Ποιο είναι το όριο αυτοδιάθεσης του σώματος

Γεια σου πιτσιρίκο!
Με αφορμή το επίκαιρο θέμα των αμβλώσεων θέτω ένα ερώτημα για το οποίο ήθελα να γράψω εδώ και καιρό.

Θα ξεκινήσω με μια αληθινή ιστορία (και θα τελειώσω με κάτι εντελώς διαφορετικό που σχετίζεται με τη φωτογραφία).

Σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία, συνάντησα μια πολύ ωραία παρέα Ιταλών “χάκερς” (έχει ενδιαφέρον πώς ορίζουν τον όρο και πώς προσπαθούν να ζουν με βάση αυτά που πρεσβεύουν).

Μια κοπέλα της παρέας αυτοπαρουσιάστηκε ως “φιλόσοφος σε νοσοκομείο” και, όταν της ζήτησα να μας εξηγήσει τι ακριβώς κάνει ένας φιλόσοφος σε ένα νοσοκομείο μας έδωσε ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε.

Ένα από τα πρόσφατα ηθικά διλήμματα που της είχε ζητηθεί να αντιμετωπίσει ως φιλόσοφος ήταν το αίτημα ενός υγιούς ανθρώπου να του κόψουν τα πόδια. Ήταν ένας νέος άντρας “gamer” ο οποίος πέρναγε όλη τη ζωή του στον υπολογιστή και δεν ήθελε να έχει πόδια.

Σκέφτηκα “ίσως για να τον αφήνουν στην ησυχία του να παίζει παιχνίδια και να τον φροντίζουν και από πάνω”, αλλά δεν το είπα.

Δεν μας εξήγησε τι ακριβώς λόγο έδωσε αυτός, αλλά ότι επέμενε πολύ ότι θέλει να κόψει τα πόδια του παρόλο που ήταν απόλυτα υγιής. Παρόλο που τον έδιωχναν, αυτός ξαναπήγαινε και τους παρακαλούσε να του κάνουν αυτή την εγχείρηση.

Για να μην τα πολυλογώ, μετά από πολλές συσκέψεις, το νοσοκομείο τελικά αρνήθηκε να κάνει την εγχείρηση με την αιτιολογία ότι τέτοιου είδους επεμβάσεις δεν είναι στη δικαιοδοσία τους.

Αν σκεφτεί κανείς αυτή την περίπτωση στο πλαίσιο της συζήτησης για τις αμβλώσεις νομίζω έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Θα μπορούσε κανείς να το τραβήξει και ακόμα πιο μακριά και να συζητήσει σοβαρά το δικαίωμα στην υποστηριζόμενη αυτοκτονία. Δε λέω για περιπτώσεις βαριά ασθενών. Ένας υγιής άνθρωπος θέλει να βάλει τέλος στη ζωή του και, αντί να αυτοσχεδιάσει και να ρισκάρει να μείνει ανάπηρος, για παράδειγμα, να μπορεί να πηγαίνει στο νοσοκομείο για αυτό το σκοπό.

Πώς θα αντιδρούσε κάποιος από “εμάς” μπροστά σε ένα τέτοιο “κίνημα” υπέρ της απόλυτης αυτοδιάθεσης του σώματος, μέχρι και της διαμέλισης ή θανάτωσής του με ασφαλή τρόπο;

Εγώ θα ήμουν υπέρ γιατί νομίζω δεν μπορούμε να μιλάμε καν για ελευθερία, χωρίς την ελευθερία στο θάνατο.

Αλλά καταλαβαίνω και την περιπλοκότητα και τους κινδύνους εξαιτίας μιας τέτοιας μη αναστρέψιμης απόφασης όταν είναι τόσο “εύκολη”. Νομίζω πως αναφέρθηκε κάτι σχετικό σε ένα από τα πρόσφατα πόντκαστ.

Όπως και να ‘χει, όπως το πάω το κείμενο, μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει ως υποστήριξη στους πολέμιους της άμβλωσης και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου.

Αλλά το αντίθετο, μήπως πρέπει να έχουμε ακόμα μεγαλύτερες απαιτήσεις ως προς την αυτοδιάθεση του σώματος;

Στη σημερινή κοινωνία, μια τόσο μεγάλη ελευθερία νομίζω δεν είναι εφικτή. Αλλά αν υπήρχε όντως αυτή η ελευθερία, η κοινωνία που θα δημιουργούταν γύρω από αυτή θα ήταν σίγουρα πιο χαρούμενη και πιο υγιής από τη δική μας.

Μου έρχεται η σκέψη στην Αιθιοπία και την πραγματική χαρά που είδα στα πρόσωπα των ανθρώπων που εμείς οι πολιτισμένοι “λυπόμαστε”.

Δεν είναι άλλωστε αυτό το πιο τρανταχτό επιχείρημα των θιασωτών της τεχνολογίας; Ότι έχει αυξήσει κατά πολύ το μέσο όρο ζωής του ανθρώπου; Ξεχνώντας ότι κάνει όλες αυτές τις ζωές όλο και πιο μίζερες και ότι καταστρέφει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τον πλανήτη.

Εδώ νομίζω αξίζει να συζητήσουμε λίγο παραπάνω και για τα ρομπότ, που αναφέρει συχνά και ο πιτσιρίκος ως μια “λύση” για να μη δουλεύουμε εμείς πια, λες και δεν χρειάζονται εκαντοντάδες “δούλοι” για να φτιάχνουν όλα αυτά τα μηχανήματα, αλλά και να τα επισκευάζουν, να λύνουν τα ηθικά και νομικά ζητήματα που προκύπτουν από τη χρήση τους, κλπ κλπ.

Αλλά ίσως καλύτερα να γίνει αυτή η συζήτηση σε ένα πόντκαστ.

Καλές διακοπές σε όλους, από την (όχι και τόσο) ζεστή Αθήνα,

Παναγιώτης

Υ.Γ. Για να το ελαφρύνω λίγο, μια αστεία ιστορία σχετική με την αυτοδιάθεση του σώματος, κατά κάποιο τρόπο, από την Οία της Σαντορίνης. Άνοιξη, τέλη Μαρτίου. Η Οία εντελώς άδεια. Όμως, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, κάποιος φωνάζει δυνατά “Το καράβι! Ήρθε το καράβι”. Αμέσως πετάγονται έξω οι κάτοικοι του χωριού, ανοίγουν τα τουριστικά μαγαζιά, γυναίκες αρχίζουν να πλέκουν, άντρες να κάνουν μερεμέτια στους τοίχους. Από περιέργεια πάμε να δούμε από κοντά αυτή την “παράσταση”. Σε κάποια στιγμή βρισκόμαστε έξω από ένα μαγαζί που πουλάει εικόνες Αγίων. Μοναστική μουσική πλημμυρίζει το δρόμο, και ένας ευγενικός νέος στο βάθος ζωγραφίζει μπροστά στο καβαλέτο του. Η κοπέλα μου, που ασχολείται με την αγιογραφία, πάει να δει τι ακριβώς ζωγραφίζει. Έκπληξη. Δεν είναι μια εικόνα ενός αγίου όπως περίμενε, αλλά μια ταμπέλα. Γράφει “Σούπερ Μάρκετ”.

(Φίλε Παναγιώτη, χαμός γίνεται με τα δικαιώματα που αφορούν τον “θάνατο”, λες και έχουμε λύσει το θέμα με τα δικαιώματα που αφορούν τη ζωή. Εγώ λέω να ασχοληθούμε με το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.