Ωραία θα περάσουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Δεν θα γράψω για την δολοφονία του 18χρονου στην Ελλάδα, μετά την περιπετειώδη καταδίωξη του από κάτι αγριόχοιρους. Συγγνώμη στους αγριόχοιρους για την ταύτισή τους με ό,τι πιο εμετικό παράγουν οι σημερινές ανθρώπινες κοινωνίες: αυτούς τους τσάμπα μάγκες με στολή, που νομίζουν ότι είναι λιγότερο αναλώσιμοι απ’ τους υπόλοιπους. Αν και τους συναγωνίζονται επάξια οι δημοσιογράφοι.

Ούτε για το ξύλο που βλέπω ότι έφαγαν όσοι πήγαν να διαμαρτυρηθούν, ρε παιδιά, με όλο το σεβασμό, δεν έχετε καταλάβει ακόμα με τι έχετε να κάνετε; Ούτε μετά από τόσο ξύλο στις πλατείες; Δεν σας έδερναν το χειμώνα για έναν καφέ στο πάρκο; Ήμαρτον. Αφήστε που δεν υπάρχει αστυνομία, φιλική προς τον πολίτη, ειδικά όταν αυτός απειλεί το κράτος, πουθενά στον κόσμο. Μα, πουθενά. Πόσο μάλλον σε ένα προτεκτοράτο που έχει περισσότερα …κανόνια από …βούτυρο.

Ούτε για τον σκοταδισμό της ελληνικής κοινωνίας θέλω να σχολιάσω κάτι. Τον ξέρετε όλοι, πια. Δεν μπορεί κανένας σ’ αυτό το χρονικό σημείο να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι επικρατεί σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, εκτός αν γεννήθηκε τα τελευταία 15 χρόνια, οπότε ναι, μπορεί να τα βλέπει πρώτη φορά.

Ούτε για την Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει και όλο προς τη δόξα τραβά, σε πολλά κολλάει αυτό.

Και ως εκ τούτου, δεν πρόκειται να γράψω και για τις κραυγές των απανταχού βλαμμένων -εδώ στις ΗΠΑ και αλλού- που απ’ όλο αυτό τον χαμό που επικρατεί στον ανθρώπινο κόσμο, αυτοί τραβάνε ζόρι για μια βελόνα, στα άχυρα κυριολεκτικά.

Είναι εξάλλου και αυτό ευρέως γνωστό. Ότι ο καθένας μας αντιμετωπίζει μια κατάσταση, οποιαδήποτε κατάσταση, με τα πνευματικά -ή μη- εφόδια που συγκέντρωνε όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν της όποιας κατάστασης.

Garbage in, garbage out.

Και επιτέλους, για νιοστή φορά, το σύστημα στο οποίο ζούμε δεν περνάει μια φασιστική εκτροπή. Δεν είναι εκτροπή ο φασισμός για τον καπιταλισμό. Εκτροπή ήταν το καλό, δημοκρατικό πρόσωπο που μας πλάσαρε κατά καιρούς. Για όλο τον κόσμο ισχύει αυτό. Δεν υπάρχει άλλο σύστημα στη μια χώρα και άλλο στη διπλανή. Ένα είναι. Το ίδιο. Παγκοσμίως. Αυτό είναι το σύστημα. Όλα δικά τους και ό,τι τους κάνει ευχαρίστηση το πετούν σε εμάς. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας. Ό,τι σταθεί στο διάβα της το εξοντώνει με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν παίζουν με κάτι τέτοια. Εμείς, αντιθέτως, αλλού πατάμε, αλλού βρισκόμαστε. Γενικά είμαστε αλλά αντ’ άλλων. Για όλο τον κόσμο ισχύει και αυτό.

Όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενο, λοιπόν, χάθηκα λίγο το τελευταίο διάστημα. Δεν εννοώ από το blog. Εννοώ γενικά.

Για κάποιον αλλόκοτο λόγο, ενώ -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μας- κάνουμε κάθε μέρα αυτό που θέλουμε, και ενώ γύρω μας επικρατεί μια θεότρελη κατάσταση -δεν υπάρχουν οι ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα, έχουν καταρρεύσει και ο καθένας απλά κάνει ό,τι θέλει και πραγματικά έχει φοβερή πλάκα, και είναι σούπερ, παρά τους ψωροπερήφανους που εμφανίζονται κατά διαστήματα-, ενώ λοιπόν ο κόσμος καίγεται και εμείς αράζουμε στο …πάρκο, δηλαδή δεν δουλεύουμε στους προπέρσινους ρυθμούς, περιέργως -εγώ τουλάχιστον, αν και συμφωνεί και η υπόλοιπη …κομπανία- είμαι πιο «γεμάτος», πιο ήρεμος και πιο απασχολημένος από ποτέ. YOLO κατάσταση και παρότι υποπτεύομαι τι επακολουθεί, δεν μου καίγεται καρφί. Όχι που θα κάτσω να σκάω μέχρι τα 40 που θα προλάβει να ζήσει αυτή η γενιά, γιατί μετά δεν έχει.

Περίεργη εποχή, λοιπόν. Θα έλεγα ότι μυρίζει μπαρούτι, αλλά αυτό θα ήταν υπερβολή.

Περιέργως, είναι άοσμη. Και άνοστη. Και βαρετή όσο δεν πάει. Και ανέραστη -εντάξει όχι για όλους, αλλά ας είμαστε δίκαιοι, η μοναξιά και η μοναχικότητα θερίζουν -και όχι δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με μια πανδημία, που ολημερίς νικούσαμε, το βράδυ ξαναρχόταν.

Γιατί αυτή η ξαφνική αντίθεση στα λεγόμενά μου; Μα, είναι ολοφάνερο παντού. Σαστίσαμε. Είχαμε μια ιδέα για το πώς είναι η ζωή μας και τελικά ήταν αυτό ακριβώς, μια ιδέα. Κάτι το φαντασιακό. Το μη υπαρκτό. Μόλις έσπασε το φράγμα, πνιγήκαμε στη θλιβερή πραγματικότητα. Εμένα δεν μου έκανε εντύπωση τίποτα, δεν λέω ότι δεν επηρεάστηκα -άνθρωπος είμαι και εγώ, φυσικά και επηρεάστηκα απ’ όλα όσα ζούμε-, γιατί ήταν φυσικό επακόλουθο σε έναν τέτοιο κόσμο να συμβούν και οι ανάλογες καταστάσεις. Αν ζούσαμε σε άλλον κόσμο, θα είχαμε άλλα πράγματα. Αλλά ζούμε σ’ αυτόν.

Αυτό που με «τρελαίνει» δεν είναι η κρισιμότητα των καταστάσεων που έχουν δημιουργήσει -μεταξύ άλλων- η απληστία της ελίτ και η επιμονή των ανθρώπων να τυπώνουν λεφτά με οποιοδήποτε κόστος.

Αυτό που με «τρελαίνει» είναι ότι εκεί, εμείς. Να περιμένουμε να μας αγκαλιάσουν τα ίδια χέρια που μας πέταξαν στη χωματερή.

Ή αυτό το ωραίο, μετέωρο βήμα πάνω από το κενό που είναι οι τελευταίοι μήνες. Περιμένοντας την επόμενη σπίθα, βασικά εκείνη που θα τα κάνει όλα πουτάνα. Ή έστω να μας καλέσουν σε κάποιο τρελοπαίχνιδο -τύπου Squid Game- και τουλάχιστον ο ένας από μας να φύγει με λεφτά, πολλά λεφτά, γιατί τα λεφτά είναι το παν σ’ αυτή την εποχή. Και για να τα κυνηγάνε όλοι, μάλλον είναι και η λύση στο πρόβλημα.

Ποιο πρόβλημα; Αυτό που λέγαμε προηγουμένως.

Εντάξει, μην μιλάω με γρίφους. Δεν ανέφερα το πρόβλημα. Μιλάω, ουσιαστικά, για τα χρέη. Όλων των ειδών. Το μεγάλο πρόβλημα του πλανήτη αυτό είναι. Και αυτό θα συζητηθεί (πάλι) στην τεράστια οικονομική κρίση που ξέσπασε από το 2018 -δεν είναι τυπογραφικό, απλά τώρα άρχισαν πολλοί να βλέπουν τις συνέπειές της- και η οποία μάλλον γίνεται αισθητή πια σε όλο τον πλανήτη.

Δεν είναι τυχαία και η τεράστια επιτυχία του Squid Game -όσοι έχετε διαβάσει κανένα βιβλίο, και σκέφτεστε με το μυαλό σας, δεν θα δείτε κάτι που δεν έχετε -, ειδικά στη χώρα προέλευσής του, τη Νότια Κορέα, όπου το ιδιωτικό χρέος ξεπέρασε τα 2 τρισεκατομμύρια και κάτι ψιλά, όσο είναι το ΑΕΠ της ασιατικής χώρας.

Αν σας θυμίζει κάτι η ιστορία του κορεατικού χρέους, μάλλον αυτό είναι επειδή ζείτε σε μια από τις τουλάχιστον 50 χώρες του πλανήτη, οι οποίες χρωστάνε συνολικά (αυτό που λέμε εξωτερικό χρέος), περισσότερα απ’ όσα παράγουν ετησίως. Και οι υπόλοιπες απλώς τρέφουν αυταπάτες ότι δεν θα τους συμβεί το ίδιο -ή δεν τρέφουν καμία αυταπάτη γιατί είναι καταδικασμένες να ζουν στην ανέχεια (πχ η Αϊτή, η οποία χρωστάει λιγότερο από το 20% του ΑΕΠ της, αλλά είναι, ίσως, η φτωχότερη χώρα στον πλανήτη, άρα κάτι άλλο παίζει). Τώρα, αν ζείτε στην Ελλάδα, μια από τις 4-5 χώρες που είπαν να το τερματίσουν, κιόλας, απλά συνεχίστε αυτό που κάνετε, δεν τρέχει κάτι.

Σε κάθε περίπτωση, το χρέος από μόνο του δεν λέει όλη την ιστορία του προαναγγελθέντος εγκλήματος.

Γιατί το χρέος, εκτός από χρέος, είναι και κάτι άλλο. Είναι χρήμα. Κάθε νόμισμα και χαρτονόμισμα στην κυκλοφορία, παγκοσμίως, αντιστοιχεί σε χρέος. Δεν τυπώνεται σε συνάρτηση με κάποιον πόρο (πχ χρυσός, όπως παλιότερα) ή τα αποθέματα πόρων του πλανήτη. Είναι αέρας. Κοπανιστός. Μια φαντασίωση.

Τι είναι το χρέος, λοιπόν, αν όχι μια δέσμευση του μέλλοντος του δανειολήπτη, τελικά; Αλήθεια, δεν έχει πλάκα που δεσμεύουμε κάτι που δεν φαίνεται ότι θα έχει κανένας μας, πουθενά στον κόσμο (δηλαδή μέλλον);

Αλλά, όπως είπα πριν, εστιάζοντας αποκλειστικά στο χρέος είναι σαν να θεωρεί κανείς πως, χωρίς το χρέος, δεν υπάρχει ανθρώπινη εκμετάλλευση, η οποία είναι και το πραγματικό πρόβλημα. Αλλά αυτή δεν νοιάζει και τόσο τους ανθρώπους. Αρκεί να μην χρωστάνε. Να δουλεύουν σαν ηλίθιοι από το πρωί ως το βράδυ, δεν τους πειράζει. Να μην χρωστάνε, τους πειράζει.

Παίδες, τα συνδικάτα υποτίθεται ότι δεν έχουν ως απώτερο σκοπό να δουλεύεις και να πληρώνεσαι όσο αξίζεις, αλλά να οδηγήσουν στην κατάργηση της ανθρώπινης εργασίας· το ‘χουμε ή φάγαμε σοκ;

Και να ‘λεγε κανείς ότι πάει στο διάολο, κάτι θα βγει απ’ όλο αυτό (τους …δίκαιους μισθούς); Τίποτα καλό δεν μας περιμένει.

Ο πλανήτης γονάτισε. Γονάτισε από την παραγωγή πλούτου (ανάπτυξη) και την εμμονή των ανθρώπων να κυνηγάνε ανεμόμυλους (εργασία). Και σ’ αντίθεση με το χρέος, ο πλανήτης δεν είναι ανθρώπινο τέχνασμα. Και δεν υπακούει στα ηλίθια οικονομικά των ανθρώπων.

Την πατήσαμε, με λιγότερα λόγια, παίδες. Επενδύσαμε στο λάθος άλογο. Το οποίο είναι στα τελευταία του.

Οι πλούσιοι παλεύουν να σπρώξουν κάτω από το χαλί όλες τις κοινωνικές εξεγέρσεις -ξεσπάνε πλέον παντού για… ψύλλου πήδημα- και οι εξεγερμένοι προσπαθούν να εξεγερθούν με τον… σωστό τρόπο, γιατί αν αυτό που γίνεται τους τελευταίους πολλούς μήνες είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, δεν τους ρίχνουμε ούτε σε 10 αιώνες.

Παρ’ όλα αυτά, σε τουλάχιστον τέσσερις κοινωνίες -Χιλή, Ταϊλάνδη, Κολομβία, Αϊτή- το χάσμα μεταξύ εξουσίας και πολιτών δείχνει απίθανο να γεφυρωθεί και η ανυπακοή είναι τέτοια που μάλλον η φράση «κοινωνικό αδιέξοδο» δεν το περιγράφει στην ολότητά του.

Και φυσικά, υπάρχουν αρκετές περισσότερες όπου η κοινωνική ειρήνη ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί -ΗΠΑ, Γαλλία κ.α.- αλλά και όλες εκείνες όπου η κοινωνική ειρήνη είναι σχεδόν …ουτοπία για διάφορους λόγους – ενδεικτικά Μυανμάρ, Λίβανος, Νότια Αφρική, Νιγηρία, Πουέρτο Ρίκο- και μην πιάσουμε καν τις μαστιζόμενες από αέναους πολέμους, κοινωνίες, τους οποίους πυροδοτεί σχεδόν αποκλειστικά η απληστία της Δύσης.

Γενικότερα, δείχνει να είναι διάχυτη η γνώση ότι ο καπιταλισμός τελείωσε, αλλά και από την άλλη δεν ξέρω αν θέλουμε και κάτι άλλο.

Βλέπετε, προσπαθώ να μην «διακρίνω» γύρω μου τα «σημάδια» που θέλω εγώ να δω, αλλά να βλέπω την κατάσταση όπως είναι. Στο περίπου, τουλάχιστον, όλα υποκειμενικά είναι, στην τελική.

Και δεν φαίνεται να έχουμε πειστεί ότι μας αρκούν τα τεράστια αδιέξοδα, γύρω μας, για να τα κάνουμε όλα πουτάνα. Εννοώ, ότι το να μην σου αρέσει μια κατάσταση είναι τελείως διαφορετικό απ’ το να θες μια άλλη κατάσταση. Σε κανέναν δεν αρέσει να ζει σε μια βρώμικη -ή πλημμυρισμένη- πόλη, αλλά πόσοι θα πάρουν μια… σκούπα να κάνουν κάτι γι’ αυτό; Όχι για να σκουπίσουν απαραίτητα τα νερά και τα σκουπίδια, η σκούπα χρησιμεύει και σε άλλες περιπτώσεις.

Βλέπει -λοιπόν- κανένας, κάπου στον κόσμο, μια διάθεση να αλλάξουν πραγματικά οι καταστάσεις, την αυτοδιάθεση για την ανάληψη των ευθυνών -οποιονδήποτε ευθυνών – από τους ίδιους τους πληγέντες από τις καταστροφές (πέραν της τοπικής κλίμακας που βλέπει κανείς σε πολλές γειτονιές των ΗΠΑ) ή μήπως όλο αυτό προκύπτει ως φυσική συνέπεια της αναπόφευκτης ανασφάλειας που προκαλεί η γενικότερη κοινωνική κατάρρευση, δηλαδή απλά ένα κοινωνικό αντανακλαστικό και τίποτε περισσότερο;

Εννοώ, έχουμε πραγματικά καταλάβει ότι έχουμε να κάνουμε με μια παγκόσμια ελίτ ή σε τόση καθημερινή καταστροφή μας πείραξαν τα λίγα κομμένα δέντρα απέναντι από το παράθυρό μας;

Γιατί όταν βλέπεις τεράστιες πλημμύρες μέχρι το Ομάν, κάτι που σημαίνει ότι η ανάπτυξη γονάτισε το -ούτως ή άλλως- εύθραυστο κλίμα του πλανήτη, τι κάθεσαι και περιμένεις να συμβεί στη συνέχεια, όταν τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στον τρόπο που διοικούνται και λειτουργούν οι κοινωνίες μας; Να μην συμβούν χειρότερα; Ότι όλο αυτό λύνεται με μια απλή αλλαγή προσώπων;

Ακόμα δεν είδαμε τα χειρότερα. Έπονται. Καθώς, τα πράγματα δεν θα φτιάξουν.

Όχι, τουλάχιστον, με την ίδια λογική, η οποία μας οδήγησε εδώ. Και ούτε με άλλη λογική, καθώς ίσως περάσαμε το σημείο χωρίς επιστροφή, οπότε κανένας μας δεν ξέρει αν μπορούμε να επουλώσουμε τις πληγές που άνοιξε η απληστία στον πλανήτη. Δεν μπορείς, βέβαια, να αλλάξεις και τίποτα προτού το αντιμετωπίσεις, οπότε μάλλον πρώτα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και μετά να δούμε αν κάναμε ή όχι μια τρύπα στο νερό.

Και ειλικρινά, μην ξανακούσω για καλές κυβερνήσεις και καλές εταιρείες και καλούς δημάρχους και άλλες τέτοιες πίπες. Δεν θα μας σώσει καμία κυβέρνηση, κανένας δήμαρχος, καμία εταιρεία. Μόνοι μας θα σωθούμε. Ή δεν.

Το θέμα είναι, δηλαδή, πως η ρίζα του προβλήματος δεν είναι οι πλημμύρες στο Ομάν ή οι εργασιακές συνθήκες στις ΗΠΑ ή αν οι Καναδικές εξορυκτικές εταιρείες θα φτάσουν στον Άρη πριν τους αστροναύτες της NASA ή αν ένας παίκτης του NBA πρέπει ή δεν πρέπει να εμβολιαστεί.

Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι αυτοί που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, συνεχίζουν να επενδύουν σ’ αυτόν εδώ ή έστω να τον ανέχονται. Κάθε μέρα κάνουμε τις επιλογές μας, οπότε δεν μπορώ την υποκρισία. Και δεν μπορώ τους όψιμους επαναστάτες. Κανένας μας δεν κάνει επανάσταση. Αν κάναμε, θα διέκρινες τον φόβο στο πρόσωπο της εξουσίας. Τους βλέπετε φοβισμένους; Τα έχουν κάνει πάνω τους τόσο πολύ, μιλάμε, που έχουν ξεσκιστεί στις ανέμελες βόλτες στο διάστημα.

Και δεν χρειάζεται να πεις και τίποτα σ’ αυτούς που νομίζουν ότι στέκονται εμπόδιο απέναντι στην εξουσία -σε θέματα εμβολιασμών, αστυνόμευσης κ.α.- δηλαδή ότι αν, καμάρι μου, δεν σε φλομώνουν στις γκλοπιές και τα χημικά, ότι αν η αστυνομία δεν σε κάνει τόπι στο ξύλο, τότε είσαι παντελώς ακίνδυνος ή κάνεις τη δουλειά τους χωρίς να το έχεις πάρεις πρέφα. Και το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει όταν σε φλομώνουν στο ξύλο και το μόνο που σκέφτεσαι να κάνεις είναι να γκρινιάξεις σ’ αυτούς που έστειλαν ένα καμιόνι ράμπο να σε δείρουν, οι οποίοι έχει καταλάβει κανείς ότι έτσι και δουν πως κινδυνεύουν να απειληθούν, απλά βγάζουν τα πολυβόλα και όποιον πάρει ο Χάρος -ή μήπως νομίζετε ότι τους στρατούς τους έχουν για ντεκόρ;

Και όσο δεν φτιάχνουν τα πράγματα, όσο πιστεύουμε ότι μπορεί να λυθεί, από μόνος του, ο γόρδιος δεσμός με την εξουσία, τόσο θα μεγαλώνει το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθέναν μας. Και όσο δεν αναλαμβάνουν οι κοινωνίες τις ευθύνες που τους αναλογούν, τόσο πιο γελοία θα είναι τα θέματα με τα οποία θα (απ)ασχολούνται.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Σε έναν κόσμο με τόσα και τεράστια κοινωνικά προβλήματα, δεν είναι τόσο σημαντικό, γαμώ την τρέλα μας μέσα, ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο για το σωστό ύψος του γκαζόν -επίτηδες δεν αναφέρω ένα από τα πραγματικά υπαρξιακά που μας έχουν πιάσει στις δυτικές κοινωνίες για ζητήματα του κώλου- και αν το μενού του σχολείου πρέπει να περιλαμβάνει αβοκάντο αντί για κεφτέδες.

Και ας κάνουμε επιτέλους την αυτοκριτική μας, τι άλλαξε τους τελευταίους μήνες; Πραγματικά να άλλαξε. Δεν είναι απαραίτητα τρομερή αλλαγή -χωρίς να λέω ότι δεν είναι και κάτι- εκεί που σιωπούσες, να φωνάζεις. Δεν πρέπει και να αναρωτηθούμε, όμως, κάποτε, αν ίδρωσε και κανενός το αυτί; Επαναλαμβάνω, βλέπετε τους… ηγέτες «σας», όποιοι αν είναι αυτοί, ιδρωμένους;

Οπότε, να σας πω τι άλλαξε.

Τίποτα. Πουθενά. Άρα δεν προσπαθούμε αρκετά. Ή δεν προσπαθούμε και καθόλου.

Οπότε, η ζωή προχωράει, γιατί ο χρόνος δεν σταμάτησε ποτέ για κανέναν, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Συνεπώς, αυτοί κάνουν πως μας πληρώνουν και εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε.

Γίνεται και μια προσπάθεια να δημιουργήσουν -οι ευνοημένοι- τεχνητές αντιπαραθέσεις -μανούλα σε κάτι τέτοια η ελίτ- αλλά μάλλον η εποχή μας έχει ξεπεράσει όλους.

Όπως έχω γράψει κατά καιρούς, στις ΗΠΑ, ήδη, η όλη φούσκα του καπιταλισμού δείχνει να έχει ξεφουσκώσει για τα καλά. Η φούσκα της Δύσης έσκασε.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, σήμερα. Ένα υπαρκτό, αγεφύρωτο κενό. Αυτό.

Δεν το καλύψαμε ακόμα, δεν ξέρω αν θα το καλύψουμε. Άλλοι προσπαθούν να το γεμίσουν, άλλοι να το συνηθίσουν, άλλοι έμαθαν να μην το βλέπουν κιόλας.

Σε κάθε περίπτωση, ακολουθεί κάτι άλλο, του κενού;

Η αλήθεια είναι, πως δεν το ξέρω. Δεν είναι και σίγουρο τίποτα στη ζωή. Αυτό που καταλαβαίνω, είναι πως κανείς δεν πρέπει να κάνει σχέδια ή εκτιμήσεις για το μέλλον και κανείς δεν πρέπει να τρέφει την αυταπάτη ότι δεν θα τον αγγίξουν οι συνέπειες που ακολουθούν της συνεχούς, καθημερινής καταστροφής του οικοσυστήματος το οποίο μας φιλοξενεί -δηλαδή, δεν το φιλοξενούμε εμείς.

Γιατί μπορεί, κάλλιστα, ως εδώ να ήταν η βόλτα. Αυτό να ήταν όλο. Μόλις φτάσει το τρενάκι στο τέλος της διαδρομής θα πρέπει να κατεβούμε, άρα ας το απολαύσουμε όσο διαρκέσει;

Δεν θα με πείραζε, αν αυτό θέλουμε, ή αν όντως δεν μας ενδιέφερε (κάτι μου λέει ότι προσποιούμαστε πως δεν μας ενδιαφέρει), αλλά επειδή ξέρω πως θα αντιδράσουμε, όταν τελειώσει το.. πάρτι: μάλλον δεν θα είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι. Στην τελική, δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο, ποτέ μου, να έχασε το σπίτι του ή κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο και να πέταγε από χαρά. Δεν ξέρω, το έχουμε καταλάβει τι μας περιμένει στη γωνία της ανάπτυξής τους;

Σε κάθε περίπτωση, δείχνουμε να είμαστε όλοι μας εκτός εποχής. Obsolete.

Ασχολούμαστε με τα ίδια θέματα που απασχολούσαν όλες τις προηγούμενες γενιές, με μοναδικό προνόμιό μας το λίγο …Facebook και το λίγο …Twitter, που μας έδωσαν μια σημαντική ασημαντότητα παραπάνω.

Συγχωρήστε με, αλλά έχω την εντύπωση ότι όσο σημαντικά και αν είναι ως ζητήματα -που είναι, τι λέμε τώρα- το θέμα των εκτρώσεων, οι γελοίοι «μισθοί», τα ανύπαρκτα νοσοκομεία, το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν αποδημήσει στην άβυσσο της ηλιθιότητας και τόσα άλλα, μάλλον το γεγονός ότι σε λίγες, μόνο, δεκαετίες ο κόσμος μας θα καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη, και τους λόγους γι’ αυτό τους ξέρουμε, προφανώς τα ξεπερνάει όλα αυτά με το παραπάνω.

Δεν ξέρω. Αν καίγεται το σπίτι σου, δεν είναι και πολύ σοφό να τσακώνεσαι στο σαλόνι με τον βλάκα τον γείτονά σου. Γνώμη μου.

Εφόσον δεν αποφασίσουμε να αναλάβουμε τις όποιες ευθύνες μας αναλογούν, και μετά να τις αποδώσουμε και εκεί που πρέπει, πολύ απλά οδεύουμε προς ένα αναπόφευκτο εξελικτικό αδιέξοδο. End of story.

Το μέλλον μας δεν είναι άλλωστε μετέωρο ή αβέβαιο. Nope. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έχει ξεκαθαρίσει σε μεγάλο βαθμό τι έρχεται. Το να προσποιούμαστε το αντίθετο, δεν σημαίνει ότι το αποτρέπει. Αντιθέτως, το εγγυάται. Και όταν το μέλλον είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αβέβαιο, την βάψαμε για τα καλά, μουτσάτσος.

Άστε που εξαρχής δεν είχαμε (μέλλον). Το σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε, μας πέταξε στα αζήτητα απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Σιγά το νέο. Αν μας πήρε χρόνια ολόκληρα να το καταλάβουμε, δεν φταίει κανείς γι’ αυτό. Κάνουμε σαν τον τύπο που έμαθε στα… 60 του ότι μια μέρα θα πεθάνει. ΟΚ, μπράβο. Μετά την διαπίστωση, τι; Απλώς, αναμονή του αποτελέσματος; Πως μπορεί κανείς να περηφανεύεται για την αντιμετώπιση μιας αναπόφευκτης κατάστασης; Γιατί, υπήρχε άλλη περίπτωση, μεγάλε; Μέχρι το αυτονόητο, ρε πoύστη μου, θεωρείται βαθιά φιλοσοφία στον πλανήτη των ανθρώπων.

Ανακατεμένα τα έγραψα, το ξέρω, θα τα …αναλύσω άλλη ώρα. Την… απουσία ήθελα να γλιτώσω, γιατί μάζεψα μερικές πριν το καταλάβω και θα μείνω μετεξεταστέος.

Όλα εδώ, μπροστά στη μούρη μας να τρίβονται πρωί, μεσημέρι, βράδυ, στην τελική, δεν λέω κάτι καινούριο. Αλλά δεν νιώθουμε. Κανείς δεν νιώθει. Μέχρι εδώ, όλα καλά, πάμε παρακάτω, μέχρι να μην πάει παρακάτω.

Κάπως έτσι φάγαμε όλη μας τη ζωή να κυνηγάμε άπληστους ανθρώπους, αλλά ποτέ αυτό που κάνει τους ανθρώπους άπληστους. Ίσως γιατί είχαμε περισσότερα κοινά μαζί τους, παρά διαφορές, δεν ξέρω και δεν θα το ψυχαναλύσω.

Γι’ αυτό και θα είμαστε όλοι θεατές στο υπερθέαμα που ακολουθεί, καθώς πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στην πραγμάτωση του… τέλειου κόσμου. Έναν κόσμο δισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων δολαρίων, γιεν, γουόν και ευρώ, τα οποία δεν θα μπορούν να αγοράσουν ούτε μια γουλιά νερό.

Γιατί οικονομία χωρίς οικοσύστημα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στην πιο τρελή φαντασίωση. Οικονομικά 102.

Και Οικονομικά 101: Τα λεφτά δεν τρώγονται, δεν γεμίζουν ρεζερβουάρ καυσίμων και δεν θεραπεύουν αρρώστους. Δεν απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα, δεν προστατεύουν από τη ζέστη ή το κρύο και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν οποιοδήποτε δομικό υλικό της κατοικίας μας. Δεν μπορούν να σε σώσουν από μια βόμβα. Τα λεφτά είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, δηλαδή η αξία τους είναι μια υποσχετική ανάμεσα σε δυο ή περισσότερους συναλλασσόμενους. Τα λεφτά είναι ένα άχρηστο κομμάτι χαρτί και πολλές φορές, ειδικά στην εποχή μας, ένας απλός αριθμός σε μια οθόνη που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Τα λεφτά δεν υπάρχουν.

Σκέφτομαι όλους εκείνους που έδωσαν ολόκληρα χρόνια απ’ τη ζωή τους για μια χούφτα δολάρια, μέχρι που έρχεται η μέρα που συνειδητοποιούν -αν το συνειδητοποιήσουν κιόλας- ότι όλη τους η ζωή συνοψίζεται στο υπόλοιπο μιας κάρτας.

Αλλά, περιέργως τα λεφτά δεν φταίνε ποτέ. Το μόνο που φαίνεται να απασχολεί τους περισσότερους είναι πως θα αποκτήσουν περισσότερα.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι το ποσοστό των νικητών στο παιχνίδι, αλλά το ίδιο το παιχνίδι.

Πουλήσαμε και πουλάμε τα πάντα γι’ αυτό το παιχνίδι. Μέχρι που στο τέλος, θα έχει απομείνει μόνο αυτό: εργασία και λεφτά.

Κάτι ήξερε ο Επίκουρος όταν έλεγε: «Από τη σκληρή δουλειά συσσωρεύεται μεν μεγάλη περιουσία, αλλά η ζωή γίνεται πολύ ταλαίπωρη».

Ε, γέμισε ο κόσμος ταλαίπωρους ανθρώπους που άρχισαν να ταλαιπωρούν και τον κόσμο. Πολλή ταλαιπωρία, ρε παιδί μου. Μήπως να το ρίχναμε στην ξάπλα; Ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Να ανέβει η θερμοκρασία 3-5 βαθμούς και να μας κάψει όλους το κλίμα;

Βέβαια, στις ΗΠΑ (πιστεύω και αλλού), οι παραιτήσεις από τη δουλειά άρχισαν να διαδέχονται η μια την άλλη, οι επιχειρήσεις άρχισαν να παρακαλούν για δούλους -αφού δεν στεριώνουν προσωπικό ούτε μήνα, οπότε δεν μπορούν να δώσουν και τα bonus που δικαιούται το κορόιδο του μήνα, εννοούσα ο υπάλληλος του μήνα- και ξεσπάνε όλο και περισσότερες απεργίες, αλλά, είναι νωρίς, εν καιρώ τα συμπεράσματα απ’ αυτό, αν είναι τάση ή απλά μια εποχική δυσφορία -αν έμαθα κάτι από το πέρασμα μου στην Ελλάδα, είναι ποτέ να μην αμφισβητείς την απίστευτη ικανότητα των ανθρώπων να ανεχθούν ακόμα και για δεκαετίες, αυτό που δεν θα άντεχαν ούτε λεπτό.

Αν και μια διαφορά ανάμεσα σε μια κοινωνία που σκέφτεται την εποχή μετά τον σοσιαλισμό -μερικές από τις ωραιότερες συζητήσεις στη ζωή μου έχουν γίνει τους τελευταίους 7-8 μήνες- και μια κοινωνία που δεν την απασχολεί ούτε τι έγινε φέτος, και κοιτάει όλο προς τα πίσω, συγγνώμη αλλά δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις. Μην το πάρετε στραβά, δυστυχώς η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται μέχρι να καταστεί σαφής. Και αν δεν καταστεί, απλά θα επαναλαμβάνεται. Συνεχώς.
Όπως και να έχει, ωραία θα περάσουμε μ’ αυτό που έρχεται στην Ελλάδα (μούρλια) και το άλλο που έρχεται για όλους μας, λίγο μετά.

Αν και το υποψιαζόμαστε, πια, όλοι.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Φυσικά αυτό το γραπτό είναι σαν… σταγόνα στη βροχή. Όπως και κάθε άλλο γραπτό. Όπως και κάθε συζήτηση, βίντεο, τραγούδι και βιβλίο. Τόσα ειπώθηκαν και τόσα γράφτηκαν, από πολύ καλύτερους και ανιδιοτελείς ανθρώπους, και η «μπόρα» της απληστίας συνεχίζει να πέφτει ακάθεκτη, straight-through. Είναι προφανές, σε όποιον διαβάσει λίγη Ιστορία, ότι ελάχιστοι άνθρωποι, που στην συντριπτική πλειονότητά τους έχασαν την ζωή τους γι’ αυτό, ευθύνονται ουσιαστικά για τα λίγα προνόμια που απολαμβάνουμε, και όχι όλοι, απλά μερικοί από μας. Τα οποία, βέβαια, όπως κάθε προνόμιο, είναι προσωρινά. Ανασυντάσσονται, βλέπετε, όταν χρειαστεί, αυτοί που τα μοιράζουν, δηλαδή αυτοί που μας διοικούν. Τα αφεντικά μας, ντε. Εμείς, αντιθέτως, την βάψαμε. Αν και δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα το «εμείς». Πραγματικά να υπάρξει. Υπάρχει μόνο το εγώ και εσύ, μαζί για λίγο. Και έχω ένα χαρακτηριστικό τρόπο να το αποδείξω αυτό. Αν ένας φτωχός πετάξει πέτρα σε δυο πλούσιους που μαλώνουν, σταματούν τον καυγά τους και λέει ο ένας στον άλλο «πάμε να τον δείρουμε και συνεχίζουμε μετά». Αν ένας πλούσιος πετάξει πέτρα σε δυο φτωχούς τότε αυτοί θα μαλώσουν -ακόμα και αν δεν μάλωναν- για το ποιος φταίει από τους δυο που έφαγαν πέτρα. Η πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση βλάπτει. Όπως και να νομίζεις ότι είσαι καβάλα στο άλογο, χωρίς να είσαι. Από ‘δω και πέρα, το …παιχνίδι σοβαρεύει. Για πολλούς και διάφορους λόγους, κάποιους ίσως τους ανέφερα, κάποιους τους ξέρετε, δεν χρειάζεται να τους αναφέρω. Δεν μιλάω για την Ελλάδα, το τονίζω. Μιλάω για τους πάντες, παντού στον κόσμο, ασχέτως αν και που γίνονται κάποια ωραία πραγματάκια. Τα χρόνια της αθωότητας είχαν -ούτως ή άλλως- τελειώσει μετά το 2008, τώρα έρχεται και η ώρα της προσγείωσης. Νομίζαμε ότι η πανδημία θα ήταν δύσκολη; Κούνια που μας κούναγε. Τους δημιουργήσαμε την εντύπωση, βλέπετε, ότι μπορούν να μας φάνε για πρωινό και να μην βγάλουμε κιχ, τόσα χρόνια που καταναλώναμε σαν τρελοί, σαν να μην υπάρχει αύριο, τόσα χρόνια που μας σκότωναν, και… συγκρατιόμασταν για χάρη των… παιδιών -«μας»: κτήματα και τα παιδιά. Δεν αντιδράσαμε σε χίλιες δυο περιπτώσεις, οπότε δώσαμε όλο το θάρρος στους… αρχοντοχωριάτες να μας κάνουν κιμά και να ξεμπερδεύουν μια ώρα αρχύτερα από τον μοναδικό, μαθηματικά πιθανό κίνδυνο στο ασταμάτητο πάρτι τους. Τους… προλετάριους. Μέγα λάθος που τους δώσαμε όλο το χρόνο και το χώρο να προετοιμαστούν. Ελπίζω να μην έχουν δίκιο, όσον αφορά αυτό που σκέφτονται. Αλλιώς, ραντεβού στα …τρένα.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, δεν θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα. Μόνο γράφε πιο συχνά γιατί εγώ θα πάω για μπάνια πάλι. Γιατί, όπως γράφεις κι εσύ, ό,τι προλάβουμε τώρα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.