Συντηρούμε καθημερινά το τέρας που στο τέλος της ιστορίας θα μας καταβροχθίσει

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Ο Κώστας σόλαρε πάλι.
Ακριβώς έτσι είναι: οι καταστροφές που ζούμε τώρα είναι οι …καλές μέρες.

Μου θύμισε πάλι ένα εξαιρετικό «σκιτσάκι» -το έχω ανεβάσει με κάποιο κείμενο-, το οποίο έκανε τον γύρο του αμερικανικού διαδικτύου το καλοκαίρι, ως σχόλιο στους παρατεταμένους καύσωνες στις δυτικές και μεσοδυτικές πολιτείες της χώρας.

Στο σκίτσο αυτό, «απαλλοτριωμένο» από τους Simpsons, ο …μικρός Simpson -θα ‘χει πλάκα να αναρωτιέται κανείς τώρα ποιο είναι το όνομά του, γιατί αυτό είναι καμιά φορά το ζητούμενο-, ο μικρός, λοιπόν, κάπως σοκαρισμένος από τους καύσωνες, μονολογεί στον μπαμπά ότι αυτό είναι το ζεστότερο καλοκαίρι της ζωής του για να πάρει έτοιμη την επισήμανση πως «αυτό είναι το ψυχρότερο καλοκαίρι για το υπόλοιπο της ζωής σου».

Είναι γεγονός, πλέον. Η κλιματική καταστροφή -μ’ αρέσει που πέτυχαν να την λέμε «αλλαγή», και όχι καταστροφή, δηλαδή να μοιάζει ακίνδυνη- μόλις που ξεκίνησε να δείχνει τα δόντια της και φυσικά στο αποκορύφωμά της, θα μοιράσει καληνύχτες σε όλους μας.

Και, βέβαια, συγκεκριμένοι υπαίτιοι δεν υπάρχουν πάλι. Γενικά και αόριστα φταίει η ανθρώπινη δραστηριότητα.

Άρα, φταίει ο άνθρωπος. Άρα όλοι οι άνθρωποι. Άρα η λύση είναι: λιγότεροι άνθρωποι.

Την ίδια ευθύνη έχει ο Elon Musk, την ίδια έχει ένα πεινασμένο παιδί.

Και έτσι, συντομότερα απ’ ότι νομίζουμε, οι πλούσιοι, θα μας παρουσιάσουν ως λύση στην κλιματική καταστροφή τον περιορισμό όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, πλην των δικών τους -πολύ σωστή και η Λίνα. Και γιατί όχι, τον περιορισμό κατ’ οίκον, χωρίς οποιαδήποτε παροχή.

Γιατί, όταν ακούω ανθρώπους να προτείνουν ως λύση στην απληστία των πλουσίων να μην πίνουμε με πλαστικά καλαμάκια και να μην κάνουμε συνέχεια ζεστά μπάνια, τότε αναρωτιέται κανείς, αφού ο καθένας μας έχει ένα περιβαλλοντολογικό αποτύπωμα, υπάρχει πραγματικά καλύτερη λύση για το περιβάλλον του πλανήτη, απ’ την εκμηδένιση των ρύπων μας;

Αν επιβαρύνεις τον πλανήτη κάνοντας μπάνιο, χρησιμοποιώντας πλαστικό και το αυτοκίνητό σου, τότε το πιο οικολογικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να …αυτοκτονήσεις.

Πεθάνετε ρε, να σώσετε τον πλανήτη.

Δεν λέω πως οι ανθρώπινες δραστηριότητες δεν επιβαρύνουν το οικοσύστημα, το αντίθετο.

Αλλά, όπως είπε και ο Κώστας, κάπου στην εξίσωση υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός που ανεβάζει σημαντικά το φορτίο στις πλάτες της ατμόσφαιρας.

Και αυτός ο αριθμός είναι τα αχόρταγα στομάχια των πλούσιων αυτού του ανθρώπινου κόσμου.

Απλά, κάπου μέσα σ’ όλη αυτή την χυδαιότητα, μην αποφεύγουμε και την όποια αυτοκριτική οφείλουμε να κάνουμε, εφόσον θέλουμε να αποτρέψουμε αυτό που βλέπουμε όλοι πια ότι έρχεται.

Γιατί μπορεί οι πλούσιοι να έβαλαν την υπογραφή τους σε κάθε ανθρώπινη ή «φυσική» καταστροφή που έχει πλήξει τις κοινωνίες μας, αλλά εμείς τι; Απλά …υπάρχουμε;

Καμία ευθύνη δεν μας βαραίνει;

Και ποιοι είναι όλοι αυτοί που τρέχουμε καθημερινά να …επιβιώσουμε, κάνοντας όλες τις δουλειές που καταστρέφουν κάθε πιθανότητα επιβίωσής μας;

Αφεντικά χωρίς υπαλλήλους δεν υπάρχουν.

Όπως δεν υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς υπηκόους.

Είναι τρελό, αλλά συντηρούμε καθημερινά το τέρας που στο τέλος της ιστορίας θα μας καταβροχθίσει. Το οποίο δεν αμφισβητούμε και τόσο πολύ πια.

Και το χειρότερο όλων είναι πως κάθε χρόνο μοιάζουμε όλο και περισσότερο σ’ αυτό το τέρας.

Αυτό που «ξεχείλισε» τελικά από τα ποτήρια σαμπάνιας τους δεν ήταν ο πλούτος τους, αλλά ο φασισμός τους.

Πλημμύρισε ο πλανήτης ανθρώπους που φοβούνται μην και τους φάνε οι πρόσφυγες όλες τις άχρηστες βλακείες που κατέχουν και οι οποίοι έχουν πλήρη άγνοια κίνδυνου -πλέον- για τους πραγματικούς επικίνδυνους τύπους αυτής της σύντομης -απ’ ό,τι όλα δείχνουν- ιστορίας.

Δηλαδή, ο καπιταλισμός δεν αμφισβητείται ουσιαστικά από ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των κοινωνιών μας. Στην πράξη, πάντα. Τα λόγια δεν έχουν σημασία, δεν είχαν και ποτέ.

Και όταν λέμε να αμφισβητεί κανείς τον καπιταλισμό, εννοούμε να αμφισβητεί την κάργα ιεραρχική δομή των κοινωνιών μας.

Ως αποτέλεσμα αυτού, οι μεγαλύτεροι καταστροφείς του περιβάλλοντος προτείνουν λύσεις για τη διάσωση του περιβάλλοντος. Έχει πλάκα, αλλά είναι και «λογικό».

Και κινδυνεύουν ελάχιστα να …ανατραπούν τα σχέδιά τους.

Βλέπετε, οι νικητές δεν γράφουν απλά την Ιστορία, αλλά ελέγχουν τα πάντα. Και το χειρότερο δεν είναι ούτε αυτό. Είναι ότι οι χαμένοι της Ιστορίας την έχουν ακούσει για τα καλά και ονειρεύονται πίπες. Τρέφουν, παράλληλα, τεράστιες αυταπάτες που οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, στο να αποφασίσουν οι απέναντι για εμάς, χωρίς εμάς.

Και όταν δεν συμμετέχεις στη λήψη των αποφάσεων, αργά ή γρήγορα, δίνεις το δικαίωμα σε αυτόν που τις λαμβάνει να το σκεφτεί: «τι τον χρειάζομαι αυτόν»;

Ας είμαστε ευθείς. Η πανδημία ήταν και είναι ένα crash test -για όλο τον κόσμο, δεν χασομερώ να συγκρίνω αν στις ΗΠΑ τα κάναμε σκατά σε σχέση με άλλους, λες και δεν ξέρουμε- ώστε να πάρουμε (άλλη) μια πρόγευση των όποιων κοινωνικών αντανακλαστικών.

Να είμαστε και λίγο ειλικρινείς, αφού πιάσαμε τις ευθύτητες;

Σκατά στα μούτρα όλων μας.

Όσο αντιδράσαμε για τους περιορισμούς, τα διαλυμένα νοσοκομεία, τους εκατομμύρια -σε πολλές περιπτώσεις αναστρέψιμους- θανάτους, την υποκρισία της άρχουσας τάξης, την απύθμενη ηλιθιότητα που μας διαβάλλει, τις αυξημένες δαπάνες για μπάτσους και όπλα αντί για ιατρικό υλικό, αλλά και για τα τεράστια κενά του τελειότερου συστήματος της Ιστορίας απέναντι σε μια λοίμωξη -ασχέτως της συνέχειας, ήταν αρκετοί αυτοί οι μήνες για να δούμε με ποιους έχουν να κάνουν-, ε κάπου τόσο θα αντιδράσουμε και για την κλιματική αλλαγή.

Εντάξει, είναι και λίγο υπερβολή να προεξοφλούμε καταστάσεις, απλά μην έχουμε την τεράστια αυταπάτη ότι ξεπεράσαμε κάτι πριν το ξεπεράσουμε.

Δεν ξεπεράσαμε τίποτα.

Το κυριότερο, δεν ξεπεράσαμε εμάς τους ίδιους. Δεν μπορείς να ξεπεράσεις κανέναν, αν δεν ξεπεράσεις τα δικά σου όρια.

Έχουμε κολλήσει στους ίδιους λάκκους, στα ίδια αδιέξοδα, στις ίδιες παγίδες και στα ίδια προβλήματα με τους προγόνους μας.

Δεν είμαστε οι …καλύτερες γενιές, μέχρι τις …επόμενες.

Είμαστε απλώς οι τελευταίοι χρονικά κομπάρσοι του ίδιου διαχρονικού έργου που παίζεται στις ανθρώπινες κοινωνίες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ο καπιταλισμός υπήρχε πριν από εμάς και θα υπάρχει μετά από εμάς, αν αυτό θέλουμε.

Ο Κώστας ήταν περίφημος, αλλά έχω μια και μοναδική ένσταση, σε κάτι που νομίζω κάνουν λάθος αρκετοί.

Ο καπιταλισμός δεν ήρθε με την Γαλλική Επανάσταση.

Ο καπιταλισμός ήρθε με την Αναγέννηση, τρεις αιώνες νωρίτερα, και μάλλον ουσιαστικά η Magna Carta σηματοδοτεί την αρχή του τέλος της φεουδαρχίας, η οποία μετά τους λιμούς -λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, δεν κάνω πλάκα- και την πανώλη του 13ου αιώνα κατέρρευσε.

Η φεουδαρχία έπαψε να υπάρχει εκείνη την στιγμή, δηλαδή δεν …συνυπήρχε, όπως δεν συνυπάρχει ο …σοσιαλισμός μέσα στον καπιταλισμό.

Απλά επειδή κάθε σύστημα δεν αποτελεί παρθενογένεση, αντιθέτως κυοφορείται στον προκάτοχό του και υιοθετεί τα γονίδιά του, είναι δύσκολος ο χρονικός διαχωρισμός. Δεν είναι και μια διαδικασία που εκτελείται στιγμιαία.

Αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία.

Αν δεν δούμε ως το πρόβλημα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την εκμετάλλευση οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος από τον άνθρωπο, την εκμετάλλευση τελεία και παύλα, αντί για το σύστημα καθ’ εαυτό -το πλαίσιο δηλαδή-, τότε η λεωφόρος των ονείρων για την ελίτ είναι διάπλατη.

Εν πάση περιπτώσει, ο καπιταλισμός ήταν απλώς η τελευταία αναβάθμιση του λειτουργικού συστήματος των ανθρώπινων κοινωνιών.

Λυπάμαι που το εκλαϊκεύω αλλά οι διαφορές είναι οι ίδιες με τα μοντέλα των αυτοκινήτων. Τέσσερις ρόδες και ένα αμάξωμα είναι στο τέλος και ότι οδηγούμε την τελευταία Ferrari δεν σημαίνει ότι το ένα χιλιόμετρο έπαψε να ισούται με ένα χιλιόμετρο.

Ελάχιστες αλλαγές στα υλικά κατασκευής, στις επιμέρους τεχνολογίες και στην αίσθηση οδήγησης δίνουν την λανθασμένη εντύπωση της τεράστιας διαφοράς.

Παίδες, όσες εκδόσεις και αν περάσουν, το παιχνίδι της Μονόπολυ είναι ακριβώς το ίδιο.

Εκτός και αν πιστεύουμε στις …ίσες ευκαιρίες της ελίτ, οπότε πάω να παίξω με τα κουβαδάκια μου σε άλλη παραλία.

Δεν άλλαξε η «φυσική» τάξη των πραγμάτων όταν οι ανθρώπινες κοινωνίες περάσανε από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό, επειδή δεν ήταν δικιά τους απόφαση.

Ανασχηματίστηκαν οι παραγωγικές διαδικασίες και ο τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί θα παρέμεναν ισχυροί. Αυτό ήταν όλο. Το λογότυπο στις φανέλες αλλάξανε.

Απλά οι …πρίγκηπες έγιναν …λόρδοι.

Δεν ξέρω, οι άνθρωποι από πού και ως πού νομίζουν ότι οι βασιλικές οικογένειες έκαναν στην άκρη για τον Μασκ και τον Μπέζο και από πού προκύπτει η εντύπωση ότι στη φεουδαρχία, για παράδειγμα, δεν υπήρξαν βασιλιάδες ή δυνάστες με καταγωγή από φτωχές οικογένειες.

Γενικά, η ελίτ αποδεικνύεται μανούλα, ξανά και ξανά, να σβήνει χρόνια και καταστάσεις από την -εδώ γελάμε- ιστορική μας μνήμη, ενώ και η πλέμπα προτιμά να αιτιολογεί την εθελοδουλία της στην «αναπόφευκτη» ανθρώπινη πρόοδο.

Μόνο που ο σκοπός δεν αγιάζει ποτέ τα μέσα.

Αν μελετήσει κανείς την Ιστορία, βέβαια, θα διαπιστώσει ότι η κοινωνική πρόοδος είναι ελάχιστη τα τελευταία 2500 χρόνια.

Δεν ξέρω ποιος το είχε πει και πού το είχα δει, ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται τουλάχιστον 1000 χρόνια πίσω απ’ την πορεία εξέλιξης που θα είχε αν δεν επικρατούσε η ιδέα της ατομικής ιδιοκτησίας, της ιδιωτικής κατοχής των μέσων παραγωγής, δηλαδή του πλουτισμού.

Αν.

Όπως και να έχει, η Ιστορία είναι που γελάει πρώτη και τελευταία. Και μέχρι τώρα την Ιστορία την γράφει η ελίτ, η ίδια που αποφάσισε, μόνη της, ότι το αναγκαίο σύστημα για τον ανθρώπινο πολιτισμό είναι ο καπιταλισμός, η ίδια ελίτ που αποφάσισε χιλιάδες χρόνια πριν να αφήσει πίσω την δουλοκτητική κοινωνία για χάρη της φεουδαρχίας, και αργότερα για χάρη του καπιταλισμού, αν και «περιέργως» σκλάβοι υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας. Βλέπετε, η ελίτ εξελίσσεται συνεχώς, παρ’ ότι επί της ουσίας παραμένει ίδια και απαράλαχτη. Εμείς, not so much.

Τι λέγαμε; Α, για τον καπιταλισμό που ήρθε στα πράγματα πριν 700 χρόνια, αφού δυστυχώς τα …εργατικά κινήματα ήταν αυτά που κοιμήθηκαν λίγους αιώνες παραπάνω, υιοθετώντας μάλιστα, την γραμμή, ότι όλα αυτά που ζούμε προέκυψαν μόλις πρόσφατα, σχετικά.

Ακολούθησαν 3 βιομηχανικές επαναστάσεις, ίσως να προλάβουν και μια 4η, αν ο πλανήτης την αντέξει.

Δηλαδή, η Ιερά Εξέταση, η απαρχή της Αποικιοκρατίας, η εξόντωση των αυτόχθονων σε δεκάδες χώρες και των …βούβαλων στην αμερικανική ήπειρο, η Γαλλική Επανάσταση, το κυνήγι σπάνιων ειδών, η δυτική αριστοκρατία, ό,τι έχει συμβεί στον πλανήτη από τον 13ο αιώνα περίπου και έπειτα είναι χάρη ή εξαιτίας του καπιταλισμού.

Με κάθε βιομηχανική επανάσταση ο καπιταλισμός ανεβάζει ταχύτητα.

Αυτό που συνέβη κατά την Γαλλική Επανάσταση ήταν η 1η Βιομηχανική Επανάσταση και η πρώτη ουσιαστική μεταμόρφωση του καπιταλισμού.

Σε κάθε μια, αλλάζει καύσιμο (από τον ατμό πχ πέρασε στον ηλεκτρισμό), μετασχηματίζει την παραγωγή (πχ αυτοματοποίηση της γραμμής παραγωγής) και αναδύεται με …καινούρια ρούχα και …όπλα (περιέργως αυτά δεν μας πολυ-πειράζουν, όσο τα …πλαστικά καλαμάκια) και ξανά προς την δόξα τραβά.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, στον πυρήνα του είναι ίδιος, το είπαμε και παραπάνω. Δεν αλλάζουν χέρια οι τίτλοι ιδιοκτησίας ή οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής.

Και όσο περίεργο και αν ακούγεται, οι πιθανότητες μας να ξεφύγουμε από τους λάκκους που ανοίγει η ανθρώπινη «πρόοδος» δεν αυξάνονται μετά από κάθε βιομηχανική επανάσταση.

Έχουμε τις ίδιες πιθανότητες με τους ανθρώπους που έζησαν τον 17ο αιώνα να φυλακιστούμε, να πτωχεύσουμε και να πεινάσουμε.

Και δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε την «ανθρωπιά» του συστήματος για έναν τύπο που κράδαινε αυτόματο στους δρόμους μιας αμερικανικής πόλης και την «απανθρωπιά» του απέναντι σε όποιον στέκεται εμπόδιο σε αγωγούς και μπάτσους, για να καταλάβουμε και πού ζούμε.

Σε εισαγωγικά, επίτηδες, οι λέξεις γιατί τι νόημα έχουν στην εποχή αυτή; Όλοι ασχολούμαστε κυριολεκτικά με βλακείες, την ώρα που ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται.

Α, ο Μεσαίωνας; Μαντέψτε σε ποιο σύστημα συνέχισε να υπάρχει για δυο αιώνες ακόμα. Ναι, σ’ αυτό.

Και δεν ξέρω, είμαστε και σίγουροι ότι ξεμπερδέψαμε από δαύτον;
Μην μας ξεγελάνε τα smartphones, τα αυτόνομα οχήματα και το 5G.
Μάλλον είμαστε, ακόμα, στον Μεσαίωνα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη λέξη για να περιγράψει όλη αυτή την βαρβαρότητα η οποία συνεχίζει να υφίσταται επειδή δεν μπορούμε να ξεμπλέξουμε από την βλακεία που λέγεται απληστία.

Γιατί, αν στον 21ο αιώνα φτάσαμε να πρέπει να εξηγούμε τα αυτονόητα, άσ’ το το ρημάδι να πέσει πάνω μας να τελειώνουμε μια ώρα αρχίτερα, γιατί έτσι όπως το πάμε ακόμα και το κακό σενάριο στο μυαλό μας μοιάζει κάπως καλούτσικο σε σχέση μ’ αυτό που πραγματικά μας περιμένει στο τέλος της διαδρομής του χρήματος.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Κάποια στιγμή μπορεί να το γράψω πιο αναλυτικά, αλλά η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν συντελείται τα τελευταία 20 χρόνια. Τα τελευταία 20 χρόνια μας έσκασαν οι συνέπειες. Το ωραίο είναι ότι το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο και όλα τα υπόλοιπα αέρια που εκπέμπουμε στην ατμόσφαιρα δεν αλλάζουν αμέσως το κλίμα του πλανήτη, συνήθως χρειάζονται μερικές δεκαετίες και vice versa, ακόμα και αν τις μηδενίσουμε δια μαγείας σήμερα, τα οφέλη θα αργήσουν ανάλογα. Γιατί είπα τώρα ότι η κλιματική καταστροφή δεν είναι κάτι το …καινούριο. Στις ΗΠΑ πχ η αποψίλωση των δασών από το 1850 ως το 1930 περίπου ήταν μεγαλύτερη απ’ ό,τι σήμερα και αν το «παντρέψεις» με το γεγονός ότι μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ιστορία -συγκριτικά με το κόστος διαβίωσης της εποχής τους- έζησαν τον 19ο αιώνα, το εύλογο ερώτημα είναι μήπως όλα αυτά που λέμε δεν είναι σημερινό πρόβλημα; Η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη, για παράδειγμα, παρατηρήθηκε περίπου τότε, ενώ η σύνδεσή της με τις εκπομπές άνθρακα έπεσε, σαν ιδέα, στο τραπέζι τη δεκαετία του 1930 και τεκμηριώθηκε 30 χρόνια μετά, ενώ όποιος μελετήσει και τον εκβιασμό των πετρελαϊκών τη δεκαετία του ’70 θα πάρει και άλλες απαντήσεις. Ο Κώστας το συνόψισε εξαιρετικά, επισημαίνοντας το αυτονόητο ότι η συζήτηση δεν έχει να κάνει με το κλίμα του πλανήτη, αλλά με το σύστημα και το επόμενό του στάδιο. Εμείς δεν συμμετέχουμε στη συζήτηση. Απλά …υπάρχουμε.

Υ.Γ.2 Μια ωραία απόδειξη του πόσο κυρίαρχη είναι η κυρίαρχη αφήγηση σε κάθε εποχή. Οι μισές σειρές της τηλεόρασης έχουν να κάνουν με την καταπολέμηση του εγκλήματος. Αστυνομικά δράματα. Πάντοτε στο επίκεντρο ανιδιοτελείς αστυνομικοί -και πάνω απ’ όλα άνθρωποι- στο κυνήγι του κακού. Πόσες σειρές έχουν γυριστεί με πρωταγωνιστή τον κάτοικο ενός χωριού στον Αμαζόνιο που αντιστέκεται στην αποψίλωση του περιβάλλοντος; Καμία; Μία; Δύο; Πόσες με πρωταγωνιστή έναν άστεγο; Μαντέψτε γιατί. Δεν είναι κάποιος μηχανισμός προπαγάνδας· ίσως σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις, αλλά και πάλι όχι. Έχει να κάνει με ποιους ταυτιζόμαστε περισσότερο. Ταυτιζόμαστε περισσότερο με τον μπάτσο παρά με τον άστεγο. Και μάλλον προτιμάμε να είμαστε καρικατούρες στην δικιά τους ιστορία, αντί να γράψουμε τις δικές μας. Για τον ίδιο λόγο γεμίσαμε και μ@λακίες σειρές με την ζωή αριστοκρατών. Είμαστε ό,τι τρώμε, ότι βλέπουμε, ό,τι διαβάζουμε και ό,τι σκεφτόμαστε. Και ότι ποθούμε. Πολύ απλά, είμαστε ένα προϊόν της εποχής μας. Να ευχόμαστε μόνο να είναι μακριά η …ημερομηνία λήξης, γιατί κάτι μου λέει ότι δεν είναι.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, μεγαλώνοντας, έμαθα πια να δίνω σημασία στο τι κάνουν οι άνθρωποι και όχι στο τι λένε. Δεν έχει παρά να παρατηρήσει κάποιος πώς ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι που καταγγέλλουν το σύστημα, την αδικία, τη ρύπανση του περιβάλλοντος κλπ. Ζουν κόντρα σε αυτά που λένε. Και δεν αντιλαμβάνονται πως είναι μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης του προβλήματος. Anyway, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.