Τι δουλειά είχες στο Ιράκ, Τζακ από την Οκλαχόμα;

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Θυμάμαι ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει όταν ήμουν έφηβος, λίγα χρόνια μετά την 9/11, άσχετο με εκείνη τη μέρα, και τόσο σχετικό.

Στο ντοκιμαντέρ αυτό, το κύριο θέμα ήταν η αναζήτηση του στοιχείου που δομεί τις κοινωνίες μας.

Και με ελάχιστα παραδείγματα αποδείκνυε αυτό που υποψιάζεται όποιος το σκέφτεται λίγο, πως οι κοινωνίες μας δεν έχουν δομηθεί ούτε πάνω στην απληστία -αυτή είναι η αιτία, όχι το θεμέλιο-, ούτε πάνω στην …αγάπη για τον συνάνθρωπο.

Έχουν δομηθεί με κύριο συστατικό τον φόβο. Ο φόβος ως θεμέλιος λίθος της ανθρώπινης κοινωνίας.

Και προφανώς, έχει να κάνει αυτό με την επιβολή ισχύος και με την επικυριαρχία, αλλά μην ξεφύγω προς τα εκεί.

Αν υπάρχει μια μονολεκτική φράση που περιγράφει την 9/11, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη, αυτή είναι ο φόβος.

Μου έχουν μείνει δυο πράγματα, ήμουν παιδί τότε, αποτυπωμένα στην μνήμη μου, εκτός φυσικά από την πτώση των δυο πύργων, που έχουν «πέσει» από τότε εκατομμύρια φορές, πέφτουν ξανά και ξανά. Με κούρασε αυτό. Αφάνταστα.

Το ένα που θυμάμαι έντονα είναι ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους ο νεότερος, να βγαίνει μπροστά στο Αμερικανικό Κογκρέσο, και να ζητάει από τον αμερικανικό λαό να μην φοβάται, να βγει έξω να ψωνίσει, να πάει στη Disneyland. Βγείτε έξω και καταναλώστε άφοβα.

Το δεύτερο που θυμάμαι ήταν αυτό ακριβώς: ο φόβος. Ο διαρκής φόβος σε όλους μας για τη σημερινή μέρα. Ποια επόμενη, δεν σκεφτόμασταν τόσο μακριά.

Ζήσαμε μερικές μέρες απ’ τις ζωές εκείνων που βομβαρδίζαμε -και απλά ήταν Τετάρτη για τα δυτικά ΜΜΕ, δεν ήταν κάτι το σοκαριστικό αυτό, όσο ένα χτύπημα στην καρδιά των ΗΠΑ- και είχαμε τρομοκρατηθεί.

Πάνω σ’ αυτό τον «καινούριο» φόβο χτίστηκαν νέες πολιτικές καριέρες και κάποιοι έβγαλαν μερικά τρισεκατομμύρια ακόμα.

Όπως ο Ολάντ πολλά χρόνια αργότερα υποσχόταν στους Γάλλους «αίμα στο αίμα» και ότι «θα τους χτυπήσουμε μέσα στο σπίτι τους», έτσι και εμείς κυριευθήκαμε από την λαχτάρα για εκδίκηση.

2977 νεκροί στις επιθέσεις κατά του World Trade Center, του Πενταγώνου και την αποτυχημένη επίθεση κατά του Λευκού Οίκου, πιθανόν.

Για πολλούς θεωρείται η πιο πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στην Ιστορία.

Τι είναι, όμως, τρομοκρατική επίθεση;

Ως τρομοκρατική επίθεση εννοούν μια επίθεση σε περίοδο ειρήνης. Στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.

Αν μπορείς να χαρακτηρίσεις περίοδο ειρήνης οποιαδήποτε χρονική περίοδο στην ιστορία αυτού του γαμωκράτους που εδώ και δεκαετίες διάγει πολεμικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο.

Απ’ όταν έχω γεννηθεί μόνο, έχουμε πάει δυο φορές στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν αλωνίζαμε επί μόλις 20 χρόνια, στη Γιουγκοσλαβία, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Αϊτή, στη Σομαλία δις.

Πότε έχει βρεθεί αυτή η χώρα σε περίοδο ειρήνης; Θυμάται κανένας;

Όσο ζω δεν υπήρξε μέρα που να μην μάχεται Αμερικανός στρατιώτης κάπου στον κόσμο.

Οπότε, για ποια περίοδο ειρήνης μιλάμε;

2977 νεκροί. Το ξαναλέω. Επίτηδες. Χώρια τους πάνω από 8.000 νεκρούς στρατιώτες στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Έχουμε ολόκληρη μέρα αφιερωμένη για τους νεκρούς μας βετεράνους στους πολέμους που ξεκινάνε και δεν τελειώνουν ποτέ. Από το 1868.

Και κάποιοι κάτοικοι αυτής της χώρας φοβούνται μην πάνε από εμβόλια, ενώ κοιμούνται μέσα στο μεγαλύτερο (πυρηνικό) οπλοστάσιο του πλανήτη. ΟΚ.

Το τι ακολούθησε της «μέρας που άλλαξε την Αμερική» το ξέρουμε πάνω-κάτω.

19 αεροπειρατές ταυτοποιήθηκαν, οι 15 από την Σαουδική Αραβία.

Πρώτη «απάντηση» των ΗΠΑ λίγες εβδομάδες αργότερα κατά του …Αφγανιστάν.

Περιέργως, ο εγκέφαλος των επιθέσεων, ένας κύριος ονόματι Οσάμα Μπιν Λάντεν, βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα των αμερικανικών εφημερίδων τη δεκαετία του ’80, στην επέμβαση μιας άλλης …υπερδύναμης στην πολύπαθη χώρα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

20 χρόνια στο Αφγανιστάν. Πάνω από 600.000 νεκροί Αφγανοί.

Το 2003, δυο χρόνια μετά την 9/11, νέα επέμβαση στο Ιράκ, η οποία ήταν η αρχική σκέψη, που είχε τότε απορριφθεί προσωρινά· ωραία ταινία το Vice, πάνω σ’ αυτό.

8 χρόνια κάτσαμε στο Ιράκ. Πάνω από 1.200.000 νεκροί Ιρακινοί. Στην πρώτη αεροπορική επίθεση αυτής της εκστρατείας, τινάξαμε στον αέρα τη μεγαλύτερη γαλακτοβιομηχανία της Μέσης Ανατολής. Για όσους αναρωτιούνται ποιοι ήταν οι στόχοι.

Προσφυγικές κρίσεις, δυο διαλυμένες χώρες και το αμερικάνικο όνειρο έλαβε εκδίκηση εις τους αιώνες των αιώνων.

Αίμα στο αίμα, τους χτυπήσαμε μέσα στο σπίτι τους. Νικήσαμε.

Φυσικά, τα δυτικά ΜΜΕ δεν επέδειξαν την ίδια ευαισθησία στους νεκρούς των αμερικανικών επεμβάσεων. Δεν είχαν σημασία οι νέες φρίκες. Οι ΗΠΑ είχαν το «ηθικό πλεονέκτημα».

Λυπάμαι, αλλά αυτό είναι ο ορισμός της τρομοκρατίας.

Και δεν ήταν η πρώτη φορά.

Πχ το 1983 στη Γρενάδα, άνευ λόγου και αιτίας, ξεσπάσαμε πάνω σε οικοδόμους και αρτοποιούς. Αν αύριο, μεθαύριο, σε 30 χρόνια, ένας τύπος από τη Γρενάδα γαζώσει κόσμο σε αμερικανική πλατεία, με ποιο δικαίωμα θα τον αποκαλέσουμε τρομοκράτη;

Προσοχή, δεν υμνώ τη βία. Αλλά με τα δικά τους τα μυαλά, ακόμα και οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν κατά του Απαρτχάιντ ήταν τρομοκράτες. Οι άνθρωποι που αντιστάθηκαν σε κάθε κατακτητή που πάτησε με τη μπότα του το χώμα τους ήταν τρομοκράτες. Είμαστε όλοι τρομοκράτες, εκτός από αυτά τα αιμοδιψή καθάρματα με τις γραβάτες που κάθονται πάνω στο χάρτη και σκέφτονται ποιους θα θάψουν σε μια βδομάδα, σε ένα χρόνο, σε μια δεκαετία από τώρα.

Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι.

Και ένα μεγάλο ποσοστό του αμερικανικού λαού έχει κουραστεί. Έχει κουραστεί να βλέπει τρισεκατομμύρια (700 δισεκατομμύρια το χρόνο παρακαλώ) να φεύγουν για όπλα που θα χρησιμοποιηθούν σε αναίτιους και ανόητους πολέμους, και να μας λείπουν βασικά πράγματα· αυτό είναι επίσης μια άλλη κουβέντα. Και έχει αρχίσει να αμφισβητεί κατά πόσο έχουν νόημα οι επέτειοι για τα θύματα, και την όλη υποκρισία γύρω από αυτό.

Είμαστε επίσης η χώρα με τις περισσότερες στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό και ο αμερικανικός στρατός, εκτός των άλλων, είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής του πλανήτη -αυτό είναι το χειρότερο ε;

Και αυτός είναι μόνο ένας από τους βασικούς λόγους που η αμερικανική κοινωνία βρίσκεται σε αποσάθρωση, καθώς, όλος αυτός ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας τις δυο τελευταίες δεκαετίες, που διαδέχθηκε τον πόλεμο κατά του αμερικανικού τρόπου ζωής, και τον πόλεμο κατά του μπολσεβικισμού, και τον πόλεμο κατά της Ισπανικής αποικιοκρατίας, δεν έμεινε εκτός συνόρων.

Οδήγησε στο πιο αστυνομοκρατούμενο κράτος του πλανήτη, που δολοφονεί άοπλους πολίτες με την ίδια ευκολία, με τους περισσότερους φυλακισμένους από κάθε άλλη χώρα και την μοναδική χώρα που διαπράττει βασανιστήρια σε φυλακές εκτός της επικράτειάς της. Μια λέξη αρκεί, Γκουαντάναμο.

Πάντα βρισκόμαστε σε πόλεμο με κάτι ή κάποιον.

Και όταν ο πόλεμος είναι συνεχής, τότε παύει και να υπάρχει.

Γιατί αυτό συνέβαινε και πριν την 9/11. Απλά, βρέθηκε μια νέα βολική δικαιολογία για την αμερικανική ελίτ.


Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δουλειά εκτός των ΗΠΑ.

Και αν έχουν το …ηθικό δικαίωμα να εκδικούνται τους νεκρούς τους, τότε αυτομάτως το έχουν και αυτοί που θρήνησαν νεκρούς από αμερικανικές βόμβες. Και δεν είναι λίγοι. Αν μάλιστα χρησιμοποιήσουν την αμερικανική αναλογία της εκδίκησης, δεν φτάνουν ούτε 5 Αμερικές να «πατσίσουμε».

Απ’ ό,τι φαίνεται, βέβαια, οι άνθρωποι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα για ποιους και τι σκοτώνονται.

Στο κάτω-κάτω, αυτό που ούρλιαζε περισσότερο από τα αθώα θύματα όλων αυτών των πολέμων, ήταν περιέργως τα χρηματιστήρια όλου του πλανήτη, οπότε δεν θέλει και ιδιαίτερη ανάλυση σε τι κόσμο ζούμε και ποιοι είναι τελικά οι τρομοκράτες.

Σε κάθε περίπτωση, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, δεν άλλαξε ούτε ο κόσμος, ούτε οι ΗΠΑ. Αυτό που άλλαξε ήταν πως κάποιοι από μας διαπίστωσαν για πρώτη φορά -αλλά όχι τελευταία- στη ζωή τους, σε τι υπέροχο κόσμο τελικά ζουν.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 «Αν δεν ήθελες να σου κόψουν το κεφάλι στο Ιράκ, τότε να καθόσουν στη γαμημέvη Οκλαχόμα, Τζακ. Τι δουλειά είχες στο Ιράκ, Τζακ από την Οκλαχόμα; Άμα κραδαίνεις το αυτόματο στους δρόμους μιας πόλης σε ξένη χώρα, τότε καλύτερα να ετοιμάζεσαι για δράση, Τζακ. Οι άνθρωποι είναι λίγο εύθικτοι με κάτι τέτοια». Τζορτζ Κάρλιν.

Υ.Γ.2 «Ο πόλεμος θα φαίνεται ότι επιτυγχάνει την απαραίτητη καταστροφή, αλλά ότι την καταφέρνει με ένα ψυχολογικά αποδεκτό τρόπο. Καταρχάς, θα ήταν αρκετά απλό να σπαταλιέται το παγκόσμιο πλεόνασμα εργασίας, οικοδομώντας ναούς και πυραμίδες, σκάβοντας τρύπες και γεμίζοντάς τες ξανά ή ακόμα και παράγοντας τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων και, στη συνέχεια, βάζοντας φωτιά σε αυτός. Αλλά αυτό θα παρείχε μόνο την οικονομική και όχι τη συναισθηματική βάση για μια ιεραρχική κοινωνία. Ο πόλεμος διεξάγεται από κάθε διοικούσα ομάδα (άρχουσα τάξη) κατά των δικών της υπηκόων, και το αντικείμενο του πολέμου δεν είναι να πετύχει ή να αποτρέψει εδαφικές κατακτήσεις, αλλά να διατηρήσει ανέπαφη τη δομή της κοινωνίας. Η ίδια η λέξη “πόλεμος”, ως εκ τούτου, έχει γίνει παραπλανητική. Θα ήταν μάλλον ακριβές να πούμε ότι με το να μετατρέπεται σε συνεχή, ο πόλεμος, έχει παύσει να υφίσταται». Τζορτζ Όργουελ. Τους πιάσαμε όλους τους Τζορτζ;

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, κανείς δεν ρωτάει τους πολίτες μιας χώρας αν θέλουν να γίνει πόλεμος. Οι κυβερνήσεις -και τα λόμπι- αποφασίζουν τον πόλεμο, αν και δεν τον έχουν στο …προεκλογικό τους πρόγραμμα. Κανείς δεν ρώτησε τους Αμερικανούς πολίτες αν ήθελαν πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Άρη, και οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες. Αν νικήσεις είσαι επαναστάτης, αν ηττηθείς είσαι τρομοκράτης. Άρη, όταν είδα πως έστειλες κείμενο, σκέφτηκα πως θα έγραφες για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας που έφτασε το 2021 στο 236% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι πρώτη στον πίνακα των χωρών ως προς το χρέος, αφού ξεπέρασε και την Ιαπωνία. Στα 200 χρόνια από την επανάσταση, η Ελλάδα έφτασε να έχει ένα χρέος που δεν είχε ποτέ στην Ιστορία του ελληνικού κράτους. Αλλά γιορτάζουν οι Έλληνες. Τι πλάκα. Η Ελλάδα έχει υποστεί καταστροφή σαν αυτές που παθαίνουν χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο, και εδώ τσακώνονται για τις μάσκες και τα εμβόλια, και το τι είπε ο ένας και το τι είπε ο άλλος. Αν προσέξεις, η πολιτική ζωή στην Ελλάδα είναι ένα ατελείωτο κουτσομπολιό. Γιατί η χώρα έχει πάει στον διάολο, οπότε ας ασχοληθούμε με γάμους και κηδείες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.