Η πατριαρχία και η τοξική αρρενωπότητα δεν ενοχλούν στον πόλεμο

Καθώς η ανθρωπότητα ζει ακόμα μερικούς πολέμους -και, ανάμεσά τους, έναν προβεβλημένο πόλεμο στην Ουκρανία-, σκέφτομαι πως η θέση των ανδρών στον πλανήτη είναι κάπως τραγική.

Ζούμε σε μια εποχή που ένας άνδρας δεν μπορεί να ρίξει μια σφαλιάρα στη γυναίκα του -και σωστά δηλαδή-, ενώ, παράλληλα, δεν επιτρέπεται να πλακώσει στο ξύλο όποιον προσβάλλει τη γυναίκα του.

Προφανώς, αν κάποιος σου βρίσει τη μάνα, πρέπει να κάτσεις να το συζητήσεις ψύχραιμα μαζί του ή να του δώσεις και δίκιο.

Το περίεργο είναι πως, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στον “πολιτισμένο” μας κόσμο, ξαφνικά οι άνδρες καλούνται να πάρουν τα όπλα και να σκοτώνουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους.

Δηλαδή, για κάποιο λόγο που δεν ξέρω, οι άνδρες καλούνται σε περίοδο ειρήνης να είναι λούτρινα γατάκια και σε περίοδο πολέμου λυσσασμένα λιοντάρια.

Υποθέτω πως ανάμεσα στους άνδρες 18-60 ετών που επιστρατεύτηκαν στην Ουκρανία, οι περισσότεροι δεν θα είχαν ποτέ τους την επιθυμία να σκοτώσουν κάποιον άλλον άνθρωπο, ούτε θα είχαν σκοτώσει κάποιον άνθρωπο στην προηγούμενη ζωή τους.

Αλλά τώρα πρέπει να σκοτώσουν. Και όπως βλέπουμε, σκοτώνουν αβέρτα.

Αν δεν σκοτώσουν, είναι προδότες και κινδυνεύουν με φυλάκιση ή με εκτέλεση.

Είναι η κοινωνία που απαιτεί από τους άνδρες να σκοτώσουν στον πόλεμο. Είναι η ίδια κοινωνία που τους θέλει ευγενικούς και καλούληδες, όταν δεν γίνεται πόλεμος.

Οι άνδρες μεγαλώνουν, ξέροντας πως μπορεί να χρειαστεί να πολεμήσουν. Εκπαιδεύονται, μάλιστα, υποχρεωτικά για αυτό -και τους δίνονται όπλα-, εγκαταλείποντας για ένα χρονικό διάστημα την ζωή τους ως πολίτες. Και αυτό θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό. Ακόμα και από τους “δικαιωματιστές”.

Οι γυναίκες μπορούν να φύγουν μόνες τους ή με τα παιδιά τους, αλλά οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν, ενώ ακόμα και οι άνδρες που αισθάνονται γυναίκες -διεμφυλικά ή έμφυλα άτομα- αντιμετωπίζονται σαν άνδρες σε περίοδο πολέμου, προφανώς γιατί υπάρχει ο κίνδυνος, όλοι οι άνδρες μιας χώρας να ανακαλύψουν ξαφνικά την θηλυκή τους πλευρά και να θελήσουν να διασχίσουν τα σύνορα με ψηλοτάκουνα.

Πάντως, τις γυναίκες δεν τις συμφέρει να πολεμάνε μόνο οι άνδρες, γιατί μόνο όσοι πολεμάνε έχουν δικαίωμα στα όποια λάφυρα του πολέμου. Και δεν είναι τυχαίο ότι, πολλές φορές, είναι και οι γυναίκες ανάμεσα στα λάφυρα.

“Να πολεμάνε και οι γυναίκες”

Όχι, να μην πολεμάνε και οι γυναίκες. Να μην πολεμάει κανείς.

Οι γυναίκες να ζητήσουν να μην πολεμάνε ούτε οι άνδρες.

Δηλαδή, να κάνουν οι γυναίκες, αυτό που θα έπρεπε να είχαν κάνει με τη δουλειά.

Οι γυναίκες ζήτησαν να δουλεύουν κι αυτές -με αποτέλεσμα να γίνουν περισσότερο δούλες από ό,τι ήταν πριν και να μην προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα-, αντί να ζητήσουν να μην δουλεύουν ούτε οι άνδρες, ή, έστω, να ζητήσουν να δουλεύουν τις μισές ώρες αυτές και τις μισές ώρες οι άνδρες.

Καλά, σε αυτή την εποχή των “δικαιωμάτων” που ζούμε, αν οι άνδρες πέθαιναν και οι γυναίκες ήταν αθάνατες, πολλές γυναίκες θα ζητούσαν να πεθαίνουν κι αυτές, για να μην έχουν μόνο οι άνδρες το …δικαίωμα στον θάνατο.

“Ναι, αλλά οι άνδρες πολεμάνε για την πατρίδα τους”

Καλά, για εταιρείες πολεμάνε αλλά δεν κάνει να τους το πούμε, γιατί μπορεί να πετάξουν τα όπλα όλοι μαζί και να το βάλουν στα πόδια ή, αντί για πόλεμο, να το ρίξουν στο τραγούδι και το χορό.

Ας κρατήσουμε, όμως, για την οικονομία του κειμένου, την …πατριωτική εκδοχή του πολέμου.

Δεν υπάρχει ένα κουμπί που πατάς σε έναν άνθρωπο -άνδρα ή γυναίκα- και μετατρέπεται από φιλήσυχο άνθρωπο σε πολεμική μηχανή.

Ούτε μετά υπάρχει ένα άλλο κουμπί που το πατάς και ο άνθρωπος μετατρέπεται από θηρίο σε αρνάκι, ή έστω στον άνθρωπο που ήταν πριν υποχρεωθεί να πολεμήσει.

Είναι προφανές πως οι άνδρες που πολεμούν δεν είναι ποτέ οι ίδιοι άνθρωποι, μετά τον πόλεμο. Γνωρίζουμε πως, ακόμα και αν οι άνδρες που πολεμάνε καταφέρουν να μην τραυματιστούν και να μη μείνουν ανάπηροι, είναι πολύ πιθανό να εμφανίσουν διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD), η οποία θα τους συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή τους.

Αλλά θα πρέπει να είναι gentlemen μετά τον πόλεμο, κι ας δουλεύει από μέσα η μετατραυματική διαταραχή εξαιτίας της φρίκης του πολέμου που έζησαν, οπότε μάλλον δεν είναι τυχαίο το πόσοι άνδρες που πολέμησαν αυτοκτονούν.

Δηλαδή, οι άνδρες καλούνται τη μια στιγμή να ξεκοιλιάζουν ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, και την άλλη στιγμή δεν επιτρέπεται να βρίσουν ούτε τη γυναίκα τους, γιατί έτσι προάγουν την πατριαρχία και επιδεικνύουν τοξική αρρενωπότητα.

Υποθέτω πως θα συμφωνείτε ότι όλα αυτά είναι παράλογα και παρανοϊκά. Άλλο που περνιούνται για φυσιολογικά. Εκπαιδευόμαστε από μικροί να τα θεωρούμε φυσιολογικά. Δεν είναι.

(Αυτό το κείμενο το έγραψα ως συνέχεια δυο άλλων κειμένων που είχα γράψει πριν από μερικά χρόνια –1,2– γιατί σκέφτηκα πως αυτά τα κείμενα, όπου έγραφα πως ο κόσμος πρέπει να γίνει πιο γυναικείος, ήταν σωστά αλλά ήταν και κάπως άδικα για τους άνδρες, οπότε χρειαζόταν ένα συμπληρωματικό κείμενο. Σκεφτόμουν μέρες να το γράψω αυτό το κείμενο -όλα αυτά που αναφέρω τα έχω πει σε podcast- αλλά δεν το έγραφα. Μέχρι που σήμερα το πρωί, έγινε κάτι που με έκανε να αποφασίσω να το γράψω. Συνήθως δεν θυμάμαι τα όνειρά μου ή δεν βλέπω συχνά όνειρα. Αλλά χτες το βράδυ, είδα στον ύπνο μου πως φυλούσα νυχτερινή βάρδια με ένα οπλοπολυβόλο έξω από ένα στρατόπεδο. Γύρω από το στρατόπεδο υπήρχαν δέντρα. Για κάποιο λόγο, έπρεπε να είμαι σε ένα συγκεκριμένο σημείο και κάθε μια ώρα να σέρνομαι σε ένα άλλο σημείο, όπου φορούσα γυαλιά νυχτερινής όρασης και έλεγχα την περιοχή. Σύρθηκα δίπλα από ένα δέντρο, φόρεσα τα γυαλιά και διαπίστωσα πως γύρω μου ήταν εκατοντάδες στρατιώτες του εχθρού που μας είχαν περικυκλώσει. Έπρεπε να αρχίσω να πυροβολώ ή να βάλω τις φωνές, για να ξυπνήσουν οι συμπολεμιστές μου, αλλά είχα παγώσει. Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί ξύπνησα. Ανακουφισμένος.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.