Δώσε μας λίγο πράσινο ΚΙΦ μαροκινό και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Η ομορφιά είναι για αυτούς που θέλουν να ζήσουν! Για όλους τους υπόλοιπους, η ευτυχία φτιάχνεται με τα χρήματα!

Γράφω για να γκρινιάξω, Πιτσιρίκο: ακούω τα τελευταία πόντκαστ που κάνεις και με πιάνει μια μαστούρα.

Εντάξει, πλάκα κάνω! Απλά, είναι καλοκαίρι και άνοιξα το παράθυρο. Στο Βερολίνο ζούμε, τα ντουμάνια είναι περισσότερα από τα καυσαέρια. Και για καιρό είχα την απορία: γιατί όλοι κάθονται σε κύκλο στα πάρκα;

Τώρα, όμως, θα γκρινιάξω πραγματικά. Καλοκαίρι ήρθε και όλοι οι συγγενείς μας στην Ελλάδα ρωτάνε αν και πότε θα έρθουμε. Θέλουμε να έρθουμε αλλά όχι για να τρέχουμε στον κάθε θείτσο και στην κάθε θείτσα που, παρότι έχει να μας δει πάνω από τρία χρόνια, θέλει -ταυτόχρονα με την παρουσία μας- να δει τα σήριαλ στην τηλεόραση.

Και ναι, εμείς ερχόμαστε στην Ελλάδα. Την αντίστροφη πορεία, όμως, προς τη Γερμανία δεν την πραγματοποιεί σχεδόν κανείς. Χιλιάδες δικαιολογίες ακούμε κάθε χρόνο: “δυσκολευόμαστε οικονομικά, δεν έχουμε καθόλου χρόνο γιατί εργαζόμαστε συνέχεια, οι γάτες είναι στειρωμένες στο εξωτερικό, ο Άρης μπήκε στο 5+1/2 τεταρτημόριο του Κρόνου”. Θέλεις την πραγματική αλήθεια; ΓΕΡΟΝΤΙΛΑ.

Μπορεί να έχω μεγάλες προσδοκίες κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα. Τις περισσότερες, όμως, φορές φεύγω με ένα αίσθημα απογοήτευσης καθώς πάντα, μα πάντα, πρέπει να απολογούμαι γιατί ζω στο εξωτερικό. Και τελικά, στην επιστροφή προς Γερμανία, να φέρνω στο νου μου τους στίχους του ποιητή:

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ’ αυτιά,

πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη.

Στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά,

πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη;

Στον ώμο το δισάκι μου σε εσάς ξαναγυρνώ,

φωτιά, νερό, αέρα μου και χώμα.

Δεν βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό,

δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα.

Από τις βροχερές –αλλά ταυτόχρονα καλοκαιρινές- όχθες του Σπρέε, κάπου ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο,

Με αγάπη,

Ανδρέας

Υ.Γ.1 Με συγχωρείς Πιτσιρίκο για τον αρνητισμό που εκπέμπει το κείμενό μου. Δεν είναι πάντα εύκολο να ακροβατείς ανάμεσα σε δύο χώρες.

Υ.Γ. 2 Για όποιον επιθυμεί να έρθει στο Βερολίνο, να ξέρει ότι μπορούμε να διαθέσουμε λίγο από τον χρόνο μας για κάποιου είδος κοινωνικοποίηση. Οι δικαιολογίες και τα πολλά λόγια είναι ασθένεια των γέρων.

Υ.Γ.3 Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν φυσικά στον Άλκη Αλκαίο. Από το ανυπέρβλητο τραγούδι “ΚΙΦ” με την αντρίκια -και εμπλουτισμένη με νιάτα- φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου.

(Φίλε Ανδρέα, τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε και δεν μας διαλέγουν. Τους φίλους επιλέγουμε. Να περάσετε όμορφα στην Ελλάδα. Με τους φίλους. Παλιούς και νέους. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.