Η αδιαλλαξία ως συνέπεια της πνευματικής τύφλωσης

Φίλε μου Πιτσιρίκο αγαπημένε, τα σέβη μου, τόσο σε σένα όσο και σε όλους τους φίλους του μπλογκ.
Εδώ και δώδεκα χρόνια συνεχούς κρίσης, θες την οικονομική, θες την πανδημία, θες τον πόλεμο με τις συνέπειες που έχει, θες το ένα , θες το άλλο, θες τα προσωπικά προβλήματα που έχει ο καθένας μας, η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη. Όλοι μας λίγο πολύ προσπαθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε να σώσουμε τις ψυχές μας. Αρκετά δύσκολη υπόθεση κατά την γνώμη μου, όταν επί τόσα χρόνια δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Εκεί που πας να πεις δόξα το Θεό, ξανά βόηθα Παναγιά.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βλέπεις και γύρω σου τόση μ@λακία που επικρατεί, -δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη λέξη που να χαρακτηρίζει την υπάρχουσα κατάσταση- από τη μια σε πολιτικό επίπεδο, που σε κάνει να γελάς σαν ηλίθιος, αφού ο εγκέφαλός σου δεν μπορεί να επεξεργαστεί πια τόση, δεν βρίσκω και κατάλληλες λέξεις, ρε αδερφέ μου, τόση παράνοια θα πω κι από την άλλη η συμπεριφορά, οι απόψεις και οι πράξεις πολλών από τους πολίτες αυτής της δυσμοιρης χώρας.

Παρατηρήστε τη συμπεριφορά ορισμένων ανθρώπων, όταν τους λες ότι αυτό που πιστεύουν και ισχυρίζονται ή ότι αυτό που πράττουν είναι λάθος.

Λάθος ο εθνικισμός που φουντώνει μέσα τους, λάθος ο ρατσισμός, λάθος ο σκοταδισμός, λάθος ο ψεύτικος πατριωτισμός, λάθος η λατρεία στους εθνικούς μύθους, λάθος η υστερία για τους αρχαίους προγόνους μας, λάθος ο κομματοσκυλισμός, λάθος να το παίζουν στρατόκαυλοι να τα ξέρουν όλα και να τα αναλύουν όλα για έναν πόλεμο, που αν μη τι άλλο δεν τον ζουν ούτε χάνουν δικούς τους ανθρώπους, λάθος και τελειωμό δεν έχει όλο αυτό το λάθος.

Τώρα θα μου πεις, γιατί να ασχολείσαι με αυτούς τους γκάου μάου νταμπαντούμπα.

Ο μόνος λόγος που ενδιαφέρεσαι είναι γιατί θες να τους «προστατεύσεις» κατά μία έννοια. Ας πούμε ότι τους έχεις μια εκτίμηση και δεν θες να εκτεθούν ή να βρεθούν βαθιά μέσα στο λάκκο του λάθους.

Αν δεν τους εκτιμούσες, άλλωστε, δεν θα το έκανες. Και εκτός αυτού, άντε να πούμε ότι νομίζεις, ότι, αν ξυπνάς κάποιους, ίσως κάνεις κάτι εποικοδομητικό.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτούς τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι γνωρίζουν το λόγο που το κάνεις.

Ενώ λοιπόν τους αποδεικνύεις με δυο τρία σοβαρά επιχειρήματα τη λάθος ματιά τους σε κάποια θέματα, αυτοί σου αραδιάζουν μια οκά βλακείες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, σε βγάζουν εσένα ηθικό και πνευματικό μίασμα, με έναν τρόπο, ο οποίος σε αφήνει κόκκαλο, και στη συνέχεια φεύγεις γεμάτος ενοχές που ασχολήθηκες με την πάρτη τους.

Χώρια η πικρία που σου μένει καθώς ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν έπρεπε να τους εκτιμάς, μιας και ανέκαθεν ήταν για τα μπάζα.

Άι σιχτίρια δηλαδή, τι χαζός είμαι, που δεν σας είχα πάρει χαμπάρι τόσο καιρό.

Η εμμονή κάποιου στις θέσεις του και η άρνησή του για οποιαδήποτε μορφή εναλλακτικής, σε ό,τι αφορά ζητήματα κοινωνικοπολιτικών θεμάτων και όχι μόνο, καθώς και οι τελικές αποφάσεις που παίρνει σε κρίσιμα σημεία της ζωής του αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, έχει να κάνει, με τον χαρακτήρα που έχει πλάσει από τη μέρα που γεννήθηκε, από τις εμπειρίες που έχει, από τυχόν οφέλη που αποκομίζει με αυτή του την συμπεριφορά, καθώς και το πνευματικό του επίπεδο.

Πολλές φορές, η εμμονή αυτή, ίσως να οφείλεται σε αμάθεια, ημιμάθεια, ή ακόμα και σε παράγοντες κατεστημένου τρόπου σκέψης. Δηλαδή, πώς έχει εκπαιδευτεί κάποιος να αντιλαμβάνεται διάφορες καταστάσεις και τον τρόπο που πρέπει να τις αντιμετωπίζει.

Η άρνηση δε, για οτιδήποτε διαφορετικό, που του προτείνεται ως «μέρα» και όχι ως «νύχτα», υφίσταται διότι πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο και η αλήθεια είναι μία και μοναδική. Η δική του αλήθεια.

Σ’ αυτό το σημείο, καθοριστικό ρόλο παίζει και ο εγωισμός, ο οποίος πολλές φορές κάνει παρέα με τον ατομικισμό.

Ως εκ τούτου, αντιλαμβανόμαστε, ότι η «άποψη-φρούριο» κάποιου, -πάνω σε καθημερινά εγχώρια η παγκόσμια εν παραδείγματι κοινωνικά ζητήματα, πολιτικά, οικονομικά ή ακόμη και προσωπικά-, δρομολογεί ελάχιστα ή καθόλου την σκέψη, στο μονοπάτι της αλήθειας.

Η αποστροφή του για «θεραπεία», καθώς και η πλήρης σκουπιδοποίηση προβληματισμών, σε απολιθωμένα ζητήματα μέσα του, έχει τέτοια δυναμική, ικανή να «αδειάσει» τις πιο σοβαρές πτυχές, ενός πολύ απλού έως πολύ σοβαρού ζητήματος.

Και έπειτα, αφού αυτές σχολιαστούν, συνεχίζουν να αναδύουν στοιχεία, που θα έμεναν άγνωστα χωρίς την σπίθα της προαναφερθείσας καλής θέλησης.

Κι αφού αυτή η σπίθα έπαιξε τον ρόλο της, που θα μπορούσε ο άλλος να εκμεταλλευτεί, αποφασίζει να σε ακυρώσει, μένοντας στο προηγούμενο στάδιο του στοκαρίσματος.

Κι αναρωτιέμαι.

Υπάρχει λόγος τελικά, να ασχολείσαι με την ηλιθιότητα του παρωπιδισμού;

Όχι, δεν υπάρχει.

Το κακό σε αυτήν τη χώρα, σε ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών της, έχει γίνει ανεπιστρεπτί.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ.1 Επειδή ανέφερα πολλές φορές την λέξη αλήθεια, να γράψω ακόμα κάποιες σκέψεις μου. Υφίσταται σαν έννοια; Ή είναι μία ξεχωριστή εικόνα που έχει ο καθένας για την πραγματικότητα, όπως αυτός την αντιλαμβάνεται!

Μία μορφή ψέματος. Αφού η πραγματικότητα του άλλου δεν ανταποκρίνεται στην δική μας.

Καμιά φορά βέβαια, δύο αντικρουόμενες πραγματικότητες, δημιουργούν μία αλήθεια. Η οποία με τη σειρά της, είναι ένα μεγάλο ψέμα, αφού δημιουργήθηκε από δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις του ίδιου θέματος.

Φανταστείτε ότι είστε μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο που αιωρείται στο διάστημα. Ξαφνικά, μία ακαθόριστη δύναμη ωθεί το δωμάτιο με αυξανόμενη ταχύτητα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει, ότι αυτό που νιώθει είναι βαρύτητα, αφού απέκτησε βάρος, δάπεδο και ταβάνι, μετά την ώθηση. Ενώ κάποιος άλλος, επιτάχυνση, αφού δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το πάτωμα, λόγω της αυξανόμενης ταχύτητας.

Δύο διαφορετικές αλήθειες, που όμως, η κάθε μία από αυτές είναι ψέμα, που μαζί δημιουργούν μια κοινή αλήθεια, ότι η βαρύτητα ισούται με την επιτάχυνση. Κάτι το οποίο όμως με τη σειρά του είναι ψέμα, καθότι καμία αλήθεια που δημιουργείται κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί να έχει βάση. Αλλά πάλι, κανείς δεν ξέρει. Μπορεί και να έχει βάση.

Ένα, όμως, είναι το σίγουρο, Πιτσιρίκο μου. Να πιστεύουμε εκείνους που ψάχνουν την αλήθεια και να αμφισβητούμε εκείνους που είναι πεπεισμένοι ότι την βρήκαν τόσο εύκολα.

Υ.Γ.2 Ξέρω πώς συμπεριφέρεσαι εσύ σε τέτοιους ανθρώπους φίλε μου Πιτσιρίκο, προσπαθώ το ίδιο, αλλά μερικές φορές πέφτω στην παγίδα. Θέλω περισσότερη εκπαίδευση μάλλον. Το παλεύω. Φιλιά πολλά!

(Φίλε Δημήτρη, είναι μάταιο να προσπαθείς να εξηγήσεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν την αλήθεια, δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια, θέλουν να πιστεύουν ό,τι τους βολεύει και ό,τι δικαιολογεί την ανυπαρξία τους. Οπότε, είναι φανατικοί και δογματικοί. Αν είσαι δογματικός, δεν εξελίσσεσαι. Μένεις στάσιμος. Σαν τις θρησκείες, που είναι δόγματα. Σε κάθε περίπτωση, αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις με τα εφόδια που έχεις. Πριν από μερικές μέρες, μου έγραψε ένας νεαρός για να με ευχαριστήσει επειδή διάβασε τώρα το “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό”. Πήγαινε στην Α΄ Γυμνασίου όταν το είχα γράψει πριν από δέκα χρόνια, οπότε το διάβασε τώρα. Σε αυτό το κείμενο, νομίζω πως υπάρχουν πολλές απαντήσεις για όλα αυτά που μας απασχολούν, αν και δεν το καταλάβαινα όταν το έγραφα. Και βέβαια, το πρόβλημα με την ανθρώπινη ανοησία δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Απλά, στην Ελλάδα ζούμε και το βιώνουμε. Φίλε Δημήτρη, το θέμα είναι να μπορείς να μπορείς να αποφεύγεις τους πολλούς ανθρώπους, “την πολλή συνάφεια του κόσμου, τις πολλές κινήσεις και ομιλίες”. Ήξερε ο Καβάφης. Εγώ μπορώ να αποφεύγω την πολλή συνάφεια, λόγω αυτού που κάνω. Σε άλλες δουλειές δεν είναι εύκολο. Έχει μεγάλη σημασία να μην είσαι έκθετος και να μη σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι ως διαρκώς διαθέσιμο· το ξέρω γιατί έκανα για χρόνια δουλειές που απαιτούσαν να είμαι σε διαρκή επαφή με όλους. Υπάρχει πολλή μοναξιά στον κόσμο, και όλοι θέλουν να τα πουν. Αλλά δεν είμαστε ψυχολόγοι. Δημήτρη, εμένα με βοηθάει πολύ το διάβασμα. Δεν ξέρω αν λειτουργεί με όλους αλλά το διάβασμα είναι ένας τρόπος να διαπιστώνεις καθημερινά πως δεν ξέρεις τίποτα. Καθημερινά μαθαίνεις. Και αυτό είναι μαγικό και συναρπαστικό. Όπως είναι μαγικό και συναρπαστικό να γνωρίζεις ανθρώπους που θα σε πάνε παρακάτω. Αλλά αυτό απαιτεί εκπαίδευση και καλό μάτι. Καλή δύναμη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.