Ο χειμώνας του δυτικού ανθρώπου

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, αγαπημένοι μου πιτσιρίκοι και πιτσιρίκες,
Σύμφωνα με τη δυτική σκέψη, για να είναι κανείς χαρούμενος, ή έστω ικανοποιημένος από την ζωή του, θα πρέπει να βγει εκεί έξω, και εκπληρώνοντας τις επιθυμίες του και και τις προσδοκίες του, να υποτάξει ολόκληρο τον κόσμο σε αυτές ώστε να τις εκπληρώσει.

Και έτσι, ο δυτικός άνθρωπος βγαίνει εκεί έξω, πιάνει δουλειά, καταναλώνει πόρους, ενέργεια, ιδρύει επιχειρήσεις, φτιάχνει κυβερνήσεις, κυνηγάει τη δόξα, το χρήμα, και κατακτά μέχρι και έθνη ολόκληρα.

Ο δυτικός άνθρωπος -τουλάχιστον αυτοί που βλέπουν τον εαυτό τους ως άνθρωποι που ανήκουν εις την Δύση, και όχι απλά ως άνθρωποι που ανήκουν σε αυτό τον πλανήτη- είναι επίσης και εξαιρετικά υπερόπτης, και νομίζει ότι επειδή έχει λεφτά, δόξα, και πολλά-πολλά όπλα, ότι τα ξέρει όλα και ότι δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να μάθει εκτός από αυτά που μπορεί να διδάξει ο ίδιος στον εαυτό του.

Για όποιον έχει μία κάποια επαφή με την ανατολική παράδοση σκέψης, βουδιστική, ταοϊστική, ινδουιστική κλπ, ενδεχομένως να είναι γνώριμο ότι στην Ανατολή, η ικανοποίηση και η καλή ζωή απαιτούν από εμάς όχι το να κατακτήσουμε τον κόσμο επιβάλλοντας τις επιθυμίες μας και τις προσδοκίες μας σε αυτόν, αλλά κατακτώντας το εργαλείο με το οποίο βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, δηλαδή το μυαλό μας το ίδιο.

Οι σοφοί της Ανατολής, εδώ και χιλιάδες χρόνια, μας ενημέρωναν ότι δεν έχει σημασία πόσο μεγάλα και σημαντικά είναι τα ανδραγαθήματά σου, οι επιτεύξεις σου, και οι εκπληρωμενες σου επιθυμίες. Δεν έχει σημασία πόσα λεφτά θα συσσωρεύσει κάνει στη ζωή του, ή πόσους φίλους/friends, θαυμαστές/followers, και κόλακες/influencers, θα έχει στο meta προφίλ του.

Γιατί από τότε, γνώριζαν ότι, όσα σπίτια και αν έχεις, όσα τζακούζι ή θερμαινόμενες πισίνες και αν έχεις, δεν θα έχει καμία σημασία αν υποφέρεις από κατάθλιψη.

Όποιος τώρα πει “μωρέ ας τα είχα εγώ αυτά, και ας ήμουνα θλιμμένος”, τότε μάλλον δεν γνωρίζει τι είναι η κατάθλιψη.

Τυχερός είσαι, φίλε.

Αν υποφέρεις από χρόνιο στρες, ή από burnout -ειδικά αν δεν το γνωρίζεις καν-, όταν το μυαλό σου βρίσκεται τόσο θολωμενο, ώστε οι σκέψεις και τα συναισθήματα μπερδεύονται, γίνονται ένα, και αλληλοσπαράσσονται, η Mercedes κάμπριο για την οποία δούλεψες τόσο σκληρά για να αντικαταστήσεις το σαραβαλάκι σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Γιατί, όσα bitcoin και αιθέρες κι αν έχεις στο ψηφιακό σου πορτοφόλι, όσα πανάκριβα sneaker και όσα ψηφιακά γκατζετάκια, μία παράνοια, ή μία παραληρηματική διαταραχή, μπορεί να κάνει την ζωή σου ανυπόφορη.

Αλλά ο δυτικός άνθρωπος, δηλαδή εμείς, έτσι νομίζουμε γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Ο δυτικός άνθρωπος, είναι επίσης και τρομερά υλιστής, και, ως υλιστής, εξαιτίας αυτής της λατρείας του για τα υλικά αγαθά, δημιουργεί προβλήματα που σχετίζονται πάντα με την έλλειψη των υλικών αγαθών, που λογικό είναι, να απαιτούν πάντα και υλικές λύσεις.

Βολικός τρόπος σκέψης, γι’ αυτούς που κατέχουν σχεδόν ολόκληρη την πίτα της παραγόμενης υλικής αξίας, οι οποίοι έχουν πάντα τις δικές τους λύσεις στα προβλήματα του κόσμου.

Και έτσι, δημιουργείται ένας ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος, απόλυτα ορθολογικός στο μυαλό του δυτικού μονοδιάστατου ανθρώπου.

Αυτή η ανισορροπία της υπερβολικής προσήλωσης σε υλικά αγαθά, και επομένως, στον υλιστικό τρόπο σκέψης της ζωής, σύμφωνα με την ανατολική παράδοση σκέψης, μπορεί να εξισορροπηθεί με την αντίστοιχη προσήλωση στην πνευματική μας τρικυμία, σε αυτήν που βρίσκεται στο μυαλό όλων μας, και στις ψυχές μας, και στο να βρούμε τρόπους ώστε να την καταλαγιάσουμε ώστε να ξεθολώσει η συνειδητή μας σκέψη, με την οποία ερμηνεύουμε την πραγματικότητα γύρω μας.

Διαφορετικά, είμαστε παγιδευμένοι στην ανισορροπία της εθελούσιας σκλαβιάς μας προς την ύλη, θυσιάζοντας το πνεύμα μας, την σκέψη μας, και το μυαλό μας.

Ο σοφός της Ανατολής, όμως, δεν ενδιαφέρεται να χτίσει αυτοκρατορίες, γιατί δίνει την προσοχή του στο να εξετάζει το πώς σκέφτεται, το πώς αισθάνεται, και το πώς ονειρεύεται.

Διαλογίζεται πάνω στην επιρροή που έχει πάνω του η διαπαιδαγώγησή του, ο οικογενειακός του περίγυρος, το οικονομικό σύστημα στο οποίο έχει μεγαλώσει και ανατραφεί, την επήρεια των σεξoυαλικών του επιθυμιών, και την σχέση του με το σύμπαν γύρω του, του οποίου αυτός δεν αποτελεί παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι, για ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα στο οποίο είναι ζωντανός.

Ξέρει ότι, για να έχει οποιαδήποτε ελπίδα να σκεφτεί καθαρά, και επομένως να φέρει μια ισορροπία στα συναισθήματα μέσα του που τον γονατίζουν καμιά φορά, και τον κάνουν να μην μπορεί να σηκωθεί το πρωί από το κρεβάτι, χρειάζεται πρωτίστως να φροντίζει να περνάει ένα διάστημα του χρόνου του αναπνέοντας σωστά -διαμέσου του διαλογισμού- ώστε να φτάνει η μέγιστη ποσότητα οξυγόνου στον μετωπιαίο του λοβό.

Ο μετωπιαίος λοβός, σύμφωνα με την επιστήμη, είναι υπεύθυνος να ελέγχει την συνείδηση που έχουμε για τις πράξεις μας, την κρίση μας για ό,τι συμβαίνει στις καθημερινές μας δραστηριότητες, τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις, την γλώσσα που χρησιμοποιούμε, καθώς και τη γνώση του νοήματος των λέξεων που επιλέγουμε.

Ο σοφός της Ανατολής, όπως και ο αρχαίος μας καρντάσης, γνώριζε εδώ και αιώνες ότι εκτός από την σωστή αναπνοή για την σωστή οξυγόνωση του εγκεφάλου, είναι απαραίτητο να κάνει κανείς και κάποιας μορφής άθληση, ώστε να κρατιέται το σώμα του ευλύγιστο, και να περνά έτσι και ένα μέρος της ημέρας του σε σωστή σωματική στάση. Κάτι που, σύμφωνα με την επιστήμη, επιτρέπει τα όργανά μας να παραμένουν στη σωστή θέση, και να μην συμπιέζονται, εξασφαλίζοντας έτσι την σωστή ροή της κυκλοφορίας του αίματος.

Και τέλος, γνωρίζει ότι, για να μπορεί το σώμα μας, το οποίο εμπεριέχει το πνεύμα μας, να λειτουργούν και τα δύο σωστά, χρειάζεται να κοιμόμαστε αρκετές ώρες, αφαιρώντας όλους τους περισπασμούς και τις έγνοιες, ώστε να αναζωογονούμαστε τακτικά τόσο σωματικά, αφήνοντας το σώμα να ξεκουραστεί και να επιδιορθώσει τα σημεία που χρειάζονται προσοχή, αλλά και πνευματικά, αφήνοντας το μυαλό να περάσει όλα τα στάδια του βαθύ ύπνου.

Κοίτα να δεις που συμφωνούν, ο δυτικός ορθολογικός επιστήμονας και ο σοφός πνευματικός της Ανατολής. Τότε, γιατί τόση έχθρα; Μάλλον τα φράγκα είναι πάλι στη μέση.

Δυστυχώς, στο μυαλό του υπερόπτη και υλιστή δυτικού ανθρώπου, του προτύπου κάθε καπιταλιστή που τα ξέρει όλα, αυτού του είδους οι προτεραιότητες δεν είναι αντάξιες του χρόνου του, αφού δεν του αποφέρουν υλικό κέρδος -τουλάχιστον όχι αυτό που εκτιμά-, και επομένως δεν είναι παραγωγικές, δηλαδή πολύτιμες.

Οι σοφοί τις Ανατολής -αλλά και κάποιοι της Δύσης που επιλέγουμε να ξεχνάμε- μας διαβεβαιώνουν εδώ και χιλιάδες χρόνια, ότι θα βρούμε μεγαλύτερη ισορροπία, κατανόηση και ικανοποίηση στη ζωή μας, αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να περνά ένα κομμάτι του χρόνου του φροντίζοντας το σώμα του και το μυαλό του, παρά κυνηγώντας το υπόλοιπο του τραπεζικού του λογαριασμού, την προαγωγή που τόσο ονειρεύεται, το νέο iPhone 18.92 MAX LuX, ή το τι λένε τα γκάλοπ για την πρόθεση ψήφου για τον υποψήφιο της καρδιάς του.

Ως δυτικοί, όμως, κάτι μέσα μας τσινάει.

Δεν μπορεί, αποκλείεται όλα αυτά να μην είναι αληθινά, η επιτυχία που έχω στο μυαλό μου να μην είναι επιτυχία, ο πλούτος να μην είναι πολύτιμος, και το να σε δοξάζουν να μην είναι αξιοζήλευτο.

Σίγουρα, κάτι από όλα αυτά είναι η λύση.

Για δες όλους αυτούς στα εξώφυλλα και στα διαφημιστικά, και στο Meta. Δες όλους αυτούς στο Instagram τι χαρούμενοι που είναι, φωτογραφιζόμενοι μέσα σε infinity pools πάνω σε πανάκριβους ουρανοξύστες.

Κοίταξε τους, με τα σμιλεμένα κορμιά τους, πίνοντας matcha τσάι με αγουρίδα Ινδονησίας. Δες όλους αυτούς τους ηθοποιούς στο κόκκινο χαλί, πόσο λαμπερά και πόσο υπέρλευκα είναι τα χαμόγελά τους, και τι ωραία που χαμογελάνε ο ένας στον άλλον πίνοντας σαμπάνια στις δεξιώσεις και στα γκαλά.

Τι, δεν ξέρουν αυτοί, οι άριστοι από τις καλές οικογένειες; Ε τότε ποιος ξέρει;

Θέλω και εγώ, σου λέει. Μα πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μου αν τα είχα και εγώ αυτά.

Κι αν δεν μπορώ να έχω αυτά ακριβώς, τουλάχιστον μια γεύση, κάτι σαν κι αυτά. Ας μην έχω Ferrari, θα πάρω το καινούργιο Audi A3. Ας μην έχω διαμέρισμα στην Νέα Υόρκη, θα πάρω ένα στην Θεσσαλονίκη. Ας μην καταφέρω να γίνω CEO της εταιρείας, τουλάχιστον ας γίνω Assistant Executive Officer, ή έστω μάνατζερ του γραφείου, ή έστω του καταστήματος.

Σίγουρα, αν έχω την σωστή ιδέα την κατάλληλη στιγμή, και την πλασάρω στην αγορά ως έξυπνη εφαρμογή, θα γίνει το νέο ψηφιακό χιτάκι και τότε να δεις, θα με εξαγοράσει μια τεράστια πολυεθνική και θα πάρω σύνταξη από τα 45 μου. Δεκαπέντε χρονάκια ακόμα θυσία, χαλάλι, δεν είναι πολλά.

Σε έναν βαθμό, βέβαια, γι’ αυτήν την παραπλάνηση φταίνε και οι πλούσιοι, οι οποίοι δεν μας λένε όλη την αλήθεια.

Δεν βλέπεις και πολλές ειλικρινείς μαρτυρίες εκεί έξω αναφορικά με το πώς πραγματικά είναι το να βρίσκεσαι στην θέση της Κιμ Καρντάσιαν, παραδείγματος χάριν, ή της Φοίβης Γκέιτς.

Κι αυτό γιατί, στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που έκαναν έκκληση για μια ζωή πέρα της υλικής ικανοποίησης των επιθυμιών μας ήταν συνήθως φτωχαδάκια, και άνθρωποι που δεν είχαν αυτοκρατορίες να χάσουν, στρατούς, έθνη, πολυεθνικές εταιρείες, καλοπληρωμένες δουλειές, και που το όνομα τους δεν γινόταν trend στα social media για εκατομμύρια ανθρώπους που σπαταλούσαν χρόνο από την ζωή τους για να το ποστάρουν ως hashtag.

Μάλλον, τα λένε αυτά επειδή απλά ζηλεύουν τους πλούσιους.

Αλλά υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις.

Στην ανατολική παράδοση σκέψης, η πιο γνωστή σε όλους ειλικρινείς μαρτυρία αναφορικά με το πώς είναι να ζει κανείς στην απόλυτη χλιδή, είναι αυτή του Γκαουτάμα Σιντάρτα. Ενός πλούσιου Ινδού πλέι μπόι, που κάποτε ζούσε σε ένα υπερπολυτελές παλάτι, η οικογένειά του είχε αρκετό πλούτο για να στηρίξει την σπάταλη και την αχαΐρευτη ζωή του, όπου είχε υπηρέτες να υπηρετούν την κάθε του επιθυμία, και η φήμη του ονόματός του ήταν ξακουστή σε χιλιάδες κόσμο.

Μέχρι που τα παράτησε όλα, ως και το όνομά του, και πήγε να σκεφτεί κάτω από ένα δέντρο bodhi.

Και ο οποίος, αφού σκέφτηκε πολύ και συζήτησε με πολλούς σοφούς, μας είπε με σιγουριά, και έχοντας ζήσει μια ζωή χλιδής όπου όλες του οι επιθυμίες ήταν εκπληρωμένες, ότι δεν είναι αρκετό.

Ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είναι ποτέ αρκετό.

Το φαγητό μπορεί να είναι πεντανόστιμο στο στιλάτο εστιατόριο, ή στην έπαυλη, και μια οικονομικά εξασφαλισμένη ζωή, ή έστω μερικά κατοστάρικα παραπάνω κάθε μήνα στον τραπεζικό μου λογαριασμό σίγουρα θα έκαναν τα πράγματα λίγο καλύτερα για ένα διάστημα.

Αλλά μετά από λίγο, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν αρκετό.

Όσο και να το παλεύουμε, με δεδομένο το τι γίνεται τριγύρω μας καθημερινά, και το περιβάλλον στο οποίο ζούμε όλο αυτό το διάστημα, και όχι μόνο, αντιλαμβανόμαστε νομίζω ότι δεν μπορούμε να βρούμε ούτε μια στιγμή γαλήνης όσο το μυαλό μας βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή.

Και δεδομένης της ευαισθησίας μας σε συναισθηματικές αναμπουμπούλες που σχετίζονται τόσο με προσωπικά, όσο και με κοινωνικά ζητήματα, ίσως θα ήταν προτιμότερο να περνάμε περισσότερο χρόνο φροντίζοντας τον εαυτό μας, σώματι και πνεύματι, παρά κοιτώντας μια οθόνη, ή κυνηγώντας χίμαιρες.

Και ο χειμώνας πού κολλάει, θα πει κάποιος; Κουράγιο, φτάνω και εκεί.

Έχω παρατηρήσει βαρύ κλίμα στο μπλογκ, από όλους μας, και είναι φυσικά απόλυτα φυσιολογικό. Αλλά παρατήρησα και κάτι ακόμα, τώρα που βγήκα από αυτό. Ότι εκεί που ζούμε, έχει χειμώνα.

Δεν είναι, βέβαια, τόσο απλό το θέμα. Ποτέ δεν είναι.

Η σύζυγός μου έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, τώρα που φύγαμε από τον χειμώνα της βόρειας Ευρώπης, και ήρθαμε για λίγες μέρες στο εξωπραγματικό για μας καλοκαίρι, Γενάρη μήνα, του Μεξικού. Ότι παρά τα 10 χρόνια που έχει κλείσει στο Άμστερνταμ, όταν μπαίνει ο χειμώνας και οι νύχτες μεγαλώνουν, την παίρνει από κάτω και όλα την επηρεάζουν πιο βαριά. Είναι κάτι που δεν μπορεί να συνηθίσει ποτέ.

Πράγμα που μου θύμισε και το βαρύ κλίμα στο μπλογκ.

Αφού, λοιπόν, εμείς οι Δυτικοί άνθρωποι είμαστε τόσο καχύποπτοι με τους φτωχούς σοφούς της Ανατολής, ίσως θα ήταν ευκολότερο να πάρουμε το μάθημα τους παρατηρώντας τις εποχές στην Δύση, και πως αυτές μας επηρεάζουν.

Κάθε χρόνο, ξεκινώντας γύρω στα μέσα Οκτώβρη στο βόρειο ημισφαίριο, η θερμοκρασία πέφτει, οι νύχτες μεγαλώνουν, η γη σκληραίνει και γίνεται κρύα, ενώ το βαρομετρικό χαμηλό φέρνει βροχές, καταιγίδες, χαλάζι και χιόνι, το οποίο ονομάζουμε κακοκαιρία, αν και η φύση δεν έχει καμία ηθική προκατάληψη, επομένως όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι γι’ αυτήν το ίδιο, είτε έχει ηλιοφάνεια, είτε ψωλόκρυο.

Ο “καλός” ή “κακός” καιρός είναι δική μας εφεύρεση. Αν μισείτε την βροχή και σας ενοχλεί αφάνταστα από το να απολαύσετε την ζωή σας, ρωτήστε κάποιον στην Σομαλία, ή το Νότιο Σουδάν να σας πει πόση ζημιά προκαλεί η παρατεταμένη ηλιοφάνεια και οι υψηλές θερμοκρασίες.

Την περίοδο αυτή στο βόρειο ημισφαίριο, η ψυχολογία μας πέφτει στο ναδίρ, και δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτα καλό που να μπορούμε να ελπίζουμε, ειδικά σε καθεστώς παγκόσμιας πανδημίας και περιοριστικών μέτρων.

Το ίδιο συμβαίνει και στην φύση γύρω μας. Την περίοδο αυτή φαίνεται να είναι νεκρή, να έχει παραιτηθεί πλήρως στο βαρομετρικό χαμηλό, και το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι υπομονή.

Όπως και οι εποχές της φύσης, έτσι και το μυαλό μας, έχει τις δικές του εποχές.

Είναι αδύνατο να είμαστε μονίμως ευδιάθετοι, δημιουργικοί, ενθουσιώδεις ή ανοιχτοί άνθρωποι, 365 μέρες τον χρόνο.

Υπάρχουν περίοδοι μέσα στην χρονιά, ασχέτως με τις επιθυμίες μας, τους στόχους που έχουμε θέσει, τις προσδοκίες που έχουμε από την ζωή, τα όνειρα μας κλπ, όπου το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κουρνιάσουμε στον καναπέ με ένα ζεστό ρόφημα, και να κοιτάμε τον τοίχο.

Περίοδοι που σταματάμε να είμαστε παραγωγικοί, και έχουμε χάσει κάθε αίσθηση κατεύθυνσης και έμπνευσης, και αισθανόμαστε μουδιασμένοι και στείροι. Πράγμα που δημιουργεί μέσα μας έναν πανικό, “Γιατί αισθανόμαστε τόσο μαύρα και άραχνα, εμείς που είμαστε τόσο ζωντανοί και δημιουργικοί και θετικοί άνθρωποι; Πού πήγαν όλες οι ιδέες μας, όλες οι ελπίδες μας και τα όνειρα μας;

Και ενώ το βαρομετρικό χαμηλό στις ψυχές μας συνεχίζει και τον Νοέμβρη, τον Δεκέμβρη, τον Γενάρη και τον Φλεβάρη, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να συνεχιστεί μέχρι και τον Απρίλη, η φύση αντανακλά επίσης την διάθεσή μας, αφού τα πάντα γύρω μας έχουν βαφτεί γκρίζα με αποχρώσεις του σκατουλί (καφέ), όπως ακριβώς και οι ψυχές μας, και το κάθε αρνητικό συμβάν είναι ακόμα ένα καρφί στο κουρασμένο μας σώμα.

Βέβαια, αυτό δεν είναι ποτέ το τέλος της ιστορίας, είναι απλά μια φάση του. Η νέκρα της φύσης δεν είναι στην πραγματικότητα νέκρα, αλλά ύπνος και ανάπαυση.

Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί της φύσης, ακόμα και ο άνθρωπος -αν και έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε και εμεις φύση- έχουν ανάγκη από περιόδους ανάπαυλας και φόρτισης. Τα φύλλα αυτοκτονούν πέφτοντας από τα κλαδιά, δίνοντας στα κλαδιά μερικές στιγμές ξεκούρασης από το να κουβαλούν το βάρος τους.

Μπορεί να φαίνεται ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει, αλλά κάτω από το χώμα και την επιφάνεια που βλέπουμε με τα ματάκια μας, η φύση έχει πιάσει δουλειά για να μαζέψει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται, ώστε να μπουν τα θεμέλια για το καλοκαίρι που έρχεται, όταν τα λουλούδια θα ανθίσουν και πάλι, τα δέντρα θα γεμίσουν με φυλλωσιές, και το γκρίζο και το σκατουλί θα αντικατασταθούν από μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων.

Αυτό που προσπαθούν να μας πουν οι εποχές στο βόρειο ημισφαίριο, είναι ότι είναι αδύνατον να είμαστε διαρκώς σε μια κατάσταση άνθισης. Χρειαζόμαστε τακτικές περιόδους ανάπαυλας, στις οποίες θα αισθανόμαστε μπερδεμένοι και θλιμμένοι, και όπου δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε παρά να κουρνιάσουμε στον καναπέ με μια κούπα ζεστό ρόφημα, ή σκληρό αλκοόλ, και να κοιτάμε τον τοίχο.

Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε, ούτε να μας πιάνει πανικός. Τα πράγματα θα αλλάξουν και πάλι, και το βαρομετρικό χαμηλό θα αντικατασταθεί από την άνοιξη και το καλοκαίρι, όπου όλα μοιάζουν λίγο καλύτερα, όπως και οι ψυχές μας.

Από την μακρινή Τσίτσεν Ίτσα, όπου οι Μάγια χτίζανε τις χρονο-πυραμίδες των εποχών, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, το βάρος του χειμώνα επιτείνεται φέτος για πολλούς ανθρώπους, επειδή δεν χάρηκαν το καλοκαίρι. Πολλοί δεν χάρηκαν δυο καλοκαίρια, ενώ βλέπουν να είναι αμφίβολο και αυτό που έρχεται. Έχω καταλάβει πως πολλοί από τους ανθρώπους που λένε πως δεν τους αρέσει το καλοκαίρι, δεν έχουν ζήσει ποτέ πραγματικά ένα καλοκαίρι. Επίσης, είναι άνθρωποι που -συνήθως- δεν έχουν καλή σχέση με το σώμα τους, άρα και με την ψυχή τους. Εγώ πάλι ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που τους αρέσουν τα χιόνια -αυτή η άσπρη λάσπη-, ενώ δεν θα με χαλούσε καθόλου να ζω σε ένα μέρος που να είναι συνέχεια καλοκαίρι. Το καλοκαίρι είναι η χρυσή εποχή των φτωχών, όχι μόνο επειδή το λέει ο Βάρναλης αλλά επειδή έτσι είναι. Ο χειμώνας στέλνει τον άνθρωπο στην ύλη, το καλοκαίρι τον θέλει γυμνό. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεστε τον Ιανουάριο σε μια χώρα που είναι καλοκαίρι, ούτε ότι εγώ βρίσκομαι σε ένα νησί που το λούζει ο ήλιος. Αυτούς τους τελευταίους χειμώνες, καλό είναι να μένει κάποιος μακριά από τις πόλεις στις οποίες είναι μαζεμένοι οι δυτικοί άνθρωποι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.