Το υποχρεωτικό μας δικαίωμα

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του καλύτερου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Ένα από τα πράγματα που όλοι θα έχετε παρατηρήσει όσο πλησιάζουν οι εκλογές, είτε έχετε αποφασίσει να ψηφίσετε την Κυριακή, είτε όχι, είναι ότι οποίος διανοηθεί να ξεστομίσει σε προεκλογική «πολιτική» συζήτηση -προσπαθώ να τις αποφεύγω- την λέξη «αποχή» στην καλύτερη αντιμετωπίζεται από τους υπόλοιπους ως «απολιτίκ», ενώ στην χειρότερη ως συμμέτοχος στην επανεκλογή Μητσοτάκη.

Βέβαια, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι φαντάζονται τον εαυτό τους «ηρωικό» ή
«επαναστάτη», ενώ στην πραγματικότητα -οποιαδήποτε και να είναι τα πολιτικά τους πιστεύω-είναι άκρως συντηρητικοί, αυτό ακριβώς το γεγονός με έβαλε σε σκέψεις όσον αφορά τα πολλά «παράδοξα» της ψήφου ή των εκλογών -αν προτιμάτε- και αυτού που ονομάζουμε «δημοκρατία».

Η ψήφος, θεωρητικά, είναι η ελεύθερη επιλογή του καθενός από εμάς να επιλέγει αυτό που πιστεύει ότι τον εκπροσωπεί.

Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η ψήφος είναι η πολιτική «ελευθερία» του κάθε πολίτη της χώρας.

Όμως, στη χώρα μας, όπως και σε άλλες χώρες, αυτό το υποτιθέμενο «δικαίωμα» είναι υποχρεωτικό.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί;

Καθημερινά παρατηρούμε ποσά δάχτυλα σηκώνονται εναντίον όσων επιλέγουν συνειδητά να απέχουν.

Μάλιστα, αυτά τα δάχτυλα σε παρά πολλές περιπτώσεις ανήκουν σε «προοδευτικά» χέρια.

Στις εκλογές του 2019 -και μετά τα όσα ακολούθησαν του πιο «κιτς» δημοψηφίσματος στην παγκόσμια ιστορία- η αποχή στη χώρα μας άγγιξε το 43%, ενώ συνεχίζει να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο· λίγο-λίγο, η «δημοκρατία» αποκτά την μορφή μιας μειοψηφικής τελετουργίας σε πολλές «δυτικές» -κοιτάξτε τα γεγονότα στη Γαλλία για παράδειγμα- χώρες.

Αν απομονώσουμε τις «Δεξιές», «Ακροδεξιές», θρησκόληπτες οικογένειες του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» που ψηφίζουν οικογενειακώς το ίδιο πράγμα μέχρι να πεθάνουν, οι υπόλοιποι «δημοκρατικοί» πολίτες καλούνται να ψηφίζουν για ακόμη μια φορά «αρνητικά», λέγοντας ουσιαστικά «ΟΧΙ» στο καθεστώς.

Εν προκειμένω, στο καθεστώς Μητσοτάκη.

Πριν λίγες μέρες σε ένα τραπέζι, μια καλή φίλη είπε αυτολεξεί:
«Την Κυριακή θα ψηφίσω Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης και την Δευτέρα θα διαδηλώσω απαιτώντας την παραίτησή του».

Δυστυχώς, όμως, η ουσία της πολιτικής, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος μιας νέας χρεοκοπίας, δεν βρίσκεται στο «όχι» αλλά στο «ναι».

Η ουσία της πολιτικής -κατά την γνώμη μου- έγκειται σε αυτό που συναινούμε, σ’ αυτό που υποστηρίζουμε θετικά όχι σε αυτό που απορρίπτουμε.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, νομίζω πως το περίφημο «όχι», ή η «απόρριψη» του Μητσοτάκη αν θέλετε, επιτρέπει να αποσιωπά κανείς τα «ναι» που προηγήθηκαν.

Όλα αυτά τα «ναι» αποδοχής –γεια σου Βασίλη μου– που επέτρεψαν και επιτρέπουν ο «Μητσοτάκισμος»-«μικροαστισμός»-«φασισμός» να συνεχίζει να υπάρχει, ζώντας παρασιτικά στο πτώμα της χώρας και όσων θεωρούμε «δημοκρατικά» δικαιώματα.

Τα «ναι» στο «αριστερό» ξύλο που έριχναν τα ΜΑΤ την τετραετία 2015-2019, τα «ναι» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που στοιβάζονται χιλιάδες ψυχές εγκλωβισμένων μεταναστών, τα «ναι» στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας.

Τα «ναι» στην Υγεία, την Παιδεία, τις υποδομές, τα εργασιακά δικαιώματα και το «όχι» που έγινε «ναι» με «προοδευτικές» υπογραφές επιβεβαιώνουν -ας μην γελιόμαστε- πως πίσω από την «δημοκρατική» λογομαχία βρίσκεται το κοινό μυστικό το οποίο όλοι συμμερίζονται αλλά κανείς δεν ομολογεί:

«Ας έχω εγώ την άνεσή μου, τις μικροαπολαύσεις μου και παρατήστε με ήσυχο».

Βέβαια, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως,το «όχι» στη ΝΔ, το οποίο ισοδυναμεί με τον «αποκλεισμό» της από την εξουσία, θα είχε ως αποτέλεσμα το ξήλωμα της Ακροδεξιάς συμμορίας και όσων έκανε την τετραετία που πέρασε.

Σύμφωνοι ή σχεδόν σύμφωνοι με πολλές ενστάσεις.

Ας έρθουμε όμως, για λίγο στην θετική ψήφο με μια υπόθεση:
Αν το εκλογικό σύστημα ήταν έτσι φτιαγμένο που στο δεύτερο γύρο έπρεπε να επιλέξετε μεταξύ Τσίπρα ή Βαρουφάκη, ή μεταξύ Τσίπρα ή Κουτσούμπα.

Τι θα επιλέγατε όλοι όσοι θα ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ για να φύγει ο Μητσοτάκης;

Επανέρχομαι ξανά στο πρόσωπο που έχει της περισσότερες πιθανότητες να αντικαταστήσει το Μητσοτάκη.

Πόσες από τις δεσμεύσεις του τήρησε ο Αλέξης Τσίπρας την τετραετία που ήταν στην κυβέρνηση τότε που οι «δημοκρατικοί» πολίτες απέρριψαν την κυβέρνηση Σαμάρα-Βενιζέλου;

Σχεδόν καμία.

Άρα, λοιπόν, η απόρριψη της ΝΔ ψηφίζοντας τον Τσίπρα έχει ως αποτέλεσμα μόνον την πτώση του Μητσοτάκη.

Ή της «Δεξιάς» όπως αρέσει σε πολλούς να λένε.

Το δικό μου συμπέρασμα, σκεπτόμενος όλα τα παραπάνω, είναι πως οι εκλογές είναι η μοναδική γνωστή πολιτική διαδικασία της οποίας η σχεδόν αναπόφευκτη συνέπεια θα είναι να μην αλλάξει τίποτα.

Έτσι, αποφάσεις που είναι κάτι παραπάνω από σημαντικές για την λειτουργία της κοινωνίας, όπως η ιδιωτικοποίηση των υποδομών ολόκληρης της χώρας, η τυφλή υπακοή στις ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες και η νεοφιλελευθεριοποίηση των χρηματιστικών μηχανισμών ουδέποτε τέθηκαν σε «δημοκρατική» ψηφοφορία ούτε αποφασίστηκαν ξεκάθαρα από το τάδε ή το δείνα κόμμα.

Η «ψήφος» ποτέ δεν εστιάζει σε αυτά τα τόσο σημαντικά ζητήματα, τα οποία κάθε τετραετία παρουσιάζονται από τους πολιτικούς ως δεδομένα.

Με λίγα λόγια, αυτό που σκέφτομαι και θέλω να πω, ακόμη κι αν καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να διατυπωθεί σε λίγες γραμμές, είναι πως οπουδήποτε συμβαίνουν σημαντικές αλλαγές αυτές ποτέ δεν συντελούνται στο πεδίο της ψήφου.

Και αντίστροφα, ό,τι βρίσκεται στο πεδίο της ψήφου είναι στην ουσία αμετάβλητο.

Σκεφτείτε για λίγο όσοι μπορείτε πως την επόμενη φορά που θα απευθυνθείτε σε οποιονδήποτε λέγοντάς του πως επειδή αρνείται να συμμετάσχει στο «δημοκρατικό» σας πανηγύρι είναι απολιτίκ ή πριμοδοτεί τον Μητσοτάκη ή οποιονδήποτε άλλον μήπως τελικά εκείνος είναι αυτός που ψηφίζει και εσείς όχι.

Πώς;

Έτσι: Το να επιθυμείς να παραιτηθείς, τελικά, σημαίνει να ψηφίζεις.

Ίσως, τότε, κανείς δεν θα μπορεί μετά τις εκλογές να σας πει:

«Τι ψηφίσατε πάλι ρε μ@λάκες;»

Καλό βόλι!

Με εκτίμηση και αγάπη.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ Βλέποντας την συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στο «Τζένη Καρέζη» και διαβάζοντας το κείμενο του Γιώργου, αυτό που μου έκανε αρνητική εντύπωση στα όσα «ωραία» είπε ως «μανιφέστο» ο Γ.Γ του ΚΚΕ ήταν η απάντησή του στην ερώτηση του Γιάνη Βαρουφάκη και το «φτηνό» χιούμορ που προσπάθησε να χρησιμοποιήσει «μπερδεύοντας» το σχέδιο «Δήμητρα» του ΜέΡΑ25 με την σύντροφο του κ. Βαρουφάκη, κυρία Δανάη Στράτου.

(Αγαπητέ φίλε, βρίσκω καταπληκτικό πως αυτοί που πληρώνονται από τα κόμματα και αυτοί που ψηφίζουν με κριτήριο τον διορισμό τους, την μετάθεσή τους ή την νομιμοποίηση του αυθαίρετού τους, θεωρούν πως είναι πολιτικοποιημένοι, ενώ κάνουν επίθεση σε αυτούς που δεν ψηφίζουν και τους βρίσκουν απολιτίκ. Ωραία φάση να θεωρείς πως το ρουσφέτι σου είναι πολιτική. Όλοι οι Έλληνες ξέρουν πια πως οι εκλογές στο υπερχρεοκοπημένο προτεκτοράτο δεν έχουν κανένα νόημα. Απλά, κάποιοι βαφτίζουν το προσωπικό τους συμφέρον “πολιτική”. Βέβαια, έτσι πήγε η Ελλάδα στο διάολο αλλά επιμένουν. Καλά, το ότι είναι υποχρεωτικό το …δικαίωμα της ψήφου στο προτεκτοράτο, αποδεικνύει και πόσο τελειωμένη είναι η Ελλάδα. Πλάκα θα είχε να γίνουν υποχρεωτικά όλα τα …δικαιώματα. Ας το σκεφτούν λίγο αυτό, όσοι φίλοι διαβάζουν. Η απάντηση του Κουτσούμπα στην ερώτηση του Βαρουφάκη ήταν αγενής, ειρωνική, χωρίς σεβασμό και κάπως θλιβερή. Το ΜέΡΑ25 το ψηφίζουν και αυτό πολίτες, και υποτίθεται πως το ΚΚΕ νοιάζεται για το λαό. Κρίμα για τον Κουτσούμπα, γιατί δεν νομίζω πως είναι τέτοιος άνθρωπος. Αλλά είναι παραμονές εκλογών και όλοι θέλουν να μαζέψουν τους πελάτες τους, οπότε λένε και τέρατα. Πρέπει οι “ηγέτες” να δείξουν στους πελάτες τους πόσο “μάγκες” είναι. Υποθέτω πως κάποια άλλη στιγμή, ο Κουτσούμπας θα απαντούσε πιο λογικά και ευγενικά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.