Η ειρήνη έχει ήδη σημαία και δεν είναι η ουκρανική

Αγαπημένε μου φίλε, Πιτσιρίκο,
Έχει δημιουργηθεί η εντύπωση, ιστορικά, ότι μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διανύουμε μία περίοδο ειρήνης.

Και ενώ είναι αλήθεια ότι πολλές χώρες γνώρισαν μία μακρά περίοδο ειρήνης, ιδιαίτερα στον ανεπτυγμένο κόσμο της Δύσης, σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου αυτό δεν φαίνεται να είναι η πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει ούτε μία δεκαετία, μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, του τέλους των μεγάλων πολέμων, του πολέμου που θα τελείωνε τους πολέμους, όπως διαφημιζόταν τότε στους επιστήμονες του Μανχάταν Πρότζεκτ, όπου οι μεγάλοι γεωπολιτικοί παίκτες να μην ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε κάποιο μέρος του κόσμου, γιορτάζοντάς το με έναν πόλεμο μέσω τρίτων.

Μόνο τα τελευταία 30 χρόνια να κοιτάξει κανείς, που είναι η περίοδος μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, θα δει τον πόλεμο στο Ιράκ, τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, τον πόλεμο στη Λιβύη, τον πόλεμο στη Συρία, τον πόλεμο στην Υεμένη, και φυσικά, τον πιο πρόσφατο πόλεμο στην Ουκρανία.

Για να μην πιάσουμε Αφρική.

Το να κάνουμε τους έκπληκτους, εμείς στην ασφαλή Δύση, κάθε φορά που συμβαίνει ένας τέτοιος πόλεμος, και να τρέχουμε να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της μίας δύναμης υπέρ των συμφερόντων της άλλης -γιατί στην ουσία αυτό κάνουμε όταν γεμίζει ο κόσμος με ουκρανικές σημαίες και δηλώσεις αλληλεγγύης, σκέψεις και προσευχές- είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει.

Η ειρήνη δεν έχει εθνικότητα. Η ειρήνη έχει ήδη σημαία, και δεν είναι η ουκρανική.

Και μη μου πείτε ότι η αλληλεγγύη είναι προφανώς προς τον ουκρανικό λαό, γιατί ο ουκρανικός λαός δοκιμάζεται εδώ και πολλά χρόνια πριν τον Πούτιν, και ο συγκεκριμένος πόλεμος με την Ρωσία κρατάει από το 2014.

Σαν πολύ να άργησε αυτή η αλληλεγγύη.

Έτσι, ξαφνικά, η Guardian πέφτει στην παγίδα του λαϊκού αισθήματος των πλήρως χειραγωγήσιμων κοινωνικών δικτύων, όπως και άλλες φιλελεύθερες και προοδευτικές ναυαρχίδες της δημοσιογραφίας, που προκαλείται από έναν καταιγισμό ειδήσεων, εξελίξεων, και χιλιάδες τόνους υποκρισίας.

Βόμβες πέφτουν κάθε μέρα, σε κάποιο μέρος του κόσμου, και κάθε μέρα κάποιος λαός καταπιέζεται και δολοφονείται από μια μεγάλη δύναμη. Την δική τους, της Guardian, συμπεριλαμβανομένης.

Η Παλαιστίνη υπάρχει για να μας θυμίζει την υποκρισία μας, άλλωστε, δεν είναι έτσι;

Και δεν είναι μόνο ότι η Guardian ζητά το κεφάλι του Πούτιν, αφού αυτό είναι άλλωστε ένα δίκαιο αίτημα, αν και υπάρχουν πολλά κεφάλια που μας είναι περιττά μεταξύ των ηγετών του κόσμου, για να επιμένουμε πεισματικά μόνο στο δικό του.

Παραδείγματος χάρη, αυτό του Τόνι Μπλερ, ο οποίος αγόρασε κι άλλο εξοχικό πρόσφατα από ό,τι μαθαίνω.

Είναι ότι όλες αυτές οι προσπάθειες και οι εκκλήσεις για μία ισχυρότερη στάση απέναντι στον ασταθή Ρώσο, κρύβουν και έναν κεκαλυμμένο εθνικισμό, και μία πατερναλιστική αντίληψη για το πώς πρέπει να εφαρμόζεται το δίκαιο μεταξύ των χωρών.

Δεν είναι η πρώτη φορά, βέβαια.

Στην παγίδα αυτού του ανθρωπιστικού πατριωτισμού είχαν υποπέσει άλλωστε και μεγάλα μυαλά του παρελθόντος, όπως ο αγαπημένος μου George Orwell, ο οποίος, σε αντίθεση με τον Χέμινγουεϊ που έζησε τον ισπανικό εμφύλιο από το δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Μαδρίτης, πάντα πίνοντας κοκτέιλ με ξένους δημοσιογράφους και ξένους πράκτορες, αφού πολέμησε τον Φράνκο στα βουνά της Ισπανίας με τους αναρχικούς, έζησε να δει τον κομμουνιστή σύντροφο Στάλιν, το 1939, να υπογραφεί την συμφωνία Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, την συμφωνία ανακωχής μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας, αφού καμία δύναμη της Δύσης δεν ήταν διατεθειμένη τότε να στηρίξει την Σοβιετική Ένωση σε έναν ανοιχτό πόλεμο με την ναζιστική Γερμανία.

Πληγωμένος από αυτό, είχε γράψει το δοκίμιο του “Η πατρίδα μου Δεξιά ή Αριστερά”.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει η Guardian και οι μονομάχοι του διαδικτύου με τις εκστρατείες αλληλεγγύης, είναι, ίσως, ότι το να παίρνεις τέτοια θέση στη συγκεκριμένη διαμάχη υπέρ ή κατά της μίας και της άλλης πλευράς, αυτό σημαίνει ότι αν δεν είσαι με τον ένα σφαγέα των αδυνάτων, είσαι με τον άλλον.

Γιατί, ακόμα και αν ο Πούτιν ηττηθεί σε αυτόν τον πόλεμο, πράγμα αμφίβολο, δεν είναι δα ότι η Ουκρανία θα παραμείνει ανεξάρτητη, αυτόνομη, και θα έχει κυριαρχικό έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών της πόρων.

Δηλαδή, η λύση που προβάλλεται ως δικαιοσύνη, είναι πάλι η επιβολή με την βία, και διόλου προς το συμφέρον του ουκρανικού λαού, αλλά προς το συμφέρον των Ουκρανών ολιγαρχών και πολιτικών, οι οποίοι ονειρεύονταν περιουσίες με δυτικές τσέπες, μέχρι που οι ρωσικές δυνάμεις έφτασαν στο Κίεβο.

Και φυσικά, προς το συμφέρον των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολυεθνικών, που περιμένουν με αγωνία την εξέλιξη του πολέμου, βάζοντας τις τελευταίες πινελιές στα συμβόλαια που θα ακολουθήσουν.

Μα καλά, δεν μάθαμε τίποτα από τον 20ό αιώνα;

Ο πόλεμος δεν είναι θέαμα. Για τους περισσότερους αυτό είναι, γι’ αυτό και το βλέπουν οπαδικά.

Βλέπεις, οι πατρίδες φυλακίζουν τους ανθρώπους όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στις πράξεις.

Το πού γεννιέται ο καθένας, όμως, είναι ένα φυσικό ατύχημα. Κανείς δεν επιλέγει που θα γεννηθεί.

Το να καθορίζεις την ταυτότητά σου με βάση ένα τυχαίο γεγονός το οποίο δεν επέλεξες, αφαιρεί την ελευθερία του να καθορίζεις τον εαυτό σου από τα μόνα πράγματα που σε κάνουν πραγματικά αυτό που είσαι, τις σκέψεις σου και τις πράξεις σου. Από την ανθρωπιά σου.

Όταν αφήνεις τυχαία γεγονότα να καθορίζουν το ποιος είσαι, την ταυτότητά σου, τότε γίνεσαι έρμαιο των συνθηκών κάθε εποχής.

Και αυτό ακριβώς γίνεται, όταν προάγουμε την βίαιη επιβολή της αυθαίρετης αίσθησης δικαίου του Twitter, και των χειραγωγούμενων μέσων ενημέρωσης.

Δηλαδή, μας πουλάνε ψέματα κάθε μέρα του χρόνου, εκτός από όταν έχει πόλεμο;

Το ποιοι είμαστε μέσα μας, πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να το επιλέξουμε οι ίδιοι, όχι να είναι αποτέλεσμα συστημικής διαπαιδαγώγησης και ιστορικής προπαγάνδας.

Ο εθνικισμός χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία της εκπαίδευσης, της προπαγάνδας, και εκμεταλλευόμενος αυτήν την φυσική τάση του ανθρώπου για σύνδεση με το γνώριμο, την μεταλλάσσει τεχνητά σε απόλυτη αφοσίωση απέναντι στον τόπο καταγωγής, αλλά και αφοσίωσης απέναντι σε άλλους ανθρώπους τους οποίους, αν και δεν γνωρίζει προσωπικά, μοιράζεται μαζί τους την ίδια καταγωγή.

Γιατί, είναι διαφορετικό το να σου αφαιρείται η ελευθερία να επιλέξεις με την βία, από το να την σκορπάς δίχως να το καταλαβαίνεις καν, επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι τους βολεύει.

Το μόνο που χρειάζονται διαφορετικοί άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες για να έρθουν κοντά, είναι κοινές εμπειρίες.

Να ζήσουν ο ένας κοντά στον άλλον. Να μιλήσουν μαζί, να διασκεδάσουν μαζί, να διαφωνήσουν μαζί, να ερωτευτούν μαζί, να μοιραστούν μαζί φαγητό, και αισθήματα, να ονειρευτούν μαζί, να γελάσουν και να κλάψουν μαζί.

Οι πατρίδες μας χωρίζουν. Εσύ από εκεί, εγώ από εδώ. Εσύ νότια, εγώ βόρεια. Εμείς είμαστε έτσι, εσείς είστε αλλιώς. Πάρτε όλοι από μια σημαία και ένα τουφέκι, και βρείτε τα.

Αλλά ξεχνάμε ότι τα σύνορα χωρίζουν κάτι περισσότερο από χώρες, και κουλτούρες.

Χωρίζουν ιδιοκτησίες.

Τα ζώα δεν έχουν ιδιοκτησία. Δεν είχαν ποτέ. Μπορούν να κατέχουν και να ελέγχουν αγαθά ή περιοχές, αλλά δεν είναι ιδιοκτησία τους.

Η ιδιοκτησία βασίζεται σε κυριαρχικά δικαιώματα, τα οποία είναι κυρίως δικαιώματα αποκλεισμού των υπολοίπων από τη χρήση του αντικειμένου της ιδιοκτησίας.

Τα κυριαρχικά αυτά δικαιώματα βασίζονται πάνω στην δύναμη να τα επιβάλεις, είτε με κάποιας μορφής έμμεσου εξαναγκασμού, είτε με την ωμή βία. Την στρατιωτική.

Αν π.χ., μια μικρής ισχύος χώρα δεν μπορεί να επιβάλει με την δύναμη της το κυριαρχικό της δικαίωμα σε κάποια περιοχή, π.χ. Αιγαίο, Κριμαία κλπ, τι νόημα έχει η αναγνώριση αυτής της περιοχής ως “ιδιοκτησία” της;

Αυτή η περιοχή σήμερα δεν είναι μόνο η Ουκρανία, είναι και η Κεντρική Δημοκρατία του Κονγκό, η Νιγηρία, η Συρία, η Λιβύη, και οποιοδήποτε μέρος υπάρχουν κοιτάσματα πολύτιμων υδρογονανθράκων προς καύση, μεταλλευμάτων για την παραγωγή μπαταριών και οπλικών συστημάτων, ώστε να τρέχει η ανάπτυξη των εθνικών μας καπιταλισμών, και να βάζουμε βενζίνη για να πηγαίνουμε στην δουλειά χωρίς να μας παίρνουν και το πορτοφόλι μαζί.

Αλλά για εκείνες τις χώρες δεν βλέπω δάκρυα, ούτε σημαιάκια υποστήριξης, ούτε σκέψεις και προσευχές.

Απλά, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πούτιν βρήκε αποδυναμωμένες τις ΗΠΑ μετά την φυγή τους σαν κλέφτες μέσα στη νύχτα από το Αφγανιστάν, που σηματοδότησε την τελευταία τους στρατιωτική ήττα μετά την Συρία, και βλέποντας ότι ο Μπάιντεν δυσκολεύεται να διαβάσει πέντε προτάσεις από ένα μόνιτορ που βρίσκεται μπροστά του και δεν μπορεί καν να σταθεί όρθιος για πάνω από πέντε συνεχόμενα λεπτά, έκανε το βήμα που καθυστερούσε να κάνει με τον πορτοκαλί μ@λάκα, ο οποίος φαινόταν λίγο ασταθής, και καθ’ όλα επηρεάσιμος από τον πλειοδότη με το μεγαλύτερο πορτοφόλι.

Έκανε το βήμα, λίγο μετά που ένιωσε τον στρατιωτικό κλοιό των ΗΠΑ να κλείνει, έχοντας μεταφέρει κομμάτι από τα στρατεύματα του Αφγανιστάν σε Ουκρανία, Πολωνία και Γερμανία, στήνοντας και ενισχύοντας το ΝΑΤΟικο μαγαζάκι τους.

Έτσι όπως πάει ο Πούτιν, αν η Ουκρανία αποδειχτεί άλλο ένα στραπάτσο για τις ΗΠΑ, ίσως του την ξαναδώσει την προεδρία του πορτοκαλί μ@λάκα, για δεύτερη φορά.

Το να κουνάμε ουκρανικές σημαίες αλληλεγγύης είναι παιδιάστικο και εγκληματικά αφελές. Ας μην προσποιούμαστε άλλο τους έκπληκτους και τους σοκαρισμένους.

Όχι μετά την Γάζα, την Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ.

Ο πόλεμος, όχι μόνο δεν αποτελεί στοιχείο της φύσης του ανθρώπου, αλλά συνδέεται με κίνητρα τα οποία έχουν ως βασική τους αιτία την αποκλειστική εξασφάλιση και εκμετάλλευση του υλικού πλούτου του πλανήτη.

Όπως παρατηρούσε ο Πλάτωνας: “Δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται.”

Κοινώς, όλοι οι πόλεμοι γίνονται για τα φράγκα.

Τα ξέρουμε αυτά εδώ και χιλιάδες χρόνια, δεν ανακαλύψαμε χθες τον τροχό.

Εφόσον τα χρήματα και ο υλικός πλούτος δεν διαμοιράζονται δίκαια ή ισομερώς στις κοινωνίες των ανθρώπων, εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι ο πόλεμος προέρχεται και συντηρείται από την μικρή μειοψηφία των ανθρώπων κάθε κοινωνίας, οι οποίοι επωφελούνται από αυτόν με χρήμα, πλούτο, και επομένως, πολιτική επιρροή.

Η πολιτική επιρροή που καπηλεύονται οι ομάδες αυτές, χρησιμεύει στη διαιώνιση των εθνικών ανταγωνισμών, των θερμών επεισοδίων και των διπλωματικών λεονταρισμών, καθώς και της διαιώνισης του πολέμου και των πολεμικών εξοπλισμών που χρειάζεται για να τους πολεμήσεις.

Δηλαδή, για την διατήρηση μιας τάξης πραγμάτων που θα τους προσφέρει συνεχώς μεγαλύτερα κέρδη, για πάντα.

Μέρος αυτών των κερδών, χρησιμοποιείται για την εξαγορά μεγαλύτερης πολιτικής επιρροής. Έτσι, δημιουργείται ένας ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος, και ο αιώνιος πόλεμος συνεχίζεται, με την ανθρωπότητα να σκίζει τις σάρκες της κάθε φορά που συμβαίνει.

Πάντα πρέπει να υπάρχει κάπου ένας πόλεμος, για να πλουτίζουν, όχι επειδή είναι της μοίρας μας γραφτό.

Αυτός ο τεχνητός φαύλος κύκλος, λόγω του ότι πάντα υπήρχαν στην ιστορία κάποιοι λίγοι που ασκούσαν εξουσία στους πολλούς, είτε με τη βία, είτε μέσω της θρησκείας κλπ, θεωρείται αναπόφευκτος, όχι επειδή υπάρχει κάτι βιολογικά αμετάλλαχτο στη φύση του ανθρώπου που του υπαγορεύει να κάνει πόλεμο, αλλά επειδή ισχύει εδώ και τόσους αιώνες.

Επειδή, “έτσι ήταν πάντα”.

Είναι σαν να έμαθες να κάνεις κάτι λάθος, και επειδή το έκανες πάντα λάθος, να προτιμάς να πιστεύεις ότι όχι μόνο είναι το σωστό, αλλά είναι και στην φύση σου να το κάνεις λάθος, παρά να αναγνωρίσεις το λάθος σου και να το διορθώσεις.

Στην περίπτωση των ΗΠΑ, όμως, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, αυτό έγινε απολύτως συνειδητά, όταν, μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, για να διατηρηθούν τα πλεονάσματα των ΗΠΑ που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου από την πολεμική τους βιομηχανία, αντί να την περιορίσουν εφόσον ο πόλεμος τελείωσε και ο εχθρός ηττήθηκε, με άλλοθι την ιδεολογική κόκκινη απειλή από την διαλυμένη μεταπολεμικά Σοβιετική Ένωση, την διατήρησαν ενισχύοντας πολεμικές συγκρούσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, στρατιωτικά πραξικοπήματα, και άλλα τέτοια όμορφα πράγματα που αρέσουν στις δυτικές δημοκρατίες να βαφτίζουν “δικαιοσύνη”.

Ο πόλεμος θεσμοθετείται από συστήματα συμβόλων, διαφορετικά σε κάθε εποχή. Σε άλλες εποχές ήταν η θρησκεία. Στη σύγχρονη εποχή, το σύστημα συμβόλων που τον θεσμοθετεί είναι ο εθνικισμός.

Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τον εθνικισμό ως μια μορφή θεολογίας. Ό,τι ακριβώς είναι η θρησκεία για την φυσική τάση του ανθρώπου να φοβάται τον θάνατο, είναι ο εθνικισμός απέναντι στην φυσική και ενστικτώδη σύνδεση των ανθρώπων με τον τόπο καταγωγής τους, και τους γνώριμους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζονται κοινές εμπειρίες και παραδόσεις.

Ένα σύστημα ιδεών, ιδανικών και ηθικών προσταγών. Όπως ακριβώς είναι και μια θρησκεία.

Είναι εύκολο να δει κανείς, λοιπόν, πως ο πόλεμος είναι μια κοινωνικά επιβαλλόμενη κατάσταση πραγμάτων, ένα τεχνητό κοινωνικό φαινόμενο, όπως και ο ιδεολογικός του φερετζές, ο εθνικισμός.

Τα καλά νέα, λοιπόν, είναι ότι επειδή ακριβώς είναι ανθρώπινα τεχνητά κατασκευάσματα, μπορούν να αποδομηθούν.

Ίσως να είναι δύσκολο, ίσως με τις υπάρχουσες συνθήκες να είναι απίθανο να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να το καθιστά αδύνατο, παρά μόνο η αδυναμία της θέλησής μας να το αντιμετωπίσουμε.

Τα ζώα λειτουργούν με βάση το ένστικτο και δεν έχουν την ικανότητα για ορθολογική σκέψη, επομένως βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ του καλού και του κακού, μια κατάσταση αμοραλισμού.

Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση, όμως, είναι αδύνατη για τον άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι έχουν κίνητρα που τους οδηγούν στον πόλεμο, λέξεις που τους λένε ότι ο πόλεμος είναι δίκαιος, και ‘ηθικές προσταγές’ που τους προτάσσουν ότι είναι καθήκον τους να πολεμήσουν, και όχι να τρέξουν να σωθούν.

Ο στόχος του εθνικισμού, δεν είναι ούτε η ελευθερία, ούτε καν, η ευημερία των λαών. Ο μοναδικός στόχος του εθνικισμού είναι η δημιουργία και διατήρηση του έθνους. Μιας αυθαίρετης έννοιας για την οποία ο καθένας έχει τον δικό του ορισμό, και ούτε τα εννοιολογικά λεξικά δεν συμφωνούν.

Για να καταφέρει το πολιτικό κράτος να εδραιώσει την εξουσία του, και να εξασφαλίσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα πάνω στην επικράτεια που το ίδιο καθορίζει ανάλογα με τα συμφέροντα του, είναι απαραίτητο να δημιουργήσει συνθήκες αντιπαλότητας και έχθρας με τα άλλα πολιτικά κράτη, τα οποία έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα με το ίδιο.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη παγίδα.

Στο σημείο αυτό είναι που το πολιτικό κράτος, οι δημιουργοί του έθνους -οι οποίοι ανήκουν συνήθως στην άρχουσα τάξη των πλουσίων- βλέπουν ότι για να εξασφαλίσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και να πλουτίσουν, χρειάζονται κάποιους να τους υπηρετούν με κάθε κόστος, και οι οποίοι να είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν αν χρειαστεί.

Στο σημείο αυτό, ταυτίζουν τα συμφέροντα τους με τα συμφέροντα του κάθε λαού, ενώνοντας τα συμβολικά συνήθως με ένα σύμβολο, την σημαία.

Λες και τα λάφυρα μοιράζονται ισομερώς στους επιζώντες τον πόλεμο.

Στη σύγχρονη μορφή του, ο πόλεμος δεν είναι ικανός μόνο να προκαλέσει τον θάνατο εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων και την καταστροφή τεράστιων εκτάσεων γης και πολιτισμού, είναι ικανός να εξαλείψει οτιδήποτε ζωντανό στον πλανήτη.

Όλοι το γνωρίζουμε αυτό, και παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που βρίσκονται στα κέντρα των αποφάσεων είναι τόσο δέσμιοι αυτής της θεολογίας του εθνικισμού, δηλαδή της θεολογίας που γεμίζει τις τσέπες τους, ώστε λειτουργούν σαν σε καθεστώς καταναγκασμού, προετοιμαζόμενοι για κάτι που γνωρίζουμε όλοι ότι θα είναι καταστροφικό.

Βρισκόμαστε στην εποχή ενός εκπληκτικού παράδοξου, όπου διαθέτουμε πρωτοφανή στα χρονικά της ανθρωπότητας τεχνική ικανότητα και γνώση, αλλά καταλήγουμε να κατασπαταλάμε τους πόρους μας -χρηματικούς και φυσικούς- επενδύοντας σε σχέδια που, αντί να οδηγούν στην ζωή, την ελευθερία, και την ευημερία όλων, οδηγούν στη μιζέρια, την εθελοδουλία, και τον θάνατο.

Αν θέλεις ειρήνη, είπε ο Ρωμαίος συγγραφέας Βεγέτιος, προετοιμάσου για πόλεμο.

Η προετοιμασία για τον πόλεμο, Βεγέτιε, είναι προετοιμασία για τον θάνατο.

Και έχουμε παραπλανηθεί τόσο οικτρά προς αυτή τη κατεύθυνση, από τους Κλαούζεβιτς και τους άλλους πολεμοχαρείς ψυχάκηδες, ώστε να θεωρούμε τον πόλεμο ως την βάση της ανάπτυξης και της ευημερίας, χωρίς καμία εναλλακτική.

Στην ερώτηση, φυσικά, cui bono?, ποιός ωφελείται δηλαδή από το παρόν σύστημα, η απάντηση είναι προφανής. Οι καπιταλιστές. Αυτοί, δηλαδή, που ελέγχουν τους πόρους και τα μέσα παραγωγής.

Είναι επίσης προφανές ότι έχουμε φτάσει σε ένα σταυροδρόμι της ιστορίας όπου είναι πλέον απαραίτητο να στρέψουμε την κατεύθυνση της πολιτικής μακριά από τα άλυτα προβλήματα της εξουσίας και των εθνικών ανταγωνισμών, προς τα επείγοντα προβλήματα των ανθρωπίνων αναγκών.

Η μόνη αποδεκτή μορφή αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων πρέπει να είναι για το ποιος θα καταφέρει πρώτος να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη ζωή, την υγεία και την ευημερία των δύο τρίτων της ανθρωπότητας. Γιατί υπολείπονται πολύ έναντι της μειοψηφίας του ενός τρίτου.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι στα κέντρα αποφάσεων, οικονομικά και πολιτικά, είναι πάντα πολύ χορτασμένοι τύποι, από “καλές”, δηλαδή πλούσιες οικογένειες, οπότε δεν τους απασχολεί και πολύ το ζήτημα της ανθρώπινης επιβίωσης.

Τρώνε καλά και ζουν πολυτελώς, οπότε το πρώτο ζήτημα που έρχεται στον νου τους όταν ξυπνάνε κάθε πρωί, είναι το ζήτημα της εξουσίας: Ποιος θα φοβερίσει ποιον;

Φανταστείτε, αν αύριο κάναμε ένα παγκόσμιο δημοψήφισμα και ρωτούσαμε τον κόσμο: Προτιμάτε το παρόν σύστημα των παιχνιδιών εξουσίας και των πολεμικών εξοπλισμών, ή προτιμάτε να έχετε φαγητό στο πιάτο και μια αξιοπρεπή ζωή;

Γιατί δεν μπορείτε να τα έχετε και τα δύο.

Τι θα ψήφιζαν άραγε τα 7,8 δισεκατομμύρια; Κάτι μου λέει ότι δεν θα ήταν το πρώτο.

Όσο διατηρείται το σύστημα ανταγωνισμού της εξουσίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων χρήσης, εξόρυξης και εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών πόρων, υπό τον ιδεολογικό φερετζέ του εθνικισμού και της αγάπης για τα πάτρια, τόσο θα διαιωνίζεται και η μιζέρια των ανθρώπων αυτού του πλανήτη, ασχέτως εθνικότητας.

Ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ειρήνη, είναι να γίνει ο πόλεμος πολιτικά ασύμφορος.

Αυτή την στιγμή δεν είναι. Αυτή την στιγμή, ο πόλεμος χτίζει καριέρες. Πολιτικών, τραπεζιτών, πολυεθνικών βιομηχανιών, εμπόρων όπλων, δημοσιογράφων, αναλυτών, διαφημιστών, επικοινωνιολόγων, χρηματιστών κλπ κλπ.

Ο πόλεμος φτιάχνει πολλές καριέρες και αποφέρει πολλά κέρδη σε πολλούς ανθρώπους.

Η μόνη απάντηση που εγώ βλέπω σε αυτό το πανηγύρι καριέρας σε νεκροταφείο, είναι ένα ισχυρό αντι-πολεμικό κίνημα πολιτών από όλο τον κόσμο. Χωρίς σημαίες και εθνικά σύμβολα. Με τις φωνές μας, με την παρουσία μας, με την αποφασιστικότητά μας να μην αγνοηθούμε αυτή τη φορά.

Όχι, το παίρνω πίσω, όχι ένα αντι-πολεμικό κίνημα. Φτάνει πια με τα αντί. Ένα κίνημα πολιτών για την ειρήνη και τον παγκόσμιο αφοπλισμό. Ένα κίνημα που δεν θα ησυχάσει αν δεν εκπληρωθούν τα αιτήματα του, που είναι τα αιτήματα της ανθρωπότητας που βιώνει τις συνέπειες του πολέμου, για χάρη της καπιταλιστικής ανάπτυξης των πλουσίων καπιταλιστών, και της αστικής τάξης των πλούσιων χωρών της Δύσης.

Αρκετό αίμα χύθηκε στον 20ο και 21ο αιώνα για τα κυριαρχικά δικαιώματα του πετρελαίου, αλλά δεν φαίνεται να μάθαμε τίποτα ακόμα.

Γι’ αυτό, και το μόνο κίνημα που υπάρχει, είναι τα χασταγκ στο Twitter, οι ουκρανικές σημαίες συμπαράστασης, οι σκέψεις και οι προσευχές.

Το απόλυτο ξεγύμνωμα της ηθικής μας χρεοκοπίας.

Από το μακρινό και ηλιόλουστο Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ.1 Η χρεοκοπία της Αριστεράς και του προοδευτικού πολιτικού χώρου δεν φαίνεται να έχει πάτο. Από εξ ορισμού διεθνιστική, έχει καταντήσει μυωπικά εθνική και τοπικιστική, για να αδράξει φυσικά τα οποία μικροεκλογικά οφέλη από την δεξιόστροφη τάση των ψηφοφόρων της Δύσης, μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που οδήγησε στην διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών και των ολιγαρχών, στις πλάτες των πολιτών κάθε χώρας. Για τις ψήφους ρε κοράκια; #Ενωθείτε_ή_παραιτηθείτε. Ηλίθιοι.

(Φίλε Κώστα, η τελευταία φορά που έσκασα για πόλεμο ήταν το 2003 με την επιχείρηση “Σοκ και δέος”, την εισβολή στο Ιράκ. Από τότε, δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου. Άλλωστε, κατάλαβα με τα χρόνια πως ο πόλεμος είναι διαρκής. Είναι κάθε μέρα πόλεμος. Παντού. Και κάπου εκεί σταμάτησα να φοράω στο λαιμό μου το σήμα της Ειρήνης, που το φόρεσα πρώτη φορά την ημέρα που κατατάχτηκα στο Πολεμικό Ναυτικό. Κώστα, το στομάχι μου μου λέει πως έρχεται άλλος πόλεμος, πιο βαρβάτος. Μάλλον θα με πετύχει στην παραλία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.