Ιμπάλα

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Πριν έντεκα χρόνια, γυρνώντας σπίτι, βλέπω στη μέση του δρόμου κάτι περίεργο να κινείται πολύ αργά.

Σταματάω, πλησιάζω και βλέπω δυο-τρία νεογέννητα σκυλάκια και στην άκρη του δρόμου μια σακούλα με άλλα μικρούλια, συνολικά εννέα, που δεν είχαν ανοίξει ακόμα τα ματάκια τους.

Ίσα που χώραγαν στη παλάμη μου.

Ο φιλοζωικός δεν τα δεχόταν γιατί ήταν πολύ μικρά, μου πρότειναν ευθανασία.
Να τα αφήσω ούτε που το σκέφτηκα.

Τα πήρα σπίτι και παρά τις εκτιμήσεις των κτηνιάτρων, ότι εφόσον δεν έχουν πιει από το γάλα της μαμάς τους δεν πρόκειται να ζήσουν, είπα να το τολμήσω με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες, απλά άρχισα να τα ταΐζω με μπιμπερό, με ειδικό γάλα για μωράκια, και ό,τι άλλο χρειαζόταν για την επιβίωσή τους, καθαριότητα, λούσιμο, στέγνωμα με σεσουάρ, αυτά κάθε δύο με τρεις ώρες και κατά την διάρκεια της νύχτας (όπως ακριβώς για ένα μωρό).

Από τα εννέα, δύο δεν τα κατάφεραν.

Έμειναν εφτά που μια χαρά μεγάλωσαν.

Με βαριά καρδιά, καθώς ήταν πολύ δύσκολο να τα κρατήσω όλα, έδωσα για υιοθεσία, εμβολιασμένα και υγιέστατα, τα τέσσερα και μου έμειναν τρία θηλυκά (Μαυρούλα, Αργουλίνα, Ιμπάλα).

Την παρέα συμπλήρωσε πριν από έξι χρόνια και ένα μπουλουκάκι αρσενικό που το είχαν παρατήσει σε μια σπηλιά, σκέφτηκα τι τρία τι τέσσερα και ο μικρούλης μου (Μέλης-Μελένιος) απέκτησε τρεις μαμάδες, άντε και με εμένα τέσσερις.

Η Ιμπάλα μου αρρώστησε πριν δυο εβδομάδες και προχθές με αποχαιρέτησε. Στην αγκαλιά μου.

Όπως έγραψε ο Αντώνης “Η τελευταία των σκύλων”, δεν έχω πονέσει και κλάψει τόσο για κανένα άνθρωπο, όσο για τα ζωάκια μου, το λέω κι εγώ χωρίς ίχνος ντροπής γιατί αυτό νιώθω.

“Όταν κλαίμε για ένα σκυλί που χάσαμε, κλαίμε για εμάς. Που ορφανέψαμε, καθώς στερηθήκαμε την πιο τέλεια μορφή αγάπης, την πιο αθόρυβη και λιγότερο απαιτητική που γίνεται. Ίσως, λέω!” – Λιλή Ζωγράφου

Αγαπημένη μου Ιμπάλα, ξέρω είναι νωρίς ακόμα, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και όταν η πληγή δεν θα καθορίζει τις ώρες και τις μέρες μου, θα σε σκέφτομαι και θα χαμογελάω.

Π.

(Αγαπητή φίλη, τα μάτια του σκύλου είναι κάτι που ποτέ δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Θα έλεγα πως σε κάθε απώλεια -ανθρώπου ή ζώου- κλαίμε για εμάς. Και φτάνει μια μέρα που όσα πλάσματα αγαπήσαμε και δεν είναι πια μαζί μας, τα σκεφτόμαστε και χαμογελάμε. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.