Πόσο δίκιο είχε ο Ραφαηλίδης, φίλε Άρη


Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του blog, καλησπέρα.
Πιτσιρίκο έβαλες στο τριπάκι τον Άρη και ο Άρης τσίγκλησε και εμένα.

Από όταν άρχισε όλη αυτή η ιστορία με την παράνοια που ζούμε καθημερινά, έχω ξεσκιστεί στο διάβασμα.

Είχα να διαβάσω τόσο από τις ημέρες που ξημερωνόμασταν στις πλατείες το καλοκαίρι του -μακρινού πλέον- 2011.

Ραφαηλίδης, Καστοριάδης, Μπρέγκμαν, Κλάιν, Καμύ και άλλοι συν κάποιες προτάσεις φίλων του blog -πόσο ψυχοθεραπευτικό- αλλά και δικές σου, φίλε μου πιτσιρίκο, μου κράτησαν συντροφιά το καλοκαίρι που αφήνουμε πίσω μας.

Επίσης διάβασα Ιστορία.

Πολλή Ιστορία.

Πρέπει να διάβασα σχεδόν ό,τι αξιόλογο -κατά την γνώμη μου- υπάρχει σε βιβλίο Ιστορίας από τον Β´ΠΠ και ύστερα.

Δύο πολύ χρήσιμα βιβλία για να καταλάβει κανείς τι έχει συμβεί στη χώρα από την κατοχή και έπειτα είναι το: «Η ελληνική οικονομία κατά την κατοχή – και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» του Δ. Κούκουνα·

Ο αναγνώστης θα βρει μέσα στο βιβλίο -τρίβοντας κυριολεκτικά τα μάτια του- ονόματα οικογενειών από την «λίστα Λαγκάρντ» της εποχής, πολλά από τα οποία «κοσμούν» ακόμη και σήμερα τα περίφημα πολιτικά και επιχειρηματικά «τζάκια» που κυβερνούν τούτο τον τόπο. Αλλά και παρά πολλά στοιχεία για να καταλάβει πως τελικά …μόνο μαζί δεν τα φάγαμε.

Το δεύτερο, που ήταν πρόταση δικιά σου, πιτσιρίκο μου, είναι «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» του Γιάννη Κάτρη που αναφέρεται στην δεκαετία του 1960 και αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που έγραφε ο αείμνηστος Β.Ραφαηλίδης που είναι στα φόρτε του τελευταία στο blog:

«Οι περίφημοι μικρομεσαίοι κατά το πορτοφόλι, κατά το ήθος και κατά το μυαλό είναι πάντα επικίνδυνοι, γιατί εύκολα μπορούν να στραφούν οπουδήποτε, ακόμα και προς το φασισμό, ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε σαν πολιτικό κίνημα κατ´ αρχήν στην Ιταλία το 1922, με μια έξοχη εκμετάλλευση από τη μεριά του πρώην σοσιαλιστή Μουσολίνι της λαϊκής δυσαρέσκειας των μικρομεσαίων.

Φασισμός λέγεται το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς των μικρομεσαίων.»[…] «Μπορεί το κέντρο να εγκυμονεί χίλιους κινδύνους, ο σημαντικότερος από τους οποίους ο φασισμός, όμως μόνο από τούτη την αστείρευτη δεξαμενή μπορεί η Αριστερά να αποσπάσει ψήφους.»

Διαβάζοντας τα παραπάνω, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς πώς η «Αριστερά» του 2015 που μετατράπηκε σε «προοδευτική συμμαχία» το 2020, ήταν προϊόν της μεσαίας τάξης, δηλαδή τον κεντρώων, δηλαδή του παλιού ΠΑΣΟΚ.

Καθώς όσοι φαίνονταν να σκέφτονται επαναστατικά το 2015, για όσους αναρωτιούνται ακόμα γιατί δεν άνοιξε μύτη μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του δημοψηφίσματος, είναι οι ίδιοι που εθνικοφρονούν από το 2019 και έπειτα, εκφασίζοντας ταχύτατα την πάντα φοβισμένη ελληνική κοινωνία.

Άρα, μην απορείτε που κάποιοι από τους συγγενείς, γνωστούς ή φίλους σας, αμολάνε κάθε τόσο φασιστικές κοτσάνες.

Σε όλους μας έχει τύχει.

Είναι ο λούμπεν μικροαστισμός που δημιούργησε και εκκόλαψε ή ελληνική «αριστερά».
Που την ενδιέφερε η μάσα και η κουτάλα.
Μόνο.
Τίποτα άλλο.

Πόσοι και πόσοι επαγγελματίες «αριστεροί» δεν έχτισαν καριέρες πάνω στα ονόματα του Βελουχιώτη, του Σαράφη, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Λαμπράκη και τόσων άλλων.

Η θλιβερή μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα από Βελουχιώτη σε Γεώργιο Παπανδρέου -Γεώργιο και όχι Ανδρέα- επέφερε την κατάρρευση του οποίου αυθόρμητου κινήματος υπήρχε μέχρι τον Ιούλιο του 2015.

Όλοι πλέον απλά περιμένουν μοιρολατρικά το τέλος τους.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κεντρώα βάση που μέχρι τότε μετατοπιζόταν αργά αλλά σταθερά προς τα αριστερά να επιστρέψει πίσω στην αγκαλιά της μαμάς δεξιάς και από εκεί ταχύτατα στους νοσταλγούς της επταετίας.

Κάπως έτσι, αυτή η όποια «αριστερά» πήρε από το χέρι το ζαβό του Δράκουλα οδηγώντας το στην εξουσία.

Το πρόβλημα δεν είναι ο Μητσοτάκης και ο κάθε Μητσοτάκης.

Είναι ξεκάθαρο πως η ελληνική κοινωνία είναι τίγκα στους λούμπεν μικροαστούς.

Το έμψυχο δυναμικό της χώρας αυτό είναι.
Αυτό ήταν ανέκαθεν.
Ο καθένας στη γωνιά του, περιμένοντας ποτέ θα έρθει η σειρά του για την κουτάλα.

Μιλούσα προχθές με ένα φίλο -τον μόνο που μπορώ πλέον να ανταλλάξω δυο κουβέντες- και λέγαμε πόσο μας θυμίζει η δεκαετία που μόλις άρχισε την δεκαετία του 1960, που, αν και δεν την ζήσαμε, τα κοινά ιστορικά σημεία του τότε με το σήμερα είναι ανατριχιαστικά πολλά.

Μια χώρα γεμάτη καθάρματα θα ήταν αδύνατο να μην την κυβερνούν καθάρματα.

Δεν θέλω να τα ισοπεδώνω όλα, αλλά λυπάμαι αυτοί είμαστε.

Και αν οι «σύμμαχοι» μας χάρισαν την καλύτερη γωνία της Μεσογείου, ξέρανε τι κάνανε.

Εξάλλου στις διακοπές τα καλοκαίρια τι ψάχνεις να βρεις;

Καλό φαΐ και καλούς υπηρέτες.

Και σ´αυτά οι «Έλληνες» είμαστε αχτύπητοι.

Άρη, επίτρεψέ μου να συμπληρώσω ως επίλογο στη εισαγωγή σου […]

«Ο φασισμός, όντας η ακραία μορφή πολιτικής έκφανσης του καπιταλισμού και υπηρετώντας αυτόν και μόνο, δεν στηρίζεται στους αστούς αλλά στους μικροαστούς, που έτσι στριμωγμένοι ανάμεσα στους αστούς και τους προλετάριους φοβούνται και τους δυο. Τους μεν αστούς διότι τους φράζουν το δρόμο προς τα πάνω, προς την «κοινωνική άνοδο», τους δε προλετάριους διότι λειτουργούν σαν παράδειγμα προς αποφυγήν από οικονομικής απόψεως.»
(Από την Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974 «σελ.500»)

Πόσο δίκιο είχε ο Ραφαηλίδης, φίλε Άρη.

Πόσο.

Την αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ.1 Μαρία, να σου προτείνω και το αυτοβιογραφικό «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο» του Βασίλη Ραφαηλίδη. Θα καταλάβεις πολλά για την φάρα των δημοσιογράφων.

Υ.Γ.2 Επέλεξα να βάλω φωτογραφία με τον κ. Σαββόπουλο, τον Ψαριανό των καλλιτεχνών, ο οποίος χαιρέτισε στρατιωτικά τον νεκρό Μίκη Θεοδωράκη.
Δεν θα σχολιάσω τους λόγους για τους οποίους το έκανε.
Δεν μπορώ να μη σχολιάσω, όμως, πως το έκανε μπροστά στις κάμερες.
Επιλέγοντας να αυτοπροβληθεί με τον πιο χυδαίο τρόπο.
Καλά έκανε ο Ραφαηλίδης και τον τάραζε στη φάπα όπου τον έβρισκε.

(Αγαπητέ φίλε, όποιος έχει διαβάσει την Ιστορία του ελληνικού κράτους -την κανονική, όχι αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο- δεν έχει καμία απορία για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα. Είναι όλα εξηγήσιμα, προβλέψιμα και επαναλαμβανόμενα. Το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974» θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.