Τα λέμε ξανά στο online meeting μετά τον πόλεμο

Γεια σου Πιτσιρίκο μου.
Σήμερα είδα στις εσωτερικές ειδήσεις της εταιρίας που δουλεύω, ένα άρθρο που με έκανε να νιώσω λίγο περίεργα.

Η εταιρία έχει 10άδες χιλιάδες υπαλλήλους σε όλο τον κόσμο και κάποιοι από αυτούς, φυσικά, είναι και από την Ουκρανία. Αν και δεν γνωρίζω κανέναν από αυτούς προσωπικά.

Το άρθρο έλεγε λοιπόν ότι ο συνάδελφος με την βοήθεια της εταιρίας φυγάδεψε την γυναίκα του (Ρωσίδα) και το παιδί του και, αφού η εταιρία ανέλαβε όλα τα διαδικαστικά, επέστρεψε στην χώρα του για να πολεμήσει.

Και είχε μια φωτογραφία του με στολή, εξάρτηση, κράνος και το όπλο αγκαλιά.

Ο συνάδελφος -που δεν τον γνωρίζω- είναι μάλιστα product manager.

Όχι ότι αν ήταν ένας άλλος υπάλληλος θα άλλαζε κάτι, απλά το επισημαίνω, γιατί η θέση αυτή έχει πολύ καλές αποδοχές.

Πραγματικά, πέρασα κάμποση ώρα να σκέφτομαι διάφορα πράγματα.

Κατ’ αρχάς, γιατί η εταιρία έκανε αυτή τη συνέντευξη;

Ήταν για να μας ευαισθητοποιήσει στο θέμα ή για να καταλάβουμε ότι μπορούμε να πάμε και για πόλεμο και μετά να γυρίσουμε πάλι στις δουλειές μας;

Δεν καταλαβαίνω.

Το επόμενο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ένας άνθρωπος που κατάφερε να σώσει την οικογένειά του και να σωθεί και ο ίδιος, ενώ θα μπορούσε να συνεχίσει την ζωή του, αποφάσισε να πάει να σκοτώσει ή να σκοτωθεί για το δίκιο του, την πατρίδα του ή οποιοδήποτε άλλο λόγο.

Δεν έχω τις απαντήσεις σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα και δεν περιμένω να τις έχει κάποιος, απλά είναι από τα πράγματα στην ζωή που, όταν συμβαίνουν, απλά μένω με την απορία.

Την άποψή μου για τους ήρωες την έχω ξαναγράψει παλιότερα.

Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω ένας ήρωας και ούτε καταλαβαίνω αυτούς που νιώθουν ότι θέλουν να ρισκάρουν τα πάντα για να γίνουν.

Ο καθένας ξέρει μέσα του το δικό του σωστό ή λάθος.

Απλά, η λογική μου λέει, ότι τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από ήρωες, αλλά από μπαμπάδες που μεγαλώνουν δίπλα τους χαρούμενα.

Αγάπη μόνο και φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

(Φίλε Δημήτρη, και οι εταιρίες πόλεμο κάνουν. Δημήτρη, όλοι αυτοί που χαίρονται με τους ήρωες των πολέμων, ξεχνάνε πως οι ήρωες είναι νεκροί. Ο καθένας κάνει αυτό που του λέει η συνείδησή του. Δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, και δεν περιμένουμε τον πόλεμο για να το μάθουμε αυτό. Ούτε όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά τους. Επίσης, πολλά παιδιά έχουν μπαμπάδες καθάρματα. Ούτε αυτό έχουν ανάγκη τα παιδιά. Αλλά ακούς πολλούς ανθρώπους να δικαιολογούν τις άθλιες πράξεις τους, στο όνομα των παιδιών τους. Ήρωας είναι αυτός που μεγαλώνει τα παιδιά του με αξιοπρέπεια. Δημήτρη, πριν από 16 χρόνια, έτυχε να τρώω στο ίδιο εστιατόριο με τον Camilo, τον γιο του Τσε Γκεβάρα. Τότε έγραψα κάποιες σκέψεις επί του θέματος. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.