Δύσκολο είναι;

Καλημέρα, καλησπέρα, χαίρετε και αγαλλιάσθε φίλτατε πιτσιρίκο και κάτοικοι του πιτσιρικοχωριού.

Ήθελα να κάνω δύο σχόλια πάνω σε δύο πράγματα που είπανε ο Ανδρέας έξω απ’ το Βερολίνο και ο Κώστας μέσα από το Άμστερνταμ.

Ρώτησαν κάποτε έναν αρχαίο ημών πρόγονο, φιλόσοφο, δεν θυμάμαι ποιον, ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο και πήραν την απάντηση: μα να γνωρίζεις τον εαυτό σου, φυσικά!

Και όταν τον ρώτησαν ποιο είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, τότε αυτός είπε: να δώσεις μια συμβουλή.

Ως γνήσιος τεμπέλης λοιπόν, θα κάνω το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και θα σου δώσω μια συμβουλή, φίλε Ανδρέα. Εντάξει, φίλοι μπορεί να μην είμαστε ακόμα, άλλα η συμβουλή είναι φιλική οπότε…. ποιητική αδεία.

Το θέμα με τους θείους και θείες που θέλουν σώνει και καλά να σε δουν όταν κατεβαίνεις στην Ελλάδα, με το ένα μάτι γιατί το άλλο είναι στο σίριαλ, λύνεται σχετικά εύκολα.

Προσπάθησε, απλά, στο μέτρο του δυνατού να κατεβαίνεις όταν γίνεται κάποιος γάμος, κάποια βάφτιση, ένα Πάσχα, κάτι τέλος πάντων όπου μαζεύεται όλο το σόι. Πας λοιπόν και εσύ εκεί και συναντάς όλο τον κόσμο, ξαδέρφια, θείους, θείες και λοιπούς συγγενείς. Σε μια μέρα, ακόμα και και μέσα σε λίγες ώρες έχεις ξεμπερδέψει με δαύτους και έχεις όλο το χρόνο να πας να δεις τα φιλαράκια σου, να κάνεις τα μπάνια σου, να ανέβεις στο βουνό και, γενικά, να κάνεις αυτό που τραβάει η ψυχούλα σου.

Τώρα, στην περίπτωση που δεν παίζει κάνας γάμος, καμιά σύναξη σογιού, τότε τους λες μάγκες έκανα 2000 km για να έρθω, άμα θέλετε τόσο πολύ να με δείτε, κάντε κι εσείς 20, 30,50 και ελάτε εσείς, κερνάω καφέ.

Στο άκουσμα του καφέ και στην έλλειψη του ακούσματός του τραπεζώματος, εννιά στους 10 τα μασάνε, αφού δεν υπάρχει μάσα, και αρχίζουνε να μιλάνε για για την πίεση, τον καιρό, τις συγκοινωνίες, την εκάστοτε Πισπιρίγκου, τον Πούτιν, τον κορονοϊό και ότι άλλο γουστάρεις, αλλά όχι πια για την επικείμενή σου επίσκεψη. Μπίνγκο, έχεις τη συνείδησή σου ήσυχη και αυτή την δική τους όπως γουστάρουν κι αγαπούν, και σκασίλα σου μεγάλη και 10 παπαγάλοι.

Συν τον λίγο πολύτιμο ελεύθερο χρόνο σου στη διάθεσή σου!

Με άλλα λόγια, μη σκας μωρέ Αντρέα για τέτοιες μπαγκατέλες. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ξοδεύεις σε πρέπει μέσα από τα οποία λείπει η ψυχή σου. Όπως λέει κι ένας στίχος των Μπλε -αλήθεια τους θυμάται κανείς;- πιάσε το πρέπει από το γιώτα και σκίσ’ το ίσαμε το πι!

Φίλε Κώστα, είπαμε ποιητική αδεία, πρώτα απ’ όλα ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και δεύτερον συμφωνώ απολύτως μαζί σου για το ότι όλοι εμείς που δουλεύουμε για κάποιον άλλον είμαστε πoυτάνες. Και ίσως και πιο πoυτάνες από τις πoυτάνες, αφού στους περισσότερους ούτε καν περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να είναι κι έτσι. Το γεγονός πάντως παραμένει, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, ότι αυτό που πραγματικά κάνουμε όταν δουλεύουμε για κάποιο αφεντικό, είναι ότι πουλάμε τις γνώσεις μας, την σωματική μας δύναμη, τις δεξιότητές μας, ό,τι έχει ο καθένας προς πώληση τέλος πάντων, μα πάνω απ’ όλα κάτι που ποτέ δε θα μπορέσουμε να πάρουμε πίσω, για το οποίο δεν ξέρουμε πόσο έχουμε και από το οποίο δεν μπορούμε να αγοράσουμε, νοικιάσουμε, εξασφαλίσουμε με κάποιο τρόπο περισσότερο.

Τον χρόνο μας.

Είπαμε μεγαλύτερες πoυτάνες από τις πoυτάνες.

Σε αυτό που δεν συμφωνώ είναι γιατί θα πρέπει να αυτομαστιγωνόμαστε γι’ αυτό.

Ανάμεσα στα λίγα που έχω καταλάβει για το πώς διάολο δουλεύει αυτό το ματζαφλάρι που λέγεται άνθρωπος, έχω καταλάβει ότι υπάρχουν μόνο τρεις υγιείς τρόποι για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση που δεν σου αρέσει.

α. Αλλάζεις την κατάσταση.

Αν αυτό δεν είναι εφικτό, τότε

β. Αλλάζεις τις απαιτήσεις σου, τις προσδοκίες σου, το mindset σου, τα θέλω σου.

Αν ούτε και αυτό είναι εφικτό, τότε

γ. Φεύγεις από την κατάσταση.

Αν ούτε κι αυτό είναι εφικτό, τότε την πάτησες, είσαι φυλακισμένος και καταδικασμένος να τρως στη μάπα την κατάσταση.

Κι αν η φυλακή σου έχει τοίχους από πέτρες, λέω πάει στο διάολο, φίλε μου σε λυπάμαι πραγματικά.

Αν όμως η φυλακή σου βρίσκεται ανάμεσα στ’ αυτιά σου, αυτό σημαίνει ότι έχεις κάνει κάποιες επιλογές και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχεις διαλέξει αυτή την κατάσταση. Τι ακριβώς εξυπηρετεί το αυτομαστίγωμα; Αν δε σ’ αρέσει, κάνε άλλες επιλογές. Για όσο καιρό όμως διαλέγεις την κατάσταση, καλό θα ήταν για την ψυχική σου υγεία να την δεχτείς ολόψυχα και μαζί μ’ αυτή τον Γιώργο, Κώστα, Νίκο, Μαρία, Άννα, Τάκη, τον εαυτό σου. Τόσος είναι. Μέχρι εκεί φτάνει. Παραδέξου τα όριά σου. Κι ας μην σ’ αρέσει. Εντάξει, είπαμε δυσκολάκι, αλλά αν θέλεις κάτι πιο εύκολο τότε ρίξτο στις συμβουλές, καλή ώρα σαν την αφεντομουτσούναρα μου!

Πιτσιρίκο, δεν έμαθα ξαφνικά να βάζω τόνους, αφού στο λάπτοπ μου με το σουηδικό πληκτρολόγιο αδύνατο να βρω πού σκατά βρίσκεται ο τόνος στα ελληνικά, αλλά, σαν γνήσιος τεμπέλης και κωλόφαρδος εδώ που τα λέμε, έψαξα και ανακάλυψα ότι η μαμά Apple έχει προνοήσει για τους απανταχού τεμπέληδες και έχει ένα πρόγραμμα που το λένε dictation. Εσύ μιλάς και αυτό γράφει. Και βάζει και τόνους! WoW!!!! Problem solved. Ευχαριστούμε, μαμά Apple.

Καλά μπάνια, φιλιά πολλά κι αγκαλιές σε όλο τον κόσμο.

Αγάπη

Μα και Γνώση

Γρηγόρης Σουηδία

(Αγαπητέ Γρηγόρη, είναι σημαντικό για έναν άνθρωπο να μάθει να λέει όχι, και επίσης να μάθει να βάζει όρια. Βέβαια, αυτά ισχύουν για τους προνομιούχους που έχουν να φάνε, και για αυτούς που επιθυμούν πραγματικά να είναι ελεύθεροι. Ωραίο το dictation της Apple, αλλά ρίχνε και μια ματιά στο κείμενο μετά, γιατί γίνονται διάφορα λάθη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.