Ακόμα περισσότερα όπλα από τη Δύση ζητάει η Ουκρανία, μετά τις πρόσφατες επιτυχίες της

Ακόμα περισσότερα όπλα ζητάει, Πιτσιρίκο, η Ουκρανία από τη Δύση, μετά τις πρόσφατες επιτυχίες της στο πεδίο της μάχης, όπως μεταδίδει το Reuters.

“Δείξαμε ότι μπορούμε να νικήσουμε τον ρώσικο στρατό και το κάναμε με τα όπλα που μας δώσατε” ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Dmytro Kuleba, για να υπερθεματίσει στη συνέχεια. “Όσο περισσότερα όπλα παραλάβουμε, τόσο γρηγορότερα θα νικήσουμε και τόσο συντομότερα θα τελειώσει ο πόλεμος.

Αν και η Γερμανία έχει ήδη στείλει Howitzer στην Ουκρανία, το Κίεβο θέλει και τανκς Leopard, αλλά και τεθωρακισμένα Marder και αντιαεροπορικά άρματα μάχης Gepard.

Ο Κuleba είχε επικρίνει στο πρόσφατο παρελθόν τη Γερμανία για το γεγονός ότι καθυστερούσε να στείλει όπλα, ενώ πλέον υποστηρίζει ότι το επιχείρημα πολλών ευρωπαϊκών χωρών ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να νικήσει έχει πλέον καταρριφθεί, μετά την υποχώρηση των Ρώσων από το βασικό τους προπύργιο στο βορειοανατολικό μέτωπο.

Η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Annalena Baerbock υποσχέθηκε περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια και δεν απέκλεισε και την αποστολή δυτικού τύπου τανκς στην Ουκρανία.

“Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες θα είναι κρίσιμοι” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Κάτι μας θυμίζει αυτό.

Από τον πόλεμο να περάσουμε, όμως στην κλιματική αλλαγή στην οποία αποδίδουν ο Antonio Guterres και η πακιστανική κυβέρνηση τις φονικές πλημμύρες, όπως αναφέρει ο Guardian.

O γενικός γραμματέας του ΟΗΕ επισκέφτηκε την επαρχία Sindh που επλήγη περισσότερο από τις πλημμύρες, καθώς δέχτηκε το 466% των βροχοπτώσεων που πέφτουν συνήθως τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, δηλαδή, σχεδόν πενταπλάσια ποσότητα νερού.

Οι συνολικές ζημίες εκτιμώνται στα 30 δισ. δολ., με τον Guterres να σημειώνει ότι “το Πακιστάν χρειάζεται οικονομική ενίσχυση και δεν πρόκειται για θέμα γενναιοδωρίας, αλλά για ζήτημα δικαιοσύνης”.

Κι αυτό διότι “δεν είναι η επαρχία Sindh που προκαλεί τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, οι οποίες επιταχύνουν την κλιματική αλλαγή, ωστόσο είναι ένα θύμα της κλιματικής αλλαγής και η καταστροφή που υπέστη συνιστά μεγάλη αδικία”.

Να δούμε τι επιφυλάσσει και σε μας ο καιρός, διότι μετά τη ζέστη που θα κρατήσει άλλη μία εβδομάδα, έρχονται βροχές και καταιγίδες και πτώση της θερμοκρασίας με τις μέγιστες τιμές της να μην ξεπερνούν τους 15 βαθμούς, αν είναι δυνατόν Σεπτέμβρη μήνα.

Τουλάχιστον, η Κυριακή 11/9 ήταν στη θάλασσα καλοκαιρινή.

Και νίκησε και την Τσεχία με 94-88 η εθνική, εκμεταλλευόμενη το ότι είχε περισσότερες δυνάμεις και λύσεις στο τέλος.

Καθοριστική ήταν η συμβολή των Παπαπέτρου και Λαρεντζάκη, ενώ ένα από τα πολλά θετικά του Αντετοκούνμπο αποτελεί το γεγονός ότι μπορεί να παίζει με την ίδια ενέργεια που έχει στην αρχή του ματς και στο τέλος του.

Αυτός ήταν ο λόγος που ο Γιάννης έβαλε στα καλάθια στην τελευταία περίοδο τους Τσέχους, που είχαν πλέον κουραστεί, διότι ουσιαστικά έβγαλαν το ματς με 5-6 παίκτες.

Έπαιξαν, ωστόσο, πιο σωστό μπάσκετ, όπως δείχνουν οι 32 ασίστ (τελικές πάσες για καλάθι σε αμαρκάριστο παίκτη) που έδωσαν, με τον Σατοράνσκι μόνο του να μοιράζει 17, έναντι 16 ολόκληρης της ελληνικής ομάδας.

Η Τσεχία είχε επίσης πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στη φροντ λάιν και την περιφέρεια και εξαιρετικά ποσοστά και στα δίποντα και στα τρίποντα, μέχρι να αρχίσουν να κουράζονται οι λίγοι αριθμητικά παίκτες πρώτης γραμμής που διαθέτει.

Αντίθετα, η Ιταλία με περισσότερες επιλογές και εκπληκτικά ποσοστά στα τρίποντα έκανε τη νίκη του Ευρωμπάσκετ μέχρι στιγμής με 94-86 κόντρα στη Σερβία.

Ο Γιόκιτς μπορεί να έβαλε πάλι μία 30άρα, αλλά αποδεικνύεται μεγάλη τρύπα στην άμυνα, με συνέπεια να κάνει πάρτι απέναντι του ο Μέλι που κράτησε την Ιταλία στο ματς στο διάστημα που δεν ήταν τόσο εύστοχη.

Και από τη στιγμή που οι ατζούρι πήραν 6 τρίποντα μόνο από τον βραχύσωμο πλέι μέικερ Σπίσου, ο οποίος δεν πρέπει να έχει βάλει τόσα σε όλα τα άλλα ματς μαζί και οι Φοντέκιο, Πολονάρα άρχισαν να εκτελούν κι αυτοί, το παιχνίδι γύρισε.

Για να αποδειχτεί ότι όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι, αφού δεν υπάρχουν οι μεγάλοι παίκτες, παρά τα όσα λένε κάθε μέρα οι δημοσιογράφοι.

Εντάξει, έχει έναν Μίσιτς η Σερβία, αλλά οι Λούτσιτς, Κάλινιτς, Γκούντουριτς, Μαρίνκοβιτς, ή ο «δικός» μας Μιλουτίνοφ έχουν καμία σχέση με τους Μποντίρογκα, Ντανίλοβιτς, Στογιάκοβιτς, Σκεπάνοβιτς, Ντίβατς, Ρέμπρατσα;

Νομίζω η φετινή Σερβία ήταν σαφώς χειρότερη και από εκείνη των Τεόντοσιτς, Μπογκντάνοβιτς, Μπιέλιτσα κ.λ.π., που πήρε και τρία αργυρά μετάλλια την περασμένη δεκαετία.

Όσο για το πόσο χειρότερη είναι η Κροατία, που κάποτε είχε Κούκοτς, Ράτζα, Περάσοβιτς, Βράνκοβιτς κ.λ.π., θα τρίζουν τα κόκαλα του αδικοχαμένου πρόωρα Ντράζεν Πέτροβιτς τώρα που αναγκάστηκε να επιστρατεύσει κι αυτή Αμερικάνο πλέι μέικερ (τον Τζαλίν Σμιθ) και που έχασε με 94-86 από τη Φινλανδία.

Και μπορεί να έχει τον εκπληκτικό Λάουρι Μάρκανεν η ομάδα της Σκανδιναβίας, αλλά οι υπόλοιποι είναι απλά καλοί ρολίστες, ενώ ο Πέτερι Κόπονεν που μας είχε εκτελέσει στο Ευρωμπάσκετ του 2013, έχει πια μεγαλώσει και βαρύνει.

Ο Μάρκανεν, όμως, που σκοράρει με την ίδια ευχέρεια με πλάτη και με πρόσωπο στο καλάθι, ενώ κάνει ντράιβ και σουτάρει τρίποντο σαν περιφερειακός, αν και κοιτάζει τον κόσμο από τα 2μ.13, είναι πραγματικά εκπληκτικός.

Ο άνθρωπος έβαλε καλάθι σε επίθεση του 1/10 του δευτερολέπτου και η επίδραση του στο παιχνίδι της Φινλανδίας είναι παρόμοια με αυτή που είχε κάποτε ο Νοβίτσκι στη Γερμανία.

Η Γερμανία θα είναι ο αντίπαλός μας στα προημιτελικά αύριο Τρίτη και 13 και τη θεωρώ χειρότερη μπασκετικά από την Τσεχία.

Μπορεί οι διοργανωτές να διαθέτουν τον φαντεζί Σρέντερ και τους επίσης πολύ καλούς Λο και Βάγκνερ στην περιφέρεια, αλλά είναι φοβερά επιρρεπείς στο λάθος, ενώ σε αντίθεση με τους Τσέχους θα έχουν και μία πίεση για το αποτέλεσμα λόγω έδρας.

Μέσα στην έδρα τους μας είχαν νικήσει, εξάλλου, το 1993 με 76-73 στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ που κατέκτησαν, επικρατώντας και της Ρωσίας 80-78 στον τελικό με γκολ φάουλ του μακαρίτη πλέον Κρίστιαν Βελπ. Σε εκείνη την ομάδα της Γερμανίας έπαιζαν και οι Ροντλ, Χάρνις, Κοχ, με τον τελευταίο να έρχεται αργότερα στον Παναθηναϊκό και να κατακτά και την ευρωλίγκα.

Η Γερμανία μας είχε αποκλείσει και στο χιαστί (επρόκειτο για νοκ άουτ παιχνίδι μεταξύ δεύτερων και τρίτων των ομίλων για μία θέση στα προημιτελικά) στο Ευρωμπάσκετ του 2001 στην Τουρκία με ρεσιτάλ Νοβίτσκι, αλλά πήραμε τη ρεβάνς και το τρόπαιο τέσσερα χρόνια αργότερα στο Βελιγράδι, επικρατώντας με 78-62 στον τελικό με σόου Παπαλουκά.

Θυμάμαι κι ένα ματς το 1999 στη Δράμα για τα προκριματικά, με τον Βασιλακόπουλο να κατεβαίνει μέχρι τη γραμματεία για να διαμαρτυρηθεί και να νικάμε στο τέλος στα σημεία.

Στο Ευρωμπάσκετ που ακολούθησε την ίδια χρονιά χάσαμε, όμως, από τη Γερμανία και έχοντας υποστεί τρεις ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια αποχαιρετήσαμε τη διοργάνωση.

Δεν είχαμε κακή ομάδα, όλα τα ματς χάθηκαν στον πόντο και στο τέλος, κάτι που αποδεικνύει πόσο κοντά είναι η αποτυχία από την επιτυχία. Πολλές φορές τις χωρίζει απλά μία συγκυρία.

Αλλά καμία συγκυρία δεν μπορεί να αλλάξει γενικά τη μοίρα του ελληνικού μπάσκετ που, αν ήταν στα πάνω του, θα ήταν και γεμάτα τα γήπεδα και ρεκόρ τηλεθέασης θα γίνονταν, οι ομάδες δεν θα διαλύονταν, αποχωρώντας από τα πρωταθλήματα, ούτε θα είχαν κυρίως 35-40ρηδες στο ρόστερ τους.

Μία εθνική ομάδα μπορεί να φτιάξεις γύρω από τον Αντετοκούνμπο και 2-3 παικταράδες. Συνολικά το ελληνικό μπάσκετ, όμως, όχι.

Εκεί χρειάζεται δουλειά από τη βάση της πυραμίδας, δηλαδή, στήριξη στον θεσμό του αθλητικού σωματείου.

Γιατί οι μικρές ομάδες είναι αυτές που θα βγάλουν τους μεγάλους παίκτες.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, στην Ουκρανία γίνεται παγκόσμιος πόλεμος αλλά οι περισσότεροι δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα. Το φετινό Ευρωμπάσκετ είναι το πιο συναρπαστικό που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Η Σερβία έχει καλύτερη ομάδα από την Ιταλία αλλά στα νοκ άουτ, σε έναν αγώνα δηλαδή, όλα μπορούν να γίνουν. Κάτι ξέρουν οι Αμερικανοί που ο νικητής του NBA βγαίνει από σειρά αγώνων και όχι από έναν τελικό. Και η Ελλάδα είναι καλύτερη ομάδα από την Τσεχία αλλά θα μπορούσε να είχε χάσει χτες. Αν δεν απουσίαζε από τη Σερβία ο τραυματίας Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς -ο καλύτερος για εμένα Σέρβος παίκτης και να με συγχωρέσει ο Γιόκιτς- η Σερβία δεν θα αποκλειόταν από την Ιταλία. Όσο για την Κροατία, ο Ντράζεν Πέτροβις, ο Τόνι Κούκοτς, ο Ντίνο Ράτζα, ο Στόγιαν Βράνκοβιτς και οι άλλοι άσοι του παρελθόντος, ήταν δημιουργήματα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, όχι της Κροατίας. Από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά, η Κροατία δεν κατάφερε να βγάλει πολλούς μεγάλους παίκτες. Η επόμενη φουρνιά του ελληνικού μπάσκετ μπορεί να μην έρθει από τις μικρές ομάδες αλλά από κάποιες οικογένειες μεταναστών που ήρθαν στην Ελλάδα “παράνομα”. Άλλωστε, αυτό συμβαίνει με την εθνική μπάσκετ σήμερα. Ζούμε σε έναν νέο κόσμο. Αντίο, παλιέ κόσμε. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.