Πάτρα

-Ρε Α., με όλο το θάρρος, είδα μια φωτογραφία σε ένα τοπικό σάιτ, έξω από το σπίτι της φερόμενης ως παιδοκτόνου και νομίζω είδα και σένα. Ισχύει, ή έκανα λάθος;

-Ναι ρε, εκεί ήμουνα. Ήταν κόσμος πολύς. Μιλάμε έγινε καρναβάλι! το ψητοπωλείο εκεί απέναντι έκανε χρυσές δουλειές όλο το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ. Μπίρες, σουβλάκια, σου λέω έγινε χαμός. Περάσαμε ωραία.

-Καλά ρε άνθρωπε, τι δουλειά είχατε τόσος κόσμος εκεί. Είναι πολύ σκοτεινό το ζήτημα και δε νομίζω να βοήθησε και πολύ η παρουσία του κόσμου εκεί, συνέχισα εγώ προσπαθώντας να αλιεύσω τι σκατά έχει στο κεφάλι ο συγκεκριμένος γνωστός μου και επιτυχημένος επιχειρηματίας.

-Τι τι δουλειά είχαμε εκεί; πήγαμε να διαμαρτυρηθούμε, αν και κανονικά έπρεπε να πάρουμε το νόμο στα χέρια μας.

-Τι εννοείς;

-Να την κρεμάσουμε ρε, εκεί έξω από το σπίτι της. Κρεμάλα, να τελειώνουμε. Κρεμάλα για όλους και τους συγγενείς, αφού κι αυτοί στο κόλπο ήταν. Όλα τα ξέρανε. Συνεννοημένοι.

-Κάτσε ρε Α., αυτό είναι μεσαίωνας… υπάρχουν αρχές, δικαιοσύνη κλπ

-Ναι ρε μεσαίωνας, με την πουτάνα και όλα τα μουνόπανα που τη βοήθησαν και την κάλυπταν τόσο καιρό, άρχισε να λέει, με πιο δυνατή φωνή τώρα.

Στον ωραίο μεγάλο πεζόδρομο με τις νερατζιές όπου γινόταν η κουβέντα, γύρω μας, παιδιά πολλά, ανάμεσά τους και τα 6χρονα παιδιά μας, έπαιζαν. Προς στιγμή, νόμισα ότι κάποια από τα παιδιά παρακολουθούσαν την κουβέντα μας και ένιωσα άσχημα. Ντράπηκα. Τα έβαλα με τον εαυτό μου. Τι θέλω και ασχολούμαι; Δύο άλλοι γονείς εκεί παραδίπλα, παρακολουθούσαν σιωπηλοί.

«Α. μου, ειλικρινά στο λέω, θα ήθελα μια φορά στη ζωή μου να ήμουνα μπάτσος, να σας ρίξω 2-3 χημικά να εξαφανιστείτε να πάτε σπίτια σας, που μου θέλετε μεσαίωνα και κρεμάλες», του απάντησα. Είχε διαολιστεί, ήταν εμφανές, αλλά, όταν έβαλε τα γέλια ο ένας από τους δύο γονείς που παρακολουθούσε τη συζήτηση εκεί παραδίπλα, του κόπηκε κάθε διάθεση για οργισμένη απάντηση και κατάπιε τη γλώσσα του.

Χέσε μέσα, φίλε, μου είπε μετά από λίγο ο γονιός που έβαλε τα γέλια. Μεγαλώνουν και παιδιά αυτοί. Σκέψου πόσο Πισπιρίγκου έχει δει και έχει ακούσει αυτό το δύσμοιρο παιδάκι του στο σπίτι. Βάλε με το νου σου πόσες αηδίες έχει ακούσει το παιδί του από τους κανίβαλους τους δημοσιογράφους.

Πάγωσα ομολογώ. Δεν το είχα σκεφτεί. Σίγουρα θα δούμε άσχημες καταστάσεις στο κοντινό μέλλον. Είναι σαν αυτό που επαναλαμβάνεις τώρα τελευταία Πιτσιρίκο, για τα παιδιά αυτών που μεγάλωσαν παίρνοντας σέλφι.

Θα είναι και τα παιδιά αυτών που έβλεπαν #Πάτρα, επί μήνες.

______

-Αστυνόμε, αύριο θα έχετε με την ομάδα ιδιαίτερη αποστολή, αλλά δεν μπορώ να σου πω ακόμα τι και πώς, είναι άκρως εμπιστευτικό. Σϊγουρα, πάντως, θα πρέπει να είστε σε ετοιμότητα 5:30 – 5:45.

-Με κάνετε και ανησυχώ κ. διοικητά, γιατί δεν μου λέτε τι συμβαίνει;

-Είναι απόρρητο ακόμα, αστυνόμε. Δείξε υπομονή και φρόντισε να διατηρήσεις την ηρεμία στην ομάδα σου.

-Καλώς κ. διοικητά, θα τα πούμε αύριο το πρωί.

Το επόμενο πρωί, όντως, πολύ νωρίς, ο αστυνόμος είχε μαζέψει την ομάδα των δικυκλιστών πιο κάτω από τα γραφεία της ασφάλειας Πατρών. Στην ομάδα επικρατούσε μια σχετική αναταραχή. Ήταν αλλόκοτο να μην ξέρει ούτε καν ο επικεφαλής τι ακριβώς θα γινόταν.

-Ρε αστυνόμε, μα είναι δυνατόν; μας κουβαλάνε μέσα στα άγρια χαράματα και δεν μας έχουν δώσει έστω μια πληροφορία του τι θα κάνουμε;

-Τι να σου πω κι εγώ; αυτή ήταν η εντολή. Πάρτε καφέ, χαλαρώστε και θα δούμε.

-Μα τι διάολο απόρρητο και μαλακίες; ούτε στην Αθήνα σε πολύ σοβαρές καταστάσεις δεν μου είχε τύχει κάτι τέτοιο, τόσα χρόνια που ήμουνα εκεί.

-Το ξέρω, αποκρίθηκε ο επικεφαλής, είναι όντως κουφό. Αλλά θα δούμε.

“Αστυνόμε, να ενημερώσω τη γυναίκα μου; Τα παιδάκια μου θα με ξαναδούν;” είπε ο χωρατατζής της ομάδας και προκάλεσε γέλια, φτιάχνοντας ωραία ατμόσφαιρα. Έβαλε τα γέλια και ο αστυνόμος.

Η ομάδα των αστυνομικών είχε πάρει καφέ, μερικοί είχαν ανάψει τσιγάρο, κάποιοι άλλοι μασούλαγαν κάτι ζεστά κουλούρια. Σκοτάδι ακόμα, ίσα που είχε αρχίσει να χαράζει και η πόλη έρημη. Ο επικεφαλής είχε σταθεί παράμερα και περίμενε το τηλεφώνημα του διοικητή.

Το τηλέφωνο χτύπησε γύρω στις 5:50.

«Κάντε ησυχία, κύριοι, παίρνει ο διοικητής» είπε στην ομάδα ο επικεφαλής.

-Αστυνόμε, καλημέρα. Ετοιμαστείτε. Παίρνεις την ομάδα και ξεκινάς για το νεκροταφείο στα Συχαινά. Είναι ένα μικρό κοντά στο νοσοκομείο, αριστερά όπως περνάς το γεφυράκι. Είναι κανείς δίπλα σου, μην ακούει κανείς από την ομάδα.

-Όχι κ. διοικητά. Είμαι μόνος παραδίπλα.

-Θα γίνει η εκταφή του τάμπλετ από τον τάφο των παιδιών της Πισπιρίγκου. Καταλαβαίνεις… Είναι πολύ σημαντικό να μην διαρρεύσει η παραμικρή πληροφορία και έχουμε φασαρίες με γείτονες, οργισμένους πολίτες και δημοσιογράφους. Καήκαμε.

-Όχι κ. διοικητά, μόνο εγώ γνωρίζω. Παίρνω την ομάδα και ερχόμαστε.

-Ωραία. Και ήσυχα αστυνόμε, χωρίς φάρους και σειρήνες. Με ηρεμία. Μην γίνετε στόχος. Ειδικά από δημοσιογράφους. Θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

-Μην ανησυχείτε, η μετάβαση θα γίνει γρήγορα και διακριτικά.

Ο αστυνόμος ενημέρωσε την ομάδα ότι φεύγουν διακριτικά για το νεκροταφείο και στις απορίες μερικών για το τι πάνε να κάνουν χαράματα στο νεκροταφείο, αρκέστηκε να απαντήσει ότι είναι απόρρητο, να μην ανησυχούν και ότι θα μάθουν όταν φτάσουν εκεί.

Η ομάδα των αστυνομικών φτάνοντας στο νεκροταφείο, βρέθηκε μπροστά σε τουλάχιστον 20 δημοσιογράφους και τεχνικούς, που συνωστίζονταν γύρω από τον τάφο με κάμερες και προβολείς, τον αποσβολωμένο ιατροδικαστή με τους δύο βοηθούς του, τον διοικητή εκνευρισμένο να ζητάει εξηγήσεις από έναν γνωστό δημοσιογράφο της πόλης και τον συνοδό του διοικητή να προσπαθεί μάταια να βάλει μια τάξη στο μπάχαλο που επικρατούσε. Οι αστυνομικοί της ομάδας αμέσως προσπάθησαν να επιληφθούν της κατάστασης, αν και πολλούς από αυτούς, μαζί και τον επικεφαλής, τους είχε πιάσει νευρικό γέλιο. «Πάλι καλά που ήταν άκρως απόρρητο, αστυνόμε», φώναξε ένας από την ομάδα προσπαθώντας να απομακρύνει από τον τάφο έναν εικονολήπτη καναλιού πανελλαδικής εμβέλειας, βάζοντας το κερασάκι στην τούρτα της εκταφής του τάμπλετ.

——–

Άκουσα το φανταστικό πόντκαστ σας με το Νινί, που αναφερθήκατε στο θέμα και είπα να γράψω δυο σχετικές ιστοριούλες από την πόλη μου. Η πρώτη είναι όπως ακριβώς την έζησα, η δεύτερη όπως μου την περιέγραψε ο παιδικός φίλος μου.

Πιτσιρίκο, επί μεγάλο χρονικό διάστημα άκουγα συζητήσεις γύρω μου για το αδιανόητο αυτό έγκλημα όπως δείχνουν τα πράγματα, αλλά πάντα έφευγα. Δεν έμπαινα καν στη διαδικασία να σκεφτώ τι μπορεί να έχει γίνει και γιατί. Καμία κουβέντα με κανέναν. Σχημάτισα άσχημη άποψη για κάμποσους ανθρώπους, που δεν το περίμενα να σου πω την αλήθεια. Απαιτούσαν να καταδικάσω, να ρίξω κατάρες, να απαιτήσω μαζί τους να επιβληθεί θανατική ποινή. Δεν ξέρω τι ωθεί τον κόσμο να ασχολείται με τέτοια ζέση, με τόσο άσχημες καταστάσεις, με τέτοια αρρωστημένα κοινωνικά φαινόμενα. Ίσως, η δική τους μίζερη ζωούλα γίνεται πιο ευχάριστη όταν τη συγκρίνουν με τέτοια θλιβερά και αποτρόπαια εγκλήματα και διαλυμένες ζωές άλλων ανθρώπων.

Και για να κλείσω το θέμα της Πάτρας, θα αναφερθώ στην αντικατάσταση των διευθυντών στα τμήματα ανθρωποκτονιών και εκβιασμών. Αντικαταστάσεις που έγιναν, αφού οι αξιολογήσεις του Μαρτίου τους είχαν κρίνει ικανούς να παραμείνουν στη θέση τους και να συνεχίσουν το έργο τους. Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι πρόκειται για ικανούς και αξιόλογους ανθρώπους που, όμως, προσωπικά θεωρώ ότι είχαν αρχίσει να πλησιάζουν επικίνδυνα βαθιά – ψηλά, όσον αφορά την εξιχνίαση πολύ σκοτεινών υποθέσεων όπως αυτή της Πάτρας. Αν αρχίσεις και πλησιάζεις πολύ τα εγκλήματα της ελίτ, σε τελειώνουν, ακόμα και με σφαίρες όπως έχουμε δει και στο πρόσφατο παρελθόν. Θυμήθηκα και εκείνες τις 4-5 σελίδες που ο Δ. Κουφοντίνας αναφέρει τον «γέρο», όπως τον αποκαλούσε, ένα μέλος της μεγαλοαστικής τάξης (της λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης, όπως την έγραφε στις προκηρύξεις της η 17Ν), που προσπαθούσε να βοηθήσει την οργάνωση να χτυπήσει τα σιχάματα της τάξης του.

Επικίνδυνη χώρα, επικίνδυνος κόσμος σε μεγάλο ποσοστό, σχετικά τυχερός που ζω σε μια επαρχιακή πόλη και όχι στην ποντικοπαγίδα της Αθήνας, ακόμα πιο τυχεροί και ικανοί φυσικά γιατί το έχετε πετύχει, εσύ που θα βολτάρεις από τη Ζάκυνθο στο Αιγαίο και πίσω στη Ζάκυνθο, ο αγαπημένος φίλος και φιλόσοφος του μπλογκ Κώστας (με τον οποίο και την καλή του την Τζένη, περάσαμε μαζί μια μαγική μέρα) που θα περιπλανιέται στην Ελλάδα τον επόμενο χρόνο, ο Βασίλης στην ερημιά του κόσμου, η Αναστασία στην απομονωμένη Λέρο και όποιος άλλος/η ξεχνώ.

Την αγάπη μου σε όλους. Από τη λίμνη των Ιωαννίνων, μέχρι την Αιθιοπία και από την Ταϊλάνδη μέχρι τη Φλόριντα. Νίκος Πάτρα.

Υ.Γ. Για το θέμα της Ουκρανίας, το οποίο με ερέθισε να ρίξω μια πιο προσεχτική ματιά στην ιστορία της περιοχής, παλαιότερη και νεότερη, νομίζω ότι κάποιος μπορεί να έχει μια καλή εικόνα του γιατί εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα, αφιερώνοντας χρόνο:

Να δει τις διαλέξεις του καθηγητή του πανεπιστημίου του Σικάγο J. Mearsheimer (να είσαι καλά Δημήτρη που μας τις έδειξες). Μου ήταν άγνωστες, αν και τον συγκεκριμένο καθηγητή τον ήξερα.

Να δει την ταινία του Oliver Stone “Ukraine on fire”.

Να διαβάσει το 1ο κεφάλαιο του βιβλίου του Tim Marshall με τον τίτλο “Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας”, στο οποίο ο συγγραφέας γράφει για τη Ρωσία.

Θα κλείσω, παραθέτοντας και ένα καταπληκτικό απόσπασμα από το “Οι λαοί της Ευρώπης” του Β. Ραφαηλίδη, γραμμένο το 1996.

«Μέχρι το 1229 που οι Μογγόλοι εισβάλουν και κατακτούν τη Ρωσία, Ρωσία δεν υπάρχει. Για να είμαστε ακριβέστεροι, υπάρχει μεν, αλλά είναι τόσο τεμαχισμένη σε κρατίδια, ηγεμονίες, πριγκηπάτα και δε συμμαζεύεται, που ο σημερινός τεμαχισμός της πρώην κραταιάς ΕΣΣΔ να φαίνεται πέρα για πέρα ασήμαντος, και τούτο παρά τη βεβαιότητα πως η Ρωσία σήμερα βαδίζει προμογγολική από διοικητικής απόψεως. Βέβαια, μια ενδεχόμενη επανεμφάνιση του Ιβάν του τρομερού μπορεί να μην είναι ακριβώς σταλινική ή ζιρινοφσκική, αλλά μάλλον θα συμβεί. Όμως, για να συμβεί, πρέπει να γίνει πιο πιεστική η παρουσία των σύγχρονων Μογγόλων κατακτητών, των Αμερικανών, που, αν δεν χρησιμοποιούν τις μεθόδους του Τζέγκις Χαν, είναι γιατί δεν υπάρχει λόγος να τις χρησιμοποιήσουν, αφού οι πόλεμοι σήμερα γίνονται με το χρήμα και επικουρικά με τα όπλα. Παλιότερα νικούσε ο στρατιωτικά ισχυρότερος, σήμερα νικάει ο οικονομικά ισχυρότερος, αν και εμείς εδώ πιστεύουμε πως νικάει αυτός που έχει ένδοξους προγόνους.»

(Φίλε Νίκο, πολύ όμορφα τα έγραψες. Να κάνουμε κι ένα πόντκαστ να τα πούμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.