Είμαστε οι επιλογές μας

Πιτσιρίκο και φίλες/φίλοι του μπλογκ, καλησπέρα σας!
Μετά το αγκάλιασμα της πρώτης μου απόπειρας να γράψω στο blog πήρα θάρρος κι έτσι να ‘μαι πάλι!

Άκουγα σήμερα το podcast σου Πιτσιρίκο που ανέφερες οτι οι Έλληνες συνεχώς αυτοβελτιώνονται αλλά παραδόξως η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο.
Με αφορμή αυτό θέλω να πω δυο λόγια.

Πιτσιρίκο μου, με τα χρόνια όλο και γνωρίζω πολλούς “αυτοβελτιωμενους” συνεχώς. Το προφίλ όσων γνώρισα και γνωρίζω είναι θλιβερό. Ξερόλες με σηκωμένο το φρύδι όταν σου μιλάνε, σνομπάρουν τη διαφορετική άποψη από τη δική τους, έχουν διδακτικό λόγο, αυτοί είναι και κανένας άλλος. Περιμένουν καρτερικά να τελειώσει ο συνομιλητής τους με αυτό που έχει να πει για να ανταπαντήσουν με αυτό που έχουν ήδη ετοιμάσει. Τα χεις πει κι εσύ όλα.

Ξέρεις, όμως, τι διαφορά έχουν με τους άλλους ξερόλες που δεν αυτοβελτιώνονται; Δεν κάνουν σαν πίθηκοι. Άρα, δεν τους ακούω.

Για εμένα λοιπόν που δεν ασχολούμαι πια με καμία από τις δυο κατηγορίες ανθρώπων, προτιμώ τους ψωνισμένους που “αυτοβελτιώνονται” και εξηγούμαι.
Κουράστηκα να ακούω τσακωμούς και αντιπαραθέσεις. Κάνει πολύ θόρυβο ο κόσμος και δεν τους μπορώ. Κουράστηκα.

Αντιθέτως, η άλλη κατηγορία έχει την πλάκα της.
Επιλέγω αυτούς λοιπόν.

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης που διαβάζουν, τους κατευθύνουν στην ηρεμία και τη γαλήνη, τους διδάσκουν να αγαπούν τον εαυτό τους και να αποφεύγουν τα προβλήματα και τις αντιπαραθέσεις, να κοιτούν την ψυχική τους ηρεμία και να θέτουν μακροχρόνιους και βραχυχρόνιους στόχους, να τους επιτυγχάνουν και να ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους.

Αν πετύχεις ωστόσο δυο αυτοβελτιωμένους να κουβεντιάζουν, θα διαπιστώσεις πως πάλι έρχονται σε αντιπαράθεση, τις μετράνε να δουν “ποιος την έχει μεγαλύτερη”. Ποιος δηλαδή έχει διαβάσει περισσότερα βιβλία, σε πόσες μέρες τα διάβασαν, τι στόχους πέτυχαν αυτή τη χρονιά και άλλα πολλά που έχουν να κάνουν με τους ψυχολόγους τους.

“Εμένα η ψυχολόγος μου μου είπε να παίρνω βαθιές ανάσες αν νιώθω ότι χάνω τον έλεγχο”,” Εμένα πάλι μου είπε να κάνω διατάσεις” “Ναι αλλά εμένα ο δικός μου είναι σπουδαίος, έχει μεταπτυχιακό στη γνωστκή ψυχολογία” και πάει λέγοντας.

Έχω ακούσει επίσης τη φράση:
“Διάβασα 4 βιβλία του Δαλάι Λάμα αυτό το καλοκαίρι”.

Σου λέω οι τύποι είναι απόλαυση.

Ο ένας ηλίθιος βρίσκει τον άλλο, τα λένε μεταξύ τους -αφού εμάς μας θεωρούν ζώα – και αμπελοφιλοσοφούν μοναχοί τους χωρίς να μας τα πρήζουν.

Απο αυτή την οπτική τους προτιμώ.
Κάπου εδώ υπάρχει, όμως, ένα “αλλά”…

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ασχολούνται με τα κοινά σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Ο αλγόριθμος στα smartphones τους πιθανό να τους πετάει σελίδες για ευεξία, διατροφή, τα βιβλία του Ξενάκη και στην καλύτερη ειδήσεις του στιλ “πόσες ώρες έκανε βόλτα το σκύλο του ο Κασσελάκης”.

Δεν θα ασχοληθούν με τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης απο το κράτος του Ισραήλ. Αυτά διαταράσσουν την ψυχική υγεία τους.

Με βολεύει αυτό απ τη μια μεριά, Πιτσιρίκο, έτσι κι αλλιώς δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. Ας έχω την ησυχία μου λοιπόν λέω. Καμία εποικοδομητική κουβέντα με αυτούς τους ανθρώπους.

Ορίστε, βρήκα ένα μπλογκ και κάποιους συνανθρώπους μου που μου επιτρέπουν να μπορώ να νιώθω πως δεν πονάω μόνο εγώ για τα εγκλήματα που γίνονται στην Παλαιστίνη.

Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που επιλέξαμε να μην τα γράψουμε στ’ αρxίδια μας αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και να κάνουμε κάτι γι αυτό.

Διαβάζω τα κείμενα του φίλου του μπλογκ του Γρηγόρη και μου ξυπνάει μια επανάσταση μέσα μου, μια ανάγκη να κανω κάτι να σταματήσω αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Τελικά, στην “αποδοχή” του Βασίλη καταλήγω αλλά αυτό που μετράει είναι να είμαστε πάνω απ’ όλα άνθρωποι!

Έκανα κάτι, μετέφρασα στα Γαλλικά το τελευταίο κείμενο του Γρηγόρη για να το δείξω σε ένα φίλο και συνάδελφο και να κάνουμε μια εποικοδομητική κουβέντα πάνω σ’ αυτό. Παράλληλα, του μετέφρασα και το κείμενο του Βασίλη για να στηρίξω την ανημπόρια του κόσμου μπροστά σε τέτοια συμβάντα.
(Αυτή την ανάγκη έχω, Πιτσιρίκο, να κουβεντιάζω με ανθρώπους που έχω κάτι να πω. Ουσιαστικά, και να μαθαίνω.)

Ο φίλος/συνάδελφος έχει άλλη άποψη.
Συντονισμένη αποχή λέει.
Υποστηρίζει πως, αν μια Δευτέρα πρωί 10-15 εκατομμύρια άνθρωποι δεν πάνε στη δουλειά ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα εγκλήματα του κράτους του Ισραήλ, θα έχουμε κατάπαυση πυρός το πολύ σε δυο βδομάδες.

Συμφώνησα, Πιτσιρίκο, νομίζω πως έχει δίκιο. Ως λαός μπορούμε να το κάνουμε.
Λύνοντας λοιπόν μέσα μου το ερώτημα του αν μπορούμε να σταματήσουμε ως λαός ένα τέτοιο φρικαλέο έγκλημα γεννιέται ένα νέο ερώτημα:

Ναι μπορούμε. Αλλά πώς θα συντονιστεί τόσος κόσμος;
Πώς θα κατανοήσει τόσος κόσμος ότι το να κάνει κανείς το πρέπον ως προς όφελος του κοινού καλού είναι η μόνη λύση;
Πώς θα πείσεις μια πολωμένη κοινωνία όπου ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και “αυτοβελτιώνεται” να συνεργαστεί και να συντονιστεί, ώστε να επιτευχθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Ποιο είναι το συμπέρασμά μου ;
Το αίσθημα της αποδοχής και της ανημπόριας δεν το νιώθουμε μπροστά σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και μας αλλάζουν τις ζωές, αλλά απέναντι στον καθημερινό κόσμο γύρω μας που η έλλειψη παιδείας του τον καθιστά επικίνδυνο.

Αποδοχή των ηλιθίων λοιπόν θα πω εγώ.
Στα ίδια καταλήγουμε.
Ζούμε ανάμεσά τους. Είμαστε ανήμποροι.

Επίτηδες μπλέκω διαφορετικά θέματα μαζί για να διαπιστώσω κι εγώ ο ίδιος πως τελικά ότι και να συζητάμε, απ όπου και να το πιάσουμε, χωρίς παιδεία δεν υπάρχει σωτηρία. Επίσης, εμείς επιλέγουμε.

Είμαστε ανήμποροι.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να σας πω κι εγώ για ένα βιβλίο που είχα διαβάσει και μου έκανε θετική εντύπωση με τίτλο :

The subtle art of not giving a f*ck!

Ναι, είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης!
Χαχαχαχαχαχαχαχα!

Είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, χωρίς να ακολουθεί τα κλισέ των βιβλίων αυτοβελτίωσης.

Μας παρουσιάζει πως όλοι στη ζωή μας έχουμε κάποια λίγα πράγματα τα οποία δεν γράφουμε στ΄ αρxίδια μας συνειδητά. Αυτά μας καλεί ο συγγραφέας του βιβλίου να επιλέξουμε πολύ προσεχτικά.

Μας συμβουλεύει να μάθουμε να δεχόμαστε να βγαίνουμε έξω απο το comfort zone μας και να μην κυνηγάμε μόνο καλές εμπειρίες. Όσο τις κυνηγάμε, τόσο λιγότερο ικανοποιημένοι καταλήγουμε να είμαστε αφού όλος αυτός ο αγώνας να επιδιώκουμε ευχάριστα συναισθήματα, το μόνο που κάνει είναι να μας θυμίζει τι δεν έχουμε.
Λέει, επίσης, πως καλό είναι να καλωσορίζουμε τα προβλήματά μας, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της επίλυσής τους και να είμαστε έτοιμοι να υποφέρουμε και να δεχτούμε τον πόνο τον κίνδυνο, την ήττα και γενικά την αποτυχία.
Αυτός ο τρόπος ζωής θα μας χτίσει την προσωπικότητά μας και θα μας δώσει θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Είναι γεγονός, Πιτσιρίκο, πως όποια επιτυχία ή γενικά μεγάλη χαρά θυμάμαι στη ζωή μου, έχει έρθει ύστερα από ένα μεγάλο πρόβλημα που είχα και το οποίο το ξεπέρασα.

Πρέπει να εξοικειωθούμε λοιπόν με το γεγονός ότι τα βάσανα είναι αναπόφευκτα.

Σε αντίθεση λοιπόν με τα κλασικά βιβλία αυτοβελτίωσης που μας λένε να μην εστιάζουμε στα αρνητικά συναισθήματα και εμπειρίες και σε παρακινούν να ανακαλύψεις την καλή πλευρά σου, ο Mark Manson (ο συγγραφέας) μας λέει να επικεντρωθούμε σ’ αυτά και να τα ακούμε, ώστε να τα αντιμετωπίζουμε και να βελτιωνόμαστε.

Αντί να μας παρακινεί να φτιάξουμε μια λίστα με στόχους και τα επιτεύγματά μας, μας βάζει να συλλογιστούμε τον πόνο που θα έχει όλη αυτή η πορεία και πόσο πρόθυμοι είμαστε να υποφέρουμε για να πετύχουμε.

Έχω επιλέξει συνειδητά Πιτσιρίκο να υποφέρω για το λαό της Παλαιστίνης και να υπάρχουν νύχτες που να μη μπορώ να κλείσω μάτι.
Επιλέγω συνειδητά να το αποδέχομαι και να χάνω στιγμές χαράς με τη σύντροφό μου επειδή οι σκέψεις μου είναι εκεί.
Νομίζω πως ο στόχος μου είναι η ενίσχυση της ανθρωπιάς και της ενσυναίσθησής μου.
Το αποτέλεσμα… αποδοχή!

Με μια εξαίρεση, βέβαια: όλος αυτός ο προσωπικός γολγοθάς ίσως με βοηθήσει στο μέλλον στο να δώσω πιο εύκολα τη σκυτάλη σε τυχόν απογόνους μου ή σε τυχόν μαθητές μου. Δε γνωρίζω την απάντηση στο αν η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά διδάσκονται.
Αυτή είναι ξεκάθαρα και η οπτική μου.

Τα προβλήματα δίνουν νόημα στη ζωή μας, δεν πρέπει να τα βλέπουμε σαν εμπόδια που απλά πρέπει να προσπεράσουμε για να εκκρίνουμε την ορμόνη της ντοπαμίνης να σκαρφαλώσουμε το βουνό της ευτυχίας και να νιώσουμε υπεράνθρωποι.

Όλα είναι θέμα επιλογής, Πιτσιρίκο.

Ο καθένας ανάλογα με τις αξίες του, την αξιοπρέπειά του και τις εμπειρίες του, επιλέγει με ποια προβλήματα αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί και πια προβλήματα θα γράψει στ’ αρxίδια του!

Στο κείμενό σου “Πως στρώθηκε ο δρόμος για το φασισμό” το εξηγείς τέλεια εκεί που γράφεις πως τα όπλα που έχει ο καθένας μας για να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα είναι τα βιβλία που έχει διαβάσει, τα θέατρα που έχει δει και οι μουσικές που έχει ακούσει.
Πού καταλήγουμε πάλι; Στην παιδεία μας.
Όλα αυτά είναι οι επιλογές μας, φυσικά.

Πώς στο διάολο θα καλλιεργήσουμε σε εμάς τους ανθρώπους ειλικρίνεια, αυτοσεβασμό, ευθιξία, ενσυναίσθηση και ευγνωμοσύνη όταν ή άλλη επιλογή που έχουμε είναι να “αγωνιζόμαστε” στο να είμαστε μονίμως το επίκεντρο με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια, χωρίς να το αξίζουμε, και συνεχώς αποδεικνύεται και επιβεβαιώνεται πως όχι μόνο -στην κοινωνία που ζούμε- είναι αυτό απολύτως εφικτό, αλλά και αν δεν ακολουθήσουμε αυτή την παράνοια , μας πετάει έξω το σύστημα ή και χάνουμε εκτίμηση από τους γύρω μας.

Master Chef λοιπόν, Survivor, likes στο Instagram και όπου φυσάει ο άνεμος.
Αυτός είναι ο εύκολος δρόμος. Σαν τις μύγες στα σκατά. Σχεδόν όλοι εκεί.
Ούτε μουσική ακούει πια ο κόσμος, μόνο ραδιόφωνο μέσα στο αυτοκίνητα, καθώς πάει στη δουλειά.

Τώρα με το AI, έτσι κι αλλιώς, μπορεί κανείς να είναι από ζωγράφος μέχρι στιχουργός, άλλος ένας εύκολος δρόμος.
Ξαναλέω, όλα είναι επιλογές. Είμαστε οι επιλογές μας.

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης λοιπόν, μας μαθαίνουν πως ο καθένας από εμάς είναι ξεχωριστός και μοναδικός.
Ξέρεις κάτι; Τίποτα δεν είμαστε. Αν ήμασταν, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε ή έστω να επηρεάσουμε τον κόσμο.

Απλά φιλοξενούμενοι αυτού του πλανήτη είμαστε.
Ας αφήσουμε ένα θετικό στίγμα λοιπόν μπας και σωθούμε απ το μυαλό μας, στο πολύ μέλλον…

Φίλε Γρήγορη, σ ευχαριστώ για τα κείμενά σου! Νιώθω υπέροχα που νιώθω απαίσια με αυτά που γίνονται στον κόσμο!

Φίλε που είδες τον εφιάλτη, σ ευχαριστώ κι εσένα! Δεν είμαι μόνος!

Νιώθω καλά με τις επιλογές μου, νιώθω καλά που είμαι άνθρωπος!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους!
Σας αγαπώ!

Αλέξανδρος απο Sergy.

ΥΓ1 Μεταξύ μας, με έχει σώσει το Chat gtp, έχω συντάξει κάτι ωραία κείμενα στα Γαλλικά, χωρίς να ξέρω Γαλλικά. Και τα κείμενα του Γρήγορη και του Βασίλη σε 2 λεπτά τα είχα έτοιμα μεταφρασμένα.
Έγραψα κι ένα ωραίο ποίημα στη γυναίκα μου και το έφαγε.
Τέλειο;

ΥΓ2 Έχω πολλές ακόμα μπερδεμένες σκέψεις αλλά τις κρατάω για μετά.

(Αγαπητέ Αλέξανδρε, δεν έχω κάτι εναντίον των βιβλίων αυτοβελτίωσης· να διαβάζουν οι άνθρωποι, αυτό έχει σημασία. Απλά, παρατήρησα σε απανωτές επισκέψεις μου σε βιβλιοπωλεία πως εκεί που βρίσκονται τα βιβλία φιλοσοφίας, τα ιστορικά βιβλία και τα διάφορα δοκίμια δεν υπήρχε άνθρωπος, ενώ στον τομέα με τα βιβλία αυτοβελτίωσης γινόταν χαμός. Αυτό σχολίασα στο podcast. Το βιβλίο που αναφέρεις είναι πολύ διασκεδαστικό και, ουσιαστικά, σατιρίζει όλα αυτά τα βιβλία αυτοβελτίωσης και αυτοβοήθειας. Δεν μπορώ να πω σε κανέναν τι θα κάνει, πώς θα ζήσει ή τι θα διαβάσει αλλά σκέφτομαι πως καλό είναι ο κάθε άνθρωπος να ακούει τη φωνή μέσα του και τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες, και να μην κοιτάει τι κάνουν οι άλλοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.