δημήτρη χθες, και επειδή είναι κάτι που έχω σκεφτεί πολλές φορές, καταλαβαίνω την δυσκολία του. Δεν ξέρω, πραγματικά, σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Δεν είναι μόνο το ότι δεν έχω παιδιά, αφού, ακόμα και αν είχα, δεν έχω ιδέα πως να προσεγγίσω ένα παιδί για το θέμα της κλιματικής κρίσης. Από τη μια θεωρώ ότι κάνουμε μεγαλύτερη ζημιά όταν φλομώνουμε τα παιδιά μας στο ψέμα για το πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος, αλλά από την άλλη, καταλαβαίνω και αυτό που λέει ο Δημήτρης.

Τι να πεις, “σόρι μικρέ, αλλά παίζει να ζήσεις την αρχή του τέλους του ανθρώπινου πολιτισμού στη ζωή σου ή στην ζωή των παιδιών σου;” ή να του πεις “μην ανησυχείς, όλα καλά θα πάνε στο τέλος”;

Η ελπίδα πάντως δεν είναι λύση, είναι παγίδα. Η ελπίδα ότι θα το είχαμε λύσει μέχρι τώρα το θέμα -είτε αυτό λέγεται κλιματική αλλαγή, χρεοκοπία της χώρας, και χίλια δυο άλλα- μας έχει φέρει στο χείλους του γκρεμού, με άδειες τις τσέπες και εξαντλημένα νεύρα από τις αλλεπάλληλες κρίσεις που προηγήθηκαν.

Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι οι μισές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ιστορικά, από το 1751 έως σήμερα, έχουν παραχθεί τα τελευταία 30 χρόνια. Δηλαδή, τα χρόνια που ακολούθησαν την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Κιότο για την κλιματική αλλαγή και τον περιορισμών των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Για το πω πιο λιανά, μας έχουν για ηλίθιους και μας δουλεύουν ψιλό γαζί.

Οι εκπομπές των ΗΠΑ και της Ευρώπης ξεκινούν από τον 18ο αιώνα, ενώ της Κίνας και της υπόλοιπης Ασίας από το την δεκαετία του ‘70 και έπειτα, δηλαδή με 200 χρόνια καθυστέρηση. Επίσης, ξεχνάμε ότι μετά το ‘80, οι μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες, έκλεισαν τα εργοστάσιά τους στην Ευρώπη και τα ανοίξανε στην Κίνα.

Δηλαδή, ένα σημαντικό μέρος των “κινεζικών” εκπομπών, είναι πάλι Γερμανικές, Αγγλικές, Γαλλικές και Αμερικάνικες, αλλά προσμετρώνται ως Κινέζικες. Φυσικά, κανένας δεν είναι αθώος σε αυτή την ιστορία.

Η Ευρώπη μπορεί να είναι 28 χώρες μαζί, αλλά οι ιστορικές εκπομπές 3 χωρών, της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας, είναι περισσότερες από τις συνολικές εκπομπές των υπόλοιπων 25.

Τώρα, βέβαια, που δεν έχουμε Αγγλία, μειώσαμε το αποτύπωμα της ΕΕ δια στατιστικής μαγείας.

Ακόμα και έτσι, στις εκπομπές CO2 από την κατανάλωση ενέργειας, η Γερμανία μόνη της έχει το 1/4 των συνολικών εκπομπών της ΕΕ.

Μαζί με την Γαλλία και την Ιταλία, τρεις χώρες μόνες τους, φτάνουν στο 47.5% του συνόλου της ΕΕ.

Άρα, για ποια ΕΕ μιλάμε, δουλευόμαστε; Μια χούφτα χώρες είναι που εκπέμπουν CO2, και μια χούφτα σακαφλιάδες που πλουτίζουν εις βάρος μας.

Η Γερμανία περηφανεύεται για το θαύμα ότι μέσα σε λίγα χρόνια κατάφεραν να παράξουν το 30% της ενέργειάς τους από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά μούφες, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό είναι βιομάζα, που όχι μόνο δεν είναι ΑΠΕ -αν και οι Ευρωπαίοι το βαφτίσανε ΑΠΕ, γιατί άραγε;-, αλλά συμβάλλει τρομερά και στις εκπομπές CO2.

Ξέπλυμα είναι, ένα πράσινο ξέπλυμα. Τα επόμενα χρόνια θα ακούμε πολλά τέτοια, που βασίζονται στο The Great Reset που λέει και ο Μπούλης-Μπούλης, το νέο δόγμα των πλούσιων καθαρμάτων του Νταβός, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά το καπέλωμα των δισεκατομμυρίων δολαρίων και ευρώ που θα ριχτούν στις αγορές από τα κράτη για την “ενεργειακή μετάβαση” και την “πράσινη ανάπτυξη”.

Ό,τι μπορούν δηλαδή, για να μη χαλάσει το μαγαζάκι γωνία του καπιταλισμού.

Επίσης, όταν λέει κανείς ότι ευθύνονται οι καταναλωτικές συνήθειες του κόσμου, μάλλον εννοεί της μεγαλοαστικής τάξης του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου.

Το 50% του πλανήτη ζει με κάτω από 5 δολάρια τη μέρα, και το 75% με κάτω από 10 δολάρια τη μέρα, άρα για ποια κατανάλωση μιλάμε, όταν το 10% του ανεπτυγμένου κόσμου καταναλώνει το 80% των πόρων του πλανήτη, από το οποίο 80% των πόρων, το μισό καταναλώνεται από το πλουσιότερο 1%.

Και μετά μας κουνάνε το δάχτυλο για το οικολογικό μας αποτύπωμα. Μωρέ δεν τραβάτε τα βυζιά σας να κατεβάσουν γάλα, που φταίμε κιόλας.

Επίσης, ο καπιταλισμός ήταν κάτι που επιβλήθηκε από τους ισχυρούς και μας έπεισαν ότι το θέλουμε και είναι μονόδρομος. Δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ δημοψήφισμα για το τι σύστημα θέλουμε ή αν θέλουμε να εξαρτόμαστε από το πετρέλαιο, έτσι τα βρήκαμε.

Κάποιοι, εξακολουθούν να ξεχνάνε ό,τι το φίδι του φασισμού γεννήθηκε από την ανάγκη των βιομηχάνων να σπάσουν τα συνδικάτα των εργαζομένων στην Ευρώπη, γιατί τους είχα ξεσκίσει στις απεργίες και φοβήθηκαν μην χάσουν την κουτάλα από την ευρωπαϊκή πλέμπα.

Και μη μου πεις ότι τον ψηφίζουμε τον καπιταλισμό κάθε 4 χρόνια στις εκλογές, γιατί βαριέμαι αφόρητα να εξηγώ για εκατοστή φορά το πώς οι καπιταλιστές έχουν εξαγοράσει το πολιτικό σύστημα, και πως δεν έχει νόημα ποιον υποψήφιο θα ψηφίσεις, αφού ο αρχηγός του κόμματός του είναι πουλημένος στους τοπικούς ολιγάρχες.

Επαγγελματίες είναι, σου λένε αυτό που θέλεις να ακούσεις, και επιστρατεύουν μια στρατιά από δημοσιογράφους και δημοσιοσχεσίτες για να σε πείσουν ότι το σκατό που σου προσφέρουν, ίσως να μην είναι αυτό που ήθελες, αλλά είναι αυτό που έχεις ανάγκη.

Αλήθεια, μια που ανέφερα εκλογές, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ειλικρινά πιστεύει ότι με Κουτσούμπα θα ζούσαμε σε μια σοσιαλιστική ουτοπία; Τότε να πάω πάσο, γιατί ό,τι και να πω, τσάμπα θα πάει.

Μάγκες, μόνο η αμεσοδημοκρατία θα έλυνε αυτό το πρόβλημα. Πραγματική δημοκρατία εν καπιταλισμώ δεν υπήρχε, δεν υπάρχει, και στην ουσία αν το καλοσκεφτείς, είναι μια αντίφαση όρων.

Ή δημοκρατία ή καπιταλισμός, ή θα κυβερνάει ο δήμος ή το κεφάλαιο, αφού όταν ο δήμος έχει το κεφάλαιο, λέγεται σοσιαλισμός ηλίθιε.

Αυτό που υπάρχει σήμερα δεν είναι δημοκρατία, είναι φιλελεύθερη ολιγαρχία. Α ρε Κορνήλιε!

“Και τι προτείνεις;” θα πει ο ανεγκέφαλος μπαμπουίνος. Λες και οι προτάσεις είναι που μας λείπουν, όλα τα άλλα τα έχουμε.

Ορίστε, λοιπόν, είναι απλό. Για να μπορούν και τα 7,8 δις να ζουν σε ισορροπία με τις δυνατότητες του πλανήτη, οι κλιματικοί επιστήμονες -όχι εγώ, χέσε με εμένα- λένε ότι θα πρέπει να μειωθεί η κατανάλωση του πλουσιότερου μέρους του πληθυσμού και να αυξηθεί αυτή του φτωχότερου, και ότι το σημείο ισορροπίας που θα μας επιτρέψει να ζούμε όλοι σε σχετική άνεση, αλλά και σε ισορροπία με τις δυνατότητες του πλανήτη, είναι στα επίπεδα κατανάλωσης που είχε ο ανεπτυγμένος κόσμος την δεκαετία του ‘60.

Όχι και άσχημα, μια χαρά ζούσε ο κόσμος το ‘60. Θα δουλεύουμε και λιγότερο.

Και μιλάμε για όλους, όχι από τη μία Μανχάταν και Ντουμπάι και από την άλλη Μπαγκλαντές και Αρούσα.

Τα λες αυτά, και σου απαντάει ο άλλος ότι είσαι ουτοπιστής. Είναι, βλέπετε, ουτοπία το να έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι και μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι το απόλυτο ελάχιστο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Μέχρι και τα άγρια ζώα στη φύση την έχουν καλύτερα.

Από λύσεις, βέβαια, άλλο τίποτα, αλλά τα μυαλά μας εκεί, κολλημένα στα λεφτά, τα μπιχλιμπίδια, τις καριέρες και τις ψηφιακές μας ονειρώξεις. Μην ξεχάσεις μόνο να στείλεις εκείνο το email στην δουλειά την Δευτέρα, γιατί είναι σημαντικό.

Πάμε καλά, ρε; Δεν έχουμε ιδέα τι είναι σημαντικό. Μάλιστα, ό,τι θεωρούμε σημαντικό σε αυτή τη σάπια κοινωνία, είναι μια μπούρδα και μισή.

Ο μόνος τρόπος για να καταλάβει κανείς αν τα μέτρα που παίρνουν οι πολιτικοί ενάντια στην κλιματική κρίση είναι ειλικρινή και αληθή, είναι αν αυτά έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους πλούσιους, στην υπερσυσσώρευση του πλούτου, στις πετρελαϊκές και τις άλλες μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Αλλιώς, είναι απλά ξέπλυμα και τίποτα παραπάνω. Ενεργειακή μετάβαση με τον καπιταλισμό ανέπαφο, δεν γίνεται, και όποιος λέει το αντίθετο είναι ψεύτης.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός, δεν ξέρω αν υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά γι’ αυτό, κόβω και το χέρι μου.

Αν οι προτάσεις τους είναι ΣΔΙΤ, τότε ξέρεις ότι τα μέτρα που παίρνουν είναι κενά ουσιαστικού περιεχομένου και απλά τα παίρνουν για τις ψήφους των ταλαιπωρημένων ψηφοφόρων, για να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη, ώστε να μην χάσουν την καρέκλα τους.

Αυτό το ψευτοπαιχνίδι των εκλογών του μη χείρον βέλτιστον, που έχει ανεβάσει τους Πράσινους στην Ευρώπη μέσα σε 5 χρονάκια, δεν σημαίνει τίποτα, αν οι Πράσινοι δεν τα βάλουν με το μεγάλο κεφάλαιο.

Τα καθάρματα στο Νταβός, δεν τα ενδιαφέρει αν αυτός που κάθεται στην κυβερνησούλα σας είναι Πράσινος, Κόκκινος ή Μπλε, αν είναι δεξιός, φασίστας, σοσιαλοδημοκράτης ή αριστερός με δεξιές τσέπες, αρκεί να διατηρούν το χέρι τους βουτηγμένο μες την δημόσια πίτα.

Ο κόσμος νομίζει ότι θα σωθούμε ψηφίζοντας τον κατάλληλο υποψήφιο.

Άστο σου λέω, είμαστε με τσίτα τα γκάζια οδεύοντας προς τον γκρεμό, και μαλώνουμε για το ποιος θα πατήσει το φρένο, ή ψάχνουμε να έρθει ένας ουρανοκατέβατος, για να το πατήσει για μας.

Οι περισσότεροι περιμένουν έναν σωτήρα, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Έναν πολιτικό Φρανκενστάιν, κάτι μεταξύ Γκάντι, Χριστού και Τσε Γκεβάρα.

Σόρι που θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν υπάρχουν σωτήρες, και ο Άγιος Βασίλης δεν είναι πραγματικός. Ένας είναι ο Σωτήρης, ο Τσιόδρας, κι αυτός είναι απασχολημένος με το να πιπιλάει τα αρxίδια του Κούλη.

Ίδωμεν παιδιά, κοντός ψαλμός αλληλούια, 10 χρονάκια δεν είναι τίποτα, θα περάσουν και δεν θα πάρουμε χαμπάρι, όπως πέρασαν τα προηγούμενα 10.

Αν δεν κάνουμε αυτά που πρέπει, και αυτά που κάνουμε δεν είναι ικανά να αποτρέψουν τα tipping points του φυσικού κόσμου, μετά ό,τι και αν κάνουμε, και να μηδενίσουμε τις εκπομπές CO2 τελείως μέσα σε μια μέρα, δεν θα αλλάξει τίποτα. Μετά τους 3 βαθμούς Κελσίου άνοδο, όλα τα κλιματικά μοντέλα καταρρέουν και τα πράγματα είναι απρόβλεπτα, προς το χειρότερο. Και έτσι όπως πάμε, οδεύουμε σε έναν κόσμο άνω των 3,5 βαθμών μέχρι τα τέλη του αιώνα.

Παιδιά, ούτε Λένιν είμαι ή Ευγένιος Ντεμπς, να ξεσηκώνω τις μάζες με τα λόγια μου, ούτε δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας, να έχω επιρροή. Ένα μυρμηγκάκι είμαι, που προσπαθεί να καταλάβει περί τίνος πρόκειται όλο αυτό που λέμε ζωή, και να ζήσει όμορφα χωρίς να γ@μάει τον άλλον δίπλα του για να το κάνει.

Εμείς, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε ως άτομα, ως μονάδες, είναι να συμπεριφερθούμε όσο πιο υπεύθυνα μπορούμε, να μην συμμετέχουμε στην ηλιθιότητα αυτού του κόσμου, να προστατεύσουμε την υγεία μας, ψυχική και σωματική, και να απολαύσουμε την ζωή μας το κατά δύναμιν. Δεν είναι και εύκολο στο κάτω κάτω.

Ως μάζες, είναι αλλιώς, πολλά μπορούμε να κάνουμε. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Αφού στο τέλος, η ομορφιά αυτού του κόσμου είναι στην φύση γύρω μας, όση έχει απομείνει, και στις σχέσεις αγάπης με τους κοντινούς μας ανθρώπους. Όλα τα άλλα είναι τρίχες.

Κι αν αποδειχθώ λάθος στις προβλέψεις μου για τον λαουτζίκο -πράγμα που πραγματικά ελπίζω- και ξεχυθούν τελικά οι άνθρωποι στους δρόμους απαιτώντας ένα άλλο σύστημα, εγώ εδώ είμαι, να τους στηρίξω με ό,τι δυνάμεις μου έχουν απομείνει. Και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Ας μη γελιόμαστε, κατά βάθος, όλοι ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Μπουρλότο.

Από μια όχι και τόσο μακρινή ερημιά του κόσμου, με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ. Στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, της Ενωμένης Ευρώπης, έχουμε 200 νεκρούς και 1000 αγνοούμενους από μια νεροποντή, και 742.049 νεκρούς από Covid μέσα σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο, και ούτε ένα από αυτά τα καθίκια δεν έχει παραιτηθεί ακόμα. Και εμείς τους κοιτάμε. C’ est la vie ε; Μπουρλότο.

(Φίλε Κώστα, η ζωή είναι τώρα. Και είναι κάπως δύσκολο να περιμένουμε να συνειδητοποιηθεί η ανθρωπότητα, που τρώει το σανό της πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και σκοτώνεται για μάσκες και εμβόλια. Οπότε, ας ζήσουμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

(Οι φίλοι του μπλογκ που θέλουν να ενημερώνονται για τις νέες δημοσιεύσεις του μπλογκ από το Facebook, μπορούν να κάνουν follow εδώ: https://www.facebook.com/groups/pitsirikos)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.