Ουκρανία, Πάτρα και Μαξ

Η ζωή θα ήταν πάρα πολύ αστεία, αν δεν ήταν τραγική αγαπημένε μου Πιτσιρίκο.
Ο κόσμος καίγεται εξαιτίας ενός πολέμου που ξεκίνησε γιατί:

Η Ουκρανία που δεν θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ και δεν την θέλουν στην Ε.Ε. έκανε πόλεμο με την Ρωσία για να της πάει κόντρα, επειδή η Ρωσία δεν ήθελε να μπει η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Η Ε.Ε. φυσικά εκδήλωσε έμπρακτα την στήριξή της στην Ουκρανία, την οποία δεν θέλει να εντάξει στην Ε.Ε. αλλά θέλει να μπορεί η Ουκρανία να λέει πως, ΑΝ ποτέ θελήσει και γουστάρει, να μπορεί ελεύθερα και δημοκρατικά να δηλώσει πως θέλει να ενταχθεί στην Ε.Ε. και να φάει απόρριψη και να το ρίξει στην βότκα για να ξεχάσει.

Επίσης, η Ουκρανία δεν αισθάνεται πως είναι έτοιμη να μπει στο ΝΑΤΟ, αλλά, ΑΝ ποτέ αισθανθεί πως το ΝΑΤΟ της καλογυαλίζει, θα ήταν κρίμα να μην μπορέσει να του εξομολογηθεί τον άσβεστο πόθο που την κατακαίει. Περισσότερο δηλαδή και από τον πόθο για την Ε.Ε.

Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. στέλνουν αβέρτα όπλα και κάνουν προπαγάνδα κόντρα στην ρωσική προπαγάνδα, λογοκρισία κόντρα στην ρωσική λογοκρισία και γενικά βρωμιές κόντρα στις ρωσικές βρωμιές, ώστε η Ουκρανία να είναι ελεύθερη να μην μπορεί να ενταχθεί πουθενά.

Οι ρωσικοί αγωγοί φυσικού αερίου συνεχίζουν να διασχίζουν την Ουκρανία και να τροφοδοτούν την Γερμανία και λοιπούς γνωστούς υπέρμαχους της δημοκρατίας και αγωνιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και για κάποιο ΛΟΑΤΚΙ+ (είναι πασέ ο π**στης) λόγο οι Ουκρανοί, αντί να τους ανατινάξουν και να κάνουν τους Ρώσους να μείνουν ρέστοι οικονομικά και τους Γερμανούς να δαγκώσουν την ψ*λή τους από το βρωμόκρυο, κάνουν πως δεν τους βλέπουν.

Γενικά, ένας ακόμα βρώμικος πόλεμος στήθηκε στην πλάτη των άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενων λαών, και τις συνέπειες παίζει να τις πληρώνουμε όλοι για τα επόμενα χρόνια. Όλοι εμείς εννοώ, όσο πιο κάτω είναι κανείς στην τροφική αλυσίδα τόσο πιο ευάλωτος είναι. Όλοι, εκτός από αυτούς που θα πεθάνουν υπέρ πατρίδος και θρησκείας, υπέρ ΝΑΤΟ, Ε.Ε. και ρωσικού ιμπεριαλισμού.

Σπουδαίες σοφίες θα μου πεις, και θα συμφωνήσω, Πιτσιρίκο μου. Άλλο σκεφτόμουν να γράψω αλλά ο πόλεμος πάντα τραβάει την προσοχή και ασχολείται κανείς θέλει δε θέλει.

Ήθελα να γράψω για την υπόθεση της Πάτρας. Δηλαδή δεν ήθελα, αλλά άκουσα τον καλό μας Βαλαβάνη να διηγείται την ιστορία του και να απορεί με το τραγικό αυτό περιστατικό, και αισθάνθηκα την ανάγκη να τον βοηθήσω να καταλάβει το πώς και το γιατί τέτοιου είδους περιστατικών. Δεν γνωρίζω τόσες λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο έγκλημα, οπότε θα γράψω λίγο γενικότερα.

Το ανθρώπινο είδος είναι ένας εξαιρετικά πολύπλοκος ζωντανός οργανισμός του οποίου πολλές λειτουργίες έχουμε καταφέρει να διερευνήσουμε και να ερμηνεύσουμε, άλλες πάλι παραμένουν σκοτεινά σημεία. Πιθανώς να συνεχίσουν να παραμένουν, ειδικά κομμάτια που αφορούν την ψυχιατρική πλευρά.

Κάποιες από τις λειτουργίες, οι λεγόμενες “ανώτερες”, μας ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα ζώα. Καθώς αυτές εξαρτώνται από βιολογικές διεργασίες που είναι αόρατες στο γυμνό μάτι, έχουν από αρχαιοτάτων χρόνων ντυθεί με ένα πέπλο μυστηρίου. Παίρνουν ονόματα όπως “ψυχή”, “προσωπικότητα” και άλλα πολλά ανάλογα με την γλώσσα και το πολιτισμικό πλαίσιο.

Σε αυτές τις λειτουργίες, λιγότερο ή περισσότερο συνδεδεμένα ανάλογα με την θεωρία που διαλέγει κανείς για να ερμηνεύσει την ύπαρξη και την χρησιμότητά τους, είναι τα συναισθήματα.

Αυτές οι αόρατες διεργασίες, που γίνονται τελικά αντιληπτές και παρατηρήσιμες μέσω των συμπεριφορικών εκδηλώσεων, δεν διαφέρουν στην γέννησή τους τόσο όσο φανταζόμαστε από τις ορατές και άμεσα παρατηρήσιμες διεργασίες και αισθήσεις, όπως για παράδειγμα η αφή, η κίνηση του σώματος και η όραση ή η ακοή. Είναι και αυτές αποτέλεσμα βιοχημείας και φυσιολογίας.

Θα μου πεις τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τραγικά περιστατικά αυτού του είδους; Έχουν την εξής σχέση: Μπορεί κανείς άμεσα και χωρίς καμία επιστημονική κατάρτιση να αντιληφθεί πολύ γρήγορα την ανεπάρκεια μιας εξωτερικά παρατηρήσιμης λειτουργίας, όπως π.χ. να δει πως κάποιος είναι τυφλός ή παράλυτος, κωφάλαλος κλπ. Η ανίχνευση “αναπηρίας” σε κάποιες από τις αόρατες διεργασίες, όμως, είναι από δύσκολη και πολύπλοκη ως και αδύνατη, ακόμα και για τους εξειδικευμένους επιστήμονες.

Οι κοινωνίες και τα στερεότυπα παίζουν έναν μεγάλο ρόλο σε αυτό. Απλό παράδειγμα: σε χώρες όπως οι μεσογειακές και οι αραβικές, η επιθετικότητα και η ροπή προς την βία και την παραβατικότητα θεωρούνται όχι απλά φυσιολογικές αλλά και ως ένα βαθμό επιθυμητές. Ο άντρας ο βαρύς που δε σηκώνει πολλά -και άμα λάχει τα σπάει κιόλας- είναι δυστυχώς ακόμα πρότυπο. Έλκει το αντίθετο φύλο και προάγει την αναπαραγωγή και την διαιώνιση του γονιδίου.

Ακόμα πιο κατανοητό γίνεται αν σκεφτεί κανείς τα αταίριαστα με το κοινωνικό περιβάλλον γονίδια και τα άτομα που τα φέρουν: Ο φιλήσυχος και ντροπαλός Μανιάτης το 1930, ο νομοταγής και τυπικός Σικελός (ακόμα και σήμερα), ο παραβατικός Ιάπωνας (ανέκαθεν) κλπ. Αμέσως φαντάζεται κανείς άτομα με τεράστιες δυσκολίες προσαρμογής στο περιβάλλον τους, καθώς η πλειοψηφία είναι τελείως διαφορετική και οι κανόνες που διέπουν τις κοινωνίες αυτές είναι αντίθετες με την φύση, δηλαδή την γονιδιακή “προίκα” του εν λόγω αταίριαστου ατόμου.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί κάποια στιγμή τα γονίδια που προδιαθέτουν σε τέτοιες συμπεριφορές, δίνοντας εξελικτικό και αναπαραγωγικό πλεονέκτημα στα άτομα που τα είχαν στο γενετικό τους υλικό, επικράτησαν. Με έναν απίστευτα πολύπλοκο και δυναμικό τρόπο, η σχέση ποιοτικής και ποσοτικής κατανομής του γονιδιακού υλικού εκδηλώνεται με ατομικές συμπεριφορές και, κατ’ επέκταση, σε μεγάλη κλίμακα σχηματίζει πολιτισμικά πλαίσια, κοινωνικούς κανόνες τυπικούς ή άγραφους.

Όλα αυτά φυσικά σχηματίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να συντηρούν τα στερεότυπα και να προάγουν την επιλογή και διαιώνιση των ιδίων αυτών γονιδίων.

Άντε να δούμε πότε θα φτάσω στο ψητό. Έφτασα; Ίσως.

Το στερεότυπο της καλής μάνας είναι σχεδόν παγκόσμιο, με κάποιες παραλλαγές στον ρόλο Άλλο Σουηδέζα μάνα και άλλο Ελληνίδα, αλλά μανάδες και οι δύο. Πουθενά στον κόσμο δεν είναι αποδεκτό να βλάπτει η μητέρα τα παιδιά της. Η καλή μάνα είναι, εκτός από στερεότυπο, και πραγματικό εξελικτικό και αναπαραγωγικό πλεονέκτημα. Αν δω πως η γυναίκα μου κακομεταχειρίζεται το παιδί μου μπορεί να διαλέξω να μην κάνω άλλο, περιορίζοντας ή φρενάροντας την μετάδοση του γονιδίου της κακής μάνας στην επόμενη γενιά. Αυτό εξαρτάται, βέβαια, και από το τι γονίδια πατέρα έχω εγώ, αλλά ας μην το κάνουμε πιο πολύπλοκο από ό,τι ήδη είναι.

Πίσω στις αναπηρίες. Υπάρχει ένα ποσοστό του πληθυσμού το οποίο έχει αόρατες εκ γενετής αναπηρίες. Αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό από την πλειοψηφία, γι αυτό και δημιουργεί την αντίδραση “δεν το χωράει το μυαλό μου”, είναι πως αυτά τα άτομα ζουν ανάμεσά μας.

Είναι άτομα τα οποία υπολείπονται συναισθημάτων που θεωρούμε δεδομένα λόγω των κοινωνικών στερεοτύπων. Δεν έχουν ενσυναίσθηση, πολλές φορές δεν έχουν την ικανότητα να κατανοήσουν την συνέπεια των πράξεών τους. Ακόμα και να την έχουν, η ιδέα και μόνο των συνεπειών αυτών τους δημιουργεί ευχαρίστηση.

Πώς γίνεται; Ακριβώς όπως κάποιος την βρίσκει να κάνει καταδύσεις και αλεξιπτωτισμό, ενώ οι περισσότεροι δεν σκύβουμε από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου χωρίς να ζαλιστούμε και πάμε μέχρι εκεί που πατώνουμε στην θάλασσα.

Παράδειγμα: Γονιός κακοποιεί, βιάζει, σκοτώνει τα παιδιά του. Η ιδέα αυτή προξενεί φρίκη στην πλειοψηφία. Υπάρχει, όμως, μια μειοψηφία που δεν είναι αμελητέα, στην οποία η ιδέα αυτή δεν προκαλεί αρνητικά συναισθήματα αλλά ουδέτερα προς το θετικό, ή ακόμα και πολύ ευχάριστα συναισθήματα.

Ενδεικτικά αναφέρω πως η Σκότλαντ Γιαρντ υπολόγιζε πως στη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, περί τις 200.000 συσκευές στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν κάθε στιγμή συνδεδεμένες με παιδοπoρνογραφικές ιστοσελίδες.

Κάποιοι από αυτούς/ές που δεν έχουν φρένο στα απάνθρωπα συναισθήματα βρίσκουν το φρένο στην σκέψη των συνεπειών. Ηδονίζονται στην ιδέα του εγκλήματος αλλά τους εμποδίζει η επίγνωση της τιμωρίας. Άλλοι ηδονίζονται στην ιδέα του ρίσκου να συλληφθούν και του ανταγωνισμού με τις διωκτικές αρχές, την αίσθηση ανωτερότητας σε σχέση με τον περίγυρο που δεν αντιλαμβάνεται ποιοι είναι πίσω από την καθημερινή μάσκα.

Η μάσκα αυτή έχει την μεγαλύτερη στήριξη στα στερεότυπα. “Θα το έκανε ποτέ αυτό ένας γονιός στο ίδιο του το σπλάχνο;”, “είχε ανάγκη τόσο όμορφο και πλούσιο παλικάρι να βιάσει;”, “ήταν από καλή οικογένεια” και διάφορα άλλα. Δεν βλέπουμε, συχνά γιατί πείθουμε τους εαυτούς μας να μην δούνε πίσω από το στερεότυπο και την μάσκα.

Οι περισσότεροι από αυτούς, οι λεγόμενοι “σατανικοί εγκληματίες”, τα “εγκληματικά μυαλά”, δεν είναι παρά χαμηλής νοημοσύνης και μειωμένης αντίληψης άτομα, που δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες όχι πριν, αλλά ακόμα και όταν αυτές τους έχουν χτυπήσει στο κεφάλι. Πλασάρονται ως πανέξυπνοι και παμπόνηροι, απλά και μόνο επειδή η κοινωνία και οι δομές τους επιτρέπουν να συνεχίζουν για καιρό το έργο τους, σαν αποτέλεσμα αδιαφορίας, ανικανότητας, υποστελέχωσης των δομών και ασυνεννοησίας.

Ο κοινωνικός τους περίγυρος αποτελείται συνήθως από άτομα που είναι ακόμα λιγότερο έξυπνα από αυτούς ή, λόγω των στερεοτύπων, αδυνατούν να φανταστούν πως ο βλάκας που βλέπουν να σέρνει το κουφάρι του κάθε μέρα είναι κατά συρροή δολοφόνος.

Μην ξεχνάμε πως η ζωή δεν είναι ντοκιμαντέρ σε επεισόδια του Νetflix. Κανένας δεν σηκώνεται το πρωί να πάει στη δουλειά του και έχει τα μάτια του δεκατέσσερα για βιαστές και δολοφόνους ανάμεσα στους φίλους, συγγενείς και συναδέλφους.

Παρένθεση: Δεν είμαι ψυχιατροδικαστής αλλά έτυχε να συναντήσω μερικά άτομα που ταιριάζουν σε αυτά τα προφίλ, είχαν καταδικαστεί και περάσει από εκτιμήσεις στην ψυχιατροδικαστική και κάποιοι από πολυετείς νοσηλείες/παρακολουθήσεις. Είναι συνταρακτικό το μέγεθος της ηλιθιότητας που χαρακτηρίζει τους περισσότερους, το βλέπεις στην απλοϊκή, παιδικού βάθους σκέψη τους. Πολλές φορές στην μέση της διήγησής τους σε κοιτάνε εξεταστικά, σαν πεντάχρονα που προσπαθούν να καταλάβουν αν πίστεψες πως όντως ήρθε ο δράκος και έφαγε την μαρμελάδα που τους είχες πει να μην ακουμπήσουν.

Αυτοί οι ελάχιστοι που είναι όντως έξυπνοι δεν μπορούν να κρύψουν τον ναρκισσισμό τους και καρφώνονται πολύ γρήγορα.

Η φοβερή ειρωνεία, που έγινε φυσικά αντιληπτή από πολλούς, είναι ενδεικτική: Το κεντρικό πρόσωπο στην ιστορία της Πάτρας ευχόταν ψόφους και κολάσεις στους γονείς ενός άλλου δολοφονημένου παιδιού. Ανάμεσα στον όχλο που είχε μαζευτεί έξω από το σπίτι αλλά και στον όχλο που δικάζει στο διαδίκτυο και μοιράζει ψόφους και κολάσεις υπάρχουν δεκάδες βασανιστές, παιδεραστές και εν δυνάμει παιδοκτόνοι.

Συνεχίζουν να καλύπτονται όλοι πίσω από τα στερεότυπα, την ομερτά, το “άσε πού να μπλέκεις” των γύρω τους και φωνάζουν περισσότερο από τους άλλους, ζητώντας εκδίκηση και αίμα, ώστε οι υποψίες να στρέφονται αλλού και όχι πάνω τους.

Οι γυναίκες με τον καφέ στο ένα χέρι και την τσάντα στο άλλο που είχαν έρθει κατευθείαν από το κομμωτήριο και ζητούσαν κρεμάλες, οι μαντραχαλαίοι που είχαν φέρει τα παιδιά τους και τραβούσαν φωτογραφίες και βίντεο, ποιοι νομίζουμε πως είναι;

Στα συντηρητικά κόμματα και στις οργανωμένες θρησκείες, στους όχλους για λιντσάρισμα, εκεί πάνε να κρυφτούν όλοι οι αυτοί που φωνάζουν ενάντια σε αυτό που οι ίδιοι είναι.

Το ξεχείλωσα πάλι, οπότε συνοψίζω το νόημα για όσους απορούν το πώς και γιατί αυτών των περιστατικών: Όπως κάποιος είναι τυφλός και δεν βλέπει όπως κάποιος που έχει την όρασή του, έτσι και αυτά τα άτομα δεν σκέφτονται και δεν αισθάνονται όπως οι περισσότεροι από εμάς. Η προσπάθειά μας να καταλάβουμε πώς αισθάνονται, είναι σαν να προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς ζει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένας εκ γενετής τυφλός. Απλά δεν μπορούμε.

Προσπαθούμε συνεχώς να δούμε τις πράξεις τους μέσα από τα δικά μας μάτια και να τις χωρέσουμε, να τις αναλύσουμε και να τις κατανοήσουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και συναισθήματα, μέσα από την δική μας γνωσιακή ικανότητα. Γι’ αυτό και αποτυγχάνουμε πλήρως. Βραχυκυκλώνουμε σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να γελάμε και να διακωμωδούμε αυτές τις ιστορίες γιατί δεν ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε και τι να σκεφτούμε.

Δεν το χωράει το μυαλό μας, το δικό τους όμως το χωράει.

Γι’ αυτό και εγώ έχω παρκάρει το μυαλό μου σε ένα αδιέξοδο στην ερημιά του κόσμου, και από εκεί σου στέλνω την αγάπη μου.

Βασίλης

Υ.Γ. Στην φωτογραφία είναι ένα κοιμητήριο ζώων, στο οποίο αφήσαμε το φιλαράκι μας τον Μαξ. Τον Μαξ τον είχε βρει μια κοπέλα και νόμιζε πως τον φρόντιζε, αλλά η αλήθεια είναι πως αυτός την φρόντιζε περισσότερο χωρίς αυτή να το καταλαβαίνει. Ο Μαξ είναι ήσυχος και δεν φοβάται πια το κρύο, το σκοτάδι και τους ανθρώπους. Για την κοπέλα δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Ελπίζω να μας ξαναπάρει τηλέφωνο κάποια στιγμή, ίσως μπορέσουμε να την βοηθήσουμε όπως έκανε αυτή με τον φίλο μας.

(Φίλε Βασίλη, ο Μαξ έχει πάει σε μια ανώτερη ενσάρκωση, αν και μάλλον δεν υπάρχει ανώτερη ενσάρκωση από γάτα. Βασίλη, σκέφτομαι αυτές τις μέρες ότι πάρα πολλών ανθρώπων η ζωή αποκτάει νόημα, όταν υπάρχει βαρβαρότητα και κτηνωδία. Εξιτάρονται, φτιάχνονται. Δηλαδή, τους τρέφουν οι φρικτές ιστορίες και όχι η ομορφιά που υπάρχει γύρω μας. Κάποια στιγμή, είχα γνωρίσει έναν αστυνομικό που είχε έρθει σε προσωπική επαφή με πάρα πολλούς εγκληματίες. Αυτό που θυμάμαι από τα λόγια του είναι ότι μου είχε πει πως οι περισσότεροι από αυτούς ήταν χαζοί. Ελάχιστοι ήταν έξυπνοι και μου είχε πει πως απολάμβανε τις συζητήσεις με αυτούς τους λίγους. Να είσαι καλά, Βασίλη. Καλή άνοιξη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.