Περί ταυτότητας

Γεια σου Πιτσιρίκε,
Με αφορμή μια ανατριχιαστική φωτογραφία που ανέβασε στο φατσοβιβλίο του ο Old Boy, σου γράφω αυτό το γράμμα.

Ανέβασε λοιπόν ο φίλος, τους έξι Σλάβους γίγαντες του μπάσκετ που κρατούσαν το φέρετρο του άλλου γίγαντα και δασκάλου τους Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Οι έξι αυτοί Σλάβοι ήταν ντυμένοι σαν να έχουν βγει μόλις πριν από λίγο από κάποιο ταβερνείο. Σαν να τους είπαν: “Κύριοι πέθανε ο φίλος σας και δάσκαλός σας Ντούσαν, κι εσείς τα πίνετε και τα τρώτε;”.

Κι αυτοί αμέσως σηκώθηκαν λέγοντας: “Μα γι αυτόν τα πίναμε και τα τρώγαμε, αλλά νομίζαμε ότι η κηδεία είναι αύριο.”. Και σηκώθηκαν οι γίγαντες και πήγαν να βαστήξουν το φέρετρο γιατί αυτό έπρεπε να κάνουν όλοι αυτοί οι Σλάβοι γεροτζαναμπέτηδες.

Και όσοι είμαστε 40άρηδες, θυμόμαστε κάποιους από αυτούς να παίζουν μπάσκετ και να είναι όνειρο το παίξιμό τους. Και λόγω αυτών και του Γκάλη βγήκαμε κι εμείς στις μπασκέτες της γειτονιάς και σουτάραμε και τριπλάραμε και γελούσαμε με τα καμώματά μας.

Αυτοί λοιπόν χάσανε μια μεγάλη ευκαιρία, να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί σαν παρέα, την περίφημη Dream Team του Τζόρνταν, Μπάρκλεϊ, Τζόνσον και των υπολοίπων αραπάδων γιγάντων του μπάσκετ.

Και αυτοί οι Σλάβοι θα ήταν -ίσως- οι μοναδικοί που ενωμένοι θα κατάφερναν να κοιτάξουν στα μάτια τον Μάικλ και τους υπολοίπους και, γιατί όχι, να τους κέρδιζαν κιόλας.

Και επειδή στην Ελλάδα τότε, ήμασταν ακόμα άνθρωποι και όχι καταναλωτές, θα βγαίναμε στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε τη νίκη των Πλάβι, των αγαπημένων μας.

Και αυτή η γενιά των Πλάβι ήταν η γενιά που δίδαξε μπάσκετ και σε εμάς τους Έλληνες, που μέχρι τότε μόνο τον Γκάλη είχαμε. Αλλά ήρθαν οι Πλάβι, μιας και καταστράφηκε η χώρα τους, όλοι αυτοί οι Ντούσαν, οι Ζοτς, οι Σάσα και οι υπόλοιποι με τα περίεργα ονόματα και μας έδειξαν τι σημαίνουν ψυχή και τρίπλα, τι σημαίνουν καρδιά και τρίποντο.

Και κάπου εκεί λοιπόν, βλέποντας τον Πάσπαλι, τον Ζοτς, το Ντανίλοβιτς και τους άλλους να βαστάνε το φέρετρο του δασκάλου, φορώντας τα ρούχα που είχαν από το ταβερνείο, καταλαβαίνεις τι σημαίνει ταυτότητα. Πολιτισμική, εθνική και πνευματική ταυτότητα.

Σλάβοι που νιώθουν ότι το να αποτίσουν φόρο τιμής στο δάσκαλο δεν σημαίνει ότι πρέπει να ντυθούν φανταχτερά, με ακριβά μαύρα γυαλιά και ακριβά μανικετόκουμπα.

Αλλά, αντιθέτως, νιώθουν, ότι το να αποτίσουν φόρο τιμής στο δάσκαλο σημαίνει απλά να είναι εκεί, παρόντες στο θάνατο, βαστώντας το φέρετρο.

Αυτή η επίδειξη ταυτότητας είναι που με συνεπήρε βλέποντας τη φωτογραφία.

Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι η Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια, η Λατινική Αμερική και όλες αυτές οι μαυρισμένες, από την κατάντια του πολέμου, περιοχές χτυπήθηκαν και αλλοιώθηκαν γιατί οι καταραμένοι είχαν ταυτότητα. Και ταυτότητα σημαίνει κακό σπυρί στον κόρφο των δυτικών χίπστερ που αναζητούν την αυτοβελτίωση μέσα από χάπια, ψυχανάλυση, σόσιαλ μίντια και τιβι. Αυτή η ταυτότητα του γνήσιου ανθρώπου ήταν “κακό πράμα”, Πιτσιρίκε. Και χτυπήθηκε. Και χάθηκε.

Αλλά μια παρέα γεροτζαναμπέτηδων σήκωσαν το φέρετρο του δασκάλου και μας θύμισαν ότι η καρδιά υπάρχει και ότι η ταυτότητα κάποιων ανθρώπων λάμπει ακόμα. Μόνο φωτεινό παράδειγμα και οδηγό μπορούν να αποτελέσουν.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω ότι, αφού βάσταξαν το φέρετρο και έκλαψαν, μετά πήγαν στο ταβερνείο, είχαν δουλειά να κάνουν με τη ψυχή τους, με τη ψυχή του δασκάλου τους.

Την αγάπη μου

Χάρης

Υ.Γ. Μη νιώσεις ενοχές με τη λέξη “αραπάδες”. Έτσι αποκαλούνται μεταξύ τους και έτσι επιτρέπουν να τους αποκαλούν όσοι τους αγαπούν.

(Αγαπητέ φίλε, πάντα ο Old Boy μπορούσε να δει αυτό που οι άλλοι δεν έβλεπαν. Αυτοί οι σπουδαίοι παίκτες, τα παιδιά του Ντούσαν Ίβκοβιτς, πήγαν στην κηδεία για να τον τιμήσουν, όχι για να κλέψουν την παράσταση. Όποιος έχει γνωρίσει Γιουγκοσλάβους -Γιουγκοσλάβοι γεννήθηκαν όλοι αυτοί, μετά άλλαξαν όλα- ξέρει πως είναι περήφανοι άνθρωποι. Οι Γιούγκοι αγαπήθηκαν πολύ στην Ελλάδα και την αγάπησαν. Θυμάμαι την διαδήλωση έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ, στην διάρκεια των βομβαρδισμών της Σερβίας, όταν δίπλα μας ήταν οι Σέρβοι μπασκετμπολίστες του Ολυμπιακού. Δεν με σοκάρουν οι λέξεις -βρίσκω αφόρητη και επικίνδυνη την πολιτική ορθότητα- αλλά τη λέξη “αραπάδες” την χρησιμοποιεί και ο Νίκος Καββαδίας στο “Μαχαίρι” “Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι, όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες”, οπότε ας μην κάνουμε τους χωροφύλακες και στους ποιητές. Όσο για την ταυτότητα, ο Γκάτσος έγραψε “δώστε μου μια ταυτότητα, να θυμηθώ ποιος είμαι”. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.