Κάποτε ήμασταν άνθρωποι

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Ο μισανθρωπισμός με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ζωές των Παλαιστινίων έρχεται απευθείας από το εγχειρίδιο της αποικιοκρατίας. Ο ρατσισμός είναι εγγενές χαρακτηριστικό κάθε εποικιστικού-αποικιοκρατικού εγχειρήματος στην Ιστορία της ανθρωπότητας, όπου μη-λευκοί άνθρωποι, συνήθως, χαρακτηρίζονται ως “ανθρώπινα ζώα.”

Με αυτόν τον τρόπο, ο στρατός κατοχής μπορεί στην συνέχεια να σφάξει τα “ανθρώπινα ζώα”, με την ίδια ευκολία που σφάζει τα υπόλοιπα ζώα, αφαιρώντας οποιοδήποτε ενοχλητικό ψήγμα ενοχής από τις ψυχές τους.

Σταμάτα για ένα λεπτό. Σταμάτα και σκέψου. Τι είδους καταστροφή θα έπρεπε να συμβεί η οποία θα ήταν αρκετά μεγάλη, ώστε να σε βγάλει εκτός της καθημερινής σου ρουτίνας, αναγκάζοντας σε να κάνεις κάτι γι’ αυτό;

Πόσοι νεκροί χρειάζονται, μέχρι να το θεωρήσεις αρκετά σημαντικό ώστε να επηρεάσει την καθημερινότητα σου; Πόσοι νεκροί χρειάζονται, μέχρι να αποφασίσεις ότι δεν μπορείς να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να κάνεις τίποτα;

Δύσκολα ερωτήματα.

Λοιπόν; Ποια είναι η απάντηση; Υπάρχει μια γενοκτονία εν εξελίξει, βιαζόμαστε. Πρέπει να απαντήσεις, δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.

Ας πούμε ότι αύριο το Ισραήλ ρίχνει μια τεράστια βόμβα και σκοτώνει άλλους 30.000 αθώους άμαχους Παλαιστίνιους, διπλασιάζοντας τα θύματα της γενοκτονίας.

Μήπως τώρα; Τώρα είναι αρκετοί;

Προσπάθησε να φανταστείς για μια στιγμή 60.000 νεκρά πτώματα. Για κάντο εικόνα μια στιγμή στο μυαλό σου, 60.000 νεκρά πτώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών, το ένα δίπλα στο άλλο, παραταγμένα στη σειρά.

1, 2, 3, 4…μέχρι το 60.000.

Φαντάσου πόσο μακριά θα έπρεπε να περπατήσεις μέχρι να φτάσεις στον τελευταίο νεκρό Παλαιστίνιο.

Όχι; Ούτε τώρα;

Τι λες για 100.000;

Αν η απάντηση εξακολουθεί να είναι αρνητική, τότε δεν είσαι άνθρωπος πια. Είσαι ένα πτώμα που περπατάει. Είσαι συναισθηματικά και διανοητικά νεκρός. Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει καμία ελπίδα για σένα. Είσαι ένα ζόμπι που συμπεριφέρεται και μιλάει σαν άνθρωπος, αλλά δεν είσαι άνθρωπος πια.

Είσαι ζωντανός νεκρός, ΖΝ. Τώρα πάνε πίσω στη δουλειά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ένας αποδεκτός αριθμός νεκρών σε μια γενοκτονία. Κι αν υπήρχε, τον έχουμε ξεπεράσει εδώ και καιρό.

Πρέπει να κατανοήσουμε, πριν είναι αργά, ότι οτιδήποτε γίνεται γύρω μας, χρειάζεται την συναίνεσή μας. Ακόμα και όταν αυτή η συναίνεση σημαίνει να κοιτάς απλώς τη δουλειά σου, συνεχίζοντας την ιερή καθημερινή ρουτίνα που τόσο απεχθάνεσαι, αλλά τόσο φοβάσαι να σταματήσεις.

Όλα απαιτούν την συναίνεσή μας. Μας διδάσκουν από νωρίς να είμαστε υπάκουοι. Για το δικό μας καλό, πάντα. Από το σπίτι, το σχολείο, τον στρατό, τη δουλειά, οι ζωές μας είναι μια συνεχής ροή συναίνεσης στην εξουσία, μια αδιάκοπη ροή υπακοής.

Ακόμα και όλο αυτό το γαμημέvο το σύστημα. Αυτό το παντοδύναμο, πανταχού παρόν σύστημα που λέμε καπιταλισμό, αυτός ο μπαμπούλας που κατάφερε να ενσωματώσει ακόμα και την αντίσταση και να την πουλήσει πίσω στον κόσμο, είναι φτιαγμένος πάνω στην υπακοή και την συναίνεσή μας. Πάνω στο να κοιτάμε την δουλειά μας και να μην τολμάμε να χάσουμε μέρα.

“Ωχ, αμάν, θα χάσω την δουλειά μου!”

“Ω, θεοί, προστατέψτε με από αυτό το κακό!”

“Γενοκτονία, ε;”

“Ε, τι να κάνουμε, τους ήθελε κοντά του ο Θεός τους Παλαιστίνιους. Ινσαλάχ. Αρκεί να έχω μια δουλειά. Να έχω δουλειά για να έχω λεφτά, για να μπορώ να πληρώσω λογαριασμούς, ώστε να μην είμαι εγώ και οι δικοί μου έξω στο κρύο και στο σκοτάδι, και να μπορούμε να έχουμε ένα πιάτο φαγητό κάθε μέρα και λίγο νερό.”

Στον 21ο αιώνα. Εν έτει 2024.

Μπράβο, μ@λάκα. Τα κατάφερες.

Ε, όλος αυτός ο μπαμπούλας που λέγεται καπιταλισμός, καταρρέει αύριο αν σταματήσουμε να δουλεύουμε.

Σόρι, φιλαράκο, αλλά αν δεν θες να ακούγεσαι σαν τον παραπάνω εσωτερικό διάλογο, τότε θα χρειαστεί να τη ρισκάρεις τη δουλειά που συνήθως μισείς.

Αν αύριο προκηρυχθεί τριμηνιαία γενική απεργία, σε όλους τους κλάδους, ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην Γ Ε Ν Ο Κ Τ Ο Ν Ι Α των Παλαιστινίων, η οποία γενοκτονία διαπράττεται live στις γαμημέvες τις οθόνες που κοιτάμε κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, μια γενοκτονία που διαπράττεται κάθε γαμημέvη στιγμή, ακόμα και όταν δουλεύεις, όλη αυτή η γαμημέvη αυτοκρατορία του χρήματος και της εξουσίας καταρρέει.

Όλα αυτά τα μεγαθήρια δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Εμείς θα ψήνουμε σουβλάκια στους δρόμους, και αυτοί θα βλέπουν τους δείκτες του χρηματιστηρίου να αυτοκτονούν. Και τις τσέπες τους να αδειάζουν από τα ψηφιακά λεφτά τους.

Καταρρέει σα σπίτι από τραπουλόχαρτα. Ούτε επανάσταση, ούτε βία. Απλώς μια τεράστια γαμημέvη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.

Μία, ρε. Μία… Χτυπάει το ξυπνητήρι, κανένας δεν ακούει;

Τι άλλο περιμένουμε να γίνει; Έχουν χρεοκοπήσει τις οικονομίες μας και σφάζουν αθώο κόσμο σε ζωντανή σύνδεση με τις χιλιάδες; Χωρίς να έχουν κάνει κάτι, τους δολοφονούν. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Και όποιος αναρωτιέται τι σχέση έχει η γενική απεργία διαρκείας με την γενοκτονία των Παλαιστινίων, να του υπενθυμίσω ότι ο καπιταλισμός που τον κάνει φτωχότερο κάθε χρόνο σε σχέση με τον προηγούμενο, δεν είναι το μόνο σύστημα που βασίζεται στην υπακοή και την συναίνεσή του. Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, της Μέκκας του καπιταλισμού, είναι επίσης ένα σύστημα που βασίζεται στην υπακοή και την συναίνεσή του. Την πολιτική του συναίνεση.

Την ίδια ακριβώς υπακοή και συναίνεση που επιτρέπει σε ένα κράτος να βομβαρδίζει οποιοδήποτε άλλο κράτος στον πλανήτη, χωρίς την δυνατότητα αντιποίνων. Που επιτρέπει σε ένα κράτος να αλλάζει, ή να αποπειράται να αλλάξει με πραξικοπήματα οποιαδήποτε κυβέρνηση στον κόσμο δεν υπακούει στις εντολές του και στον σχεδιασμό του. Που του επιτρέπει να λιμοκτονεί έναν ολόκληρο πληθυσμό, επειδή τόλμησε να αντισταθεί στην ίδια του την καταπίεση. Τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Όποιος δεν φιλά το δαχτυλίδι και δεν παίρνει την θέση του, αυτή που του ορίζει η Αμερικανική Αυτοκρατορία, όποιος επιμένει να έχει, ή να θέλει να έχει, την αυτοκυριαρχία του και να θέλει να ορίζει την μοίρα του αυτοβούλως, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, θα το πληρώσει με τη ζωή του.

Αυτό είναι το τίμημα της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Ευημερίας και της Ειρήνης. Το αίμα των αθώων.

Pax Americana.

Αυτό θέλουμε; Αλήθεια; Δοκιμάσαμε να κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε και δεν τα καταφέραμε; Ναι, ε;

Σκιστήκαμε.

Αυτό δεν είναι ειρήνη. Αυτή είναι η ειρήνη του τραμπούκου. Η ηρεμία του δειλού που κρύβεται στη γωνία, για να μην τον βρει ο τραμπούκος και φάει καμιά σφαλιάρα.

Τη μια είναι ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν, την άλλη ο Πόλεμος του Ιράκ, την άλλη είναι ο Πόλεμος στη Συρία, την άλλη είναι ο Πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι είναι ο ίδιος πόλεμος. Ο Πόλεμος κατά της Ανυπακοής.

Γεμίσαμε νεκρούς αμάχους. Σκουρόχρωμους φτωχούς φουκαράδες που τους θάβουν με φαγάνες σε μαζικούς τάφους, σε πλαστικές τσάντες με ταμπελάκια, ή χωρίς.

Μια τεράστια επιχείρηση να τραπουκίσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό στο να υπακούσουν και να υποκύψουν. Χρόνο με τον χρόνο, δεκαετία με την δεκαετία, η Αυτοκρατορία μπορεί να περιμένει. Κάποτε, όλοι θα υποκύψουν.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα στους φιλελεύθερους και τους ακροδεξιούς πολιτικούς μας, σε ότι έχει να κάνει με την κάλυψη και την ενεργή στήριξη του Ισραήλ στο να συνεχίζει να σφάζει σκουρόχρωμους Άραβες, είναι ότι οι ακροδεξιοί χαίρονται όταν το Ισραήλ σφάζει τους Παλαιστίνιους, ενώ οι φιλελεύθεροι προσπαθούν να δικαιολογηθούν λέγοντας μπλα μπλα μπλα, αντισημιτισμός, μπλα μπλα μπλα, το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, μπλα μπλα, κοίτα εκεί, ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ! Ή, Ο ΤΡΑΜΠ ΕΡΧΕΤΑΙ! ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ!

Και όλο αυτό, ώστε να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι είναι φυσιολογικό οι ζωές μας να συνεχίζουν χωρίς την παραμικρή ενόχληση. Ώστε να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στις δουλειές μας, ώστε να κάνουμε τα αφεντικά μας πλουσιότερα, ώστε να συνεχίσουμε να αγοράζουμε πράγματα και να κάνουμε και των άλλων τα αφεντικά πλουσιότερα, ώστε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε φόρους και λογαριασμούς ώστε οι κυβερνήσεις μας να συνεχίσουν να αγοράζουν όπλα, ώστε να συνεχίσουμε να είμαστε συνένοχοι στην μαζική δολοφονία δεκάδες χιλιάδων αθώων ανθρώπων.

Είμαστε υπό την ψευδαίσθηση ότι μια Γ Ε Ν Ο Κ Τ Ο Ν Ι Α, η οποία διαπράττεται ζωντανά με την κάλυψη και την άμεση στήριξη των κυβερνήσεων μας, δεν χρειάζεται να έχει οποιαδήποτε επίπτωση στις ζωές μας πέρα από την περιστασιακή άβολη αίσθηση του να το διαβάζουμε στα νέα.

“Προσπαθήσαμε. Προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε, τι μπορεί να κάνει κανείς; Να, βγήκαμε στον δρόμο και περπατήσαμε πάνω κάτω μερικές ώρες σε κάποιες σκόρπιες ημερομηνίες, και δεν έγινε τίποτα.”

“Μια γενοκτονία είναι, θα περάσει. Κοίτα αλλού.”

Είναι σαν να μην πήγαιναν οι παππούδες μας σε πόλεμο με την Ναζιστική Γερμανία, σαν να τους άφηναν στην ησυχία τους.

Συνεχίζουμε να κοιτάμε αλλού και συνεχίζουμε την καθημερινή μας ρουτίνα, όσο το Ισραήλ έχει ισοπεδώσει ολοκληρωτικά το σύστημα υγείας της Γάζας.

Δεν υπάρχει ουσιαστική ιατρική περίθαλψη στη Γάζα. Δεν υπάρχουν πια νοσοκομεία, ούτε κλινικές. Όσα στέκονται, είναι πλημμυρισμένα από δεκάδες χιλιάδες κόσμο και έχουν ουσιαστικά καταρεύσει, κάνοντας ό,τι μπορούν, για όσο αντέχουν.

Τετρακόσιοι γιατροί, νοσοκόμες, ιατρικό προσωπικό και τραυματιοφορείς, έχουν σκοτωθεί. Περισσότεροι από όσους έχουν σκοτωθεί συνολικά σε όλες τις στρατιωτικές συγκρούσεις στον κόσμο, από το 2016 εώς σήμερα.

Το μόνο νοσοκομείο στη Γάζα που ειδικεύεται σε καρκινοπαθείς, το Νοσοκομείο Τουρκο-Παλαιστινιακής Φιλίας, έχει σταματήσει να λειτουργεί από την 1η Νοεμβρίου, αφού είχαν τελειώσει τα καύσιμα και είχαν υποστεί τεράστιες ζημιές εξαιτίας των βομβαρδισμών από τον ισραηλινό στρατού.

Αλήθεια, πού είναι το Παιδιατρικό Νοσοκομείο Ελληνο-Παλαιστινιακής Φιλίας, αναρωτιέμαι; Ή μήπως δεν έχουν το κατάλληλο χρώμα, ή την κατάλληλη θρησκεία;

10.000 καρκινοπαθείς στη Γάζα αδυνατούν να λάβουν θεραπεία. Περιμένουν να πεθάνουν. Με φάρμακα για τον πόνο, ή χωρίς.

Γύρω στις 50.000 έγκυες γυναίκες αδυνατούν να βρουν ασφαλές μέρος για να γεννήσουν. Υποβάλλονται σε καισαρικές χωρίς αναισθησία. Κάθε μέρα.

Από τότε που ξεκίνησαν οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί, το ποσοστό των αποβολών έχει αυξηθεί κατά 300%.

Οι τραυματίες αιμορραγούν μέχρι θανάτου, ή πεθαίνουν από λοιμώξεις που είναι ιάσιμες.

Δεν υπάρχουν αντισηπτικά για τις πληγές. Δεν υπάρχει καθαρό νερό.

Τα βρέφη πεθαίνουν στις θερμοκοιτίδες.

Παιδιά χειρουργούνται και ακρωτηριάζονται χωρίς αναισθητικό.

Ένα παιδί σκοτώνεται κάθε 10 λεπτά.

Τι να τα κάνω τα ατομικά σου δικαιώματα, ρε καριόλη; Στα αρxίδια μου, ρε. Να τα βάλεις στον κώλo σου.

Αν δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα για όλους, τι νόημα έχει η ατομική σου ελευθερία, ρε ηλίθιε;

Άντε και αύριο στα δίνουν τα ίσα δικαιώματα σου, και όλοι αναγνωρίζουμε όλους, και άνδρες, γυναίκες, τρανς, ετερόφυλοι, ομοφυλόφιλοι, queer και κάθε χρώμα του ουράνιου τόξου τα βρούμε και αγαπηθούμε και είμαστε μέλι γάλα. Άντε και κερδίζει ο αγώνας σου, το κίνημά σου, όποιο και αν είναι αυτό, άντε και κερδίζει το κόμμα σου, η εκκλησία σου, η αγαπημένη σου ομάδα. Πάλι Γ Ε Ν Ο Κ Τ Ο Ν Ι Α δεν θα γίνεται, ρε καθυστερημένε;!

Πάρε ένα διάλειμμα από τον εγωισμό σου, αρρωστάκι. Θα ασχοληθούμε και με ό,τι σε απασχολεί. Έχουμε ένα θεματάκι εδώ, όμως, να σταματήσει μια γενοκτονία, και θα επανέλθουμε.

Αλλά ξέχασα, δεν μπορείς να κάνεις διάλειμμα από τον εγωισμό σου. Είσαι νεκρός. Συναισθηματικά και διανοητικά νεκρός.

Είναι θλιβερά όλα αυτά. Δεν μας αρέσουν πια τα θλιβερά. Απα πα πα. Θέλουμε χαρούμενα πράγματα. Χαρά, χαρά, χαρά, παντού!

“Θα είναι του Αγίου Βαλεντίνου σύντομα, ώρα να προγραμματίσουμε το ρομαντικό μας δείπνο, μην φάμε καμιά παντόφλα. Έρχεται και το καρναβάλι! Αχ, τι να ντυθώ φέτος; Και λίγο μετά τα Όσκαρ! Ο Λεονάρντο ήταν φοβερός στην καινούργια ταινία του Σκορσέζε, μακάρι να κερδίσει το Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου. Του αξίζει.”

Καλωσήρθατε στην χώρα των εγκεφαλικά νεκρών, οπού κάποτε, κατοικούσαν άνθρωποι.

Κώστας

(Φίλε Κώστα, κάποτε δεν ήμασταν άνθρωποι. Κάποτε, ήμασταν ότι είμαστε και τώρα. Όποιος δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ. Γιατί ήμασταν άνθρωποι όταν οι ΗΠΑ ήταν υπεύθυνες για τον θάνατο 1 εκατομμυρίου Ιρακινών πολιτών και δεν είμαστε τώρα που το Ισραήλ έχει σκοτώσει γύρω στους 30 χιλιάδες Παλαιστίνιους; Και τα ανάλογα παραδείγματα είναι δεκάδες. Επίσης, η αδιαφορία δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των κατοίκων της Ελλάδας. Η αδιαφορία σαρώνει στον πλανήτη και σαρώνει και σε χώρες που οι κυβερνήσεις τους παίρνουν αποφάσεις για την Παλαιστίνη και για άλλες χώρες. Και η αδιαφορία δεν αφορά μόνο την Παλαιστίνη, μια χαρά αδιαφορούν οι άνθρωποι και για τον ομοεθνή τους που πεθαίνει δίπλα τους. Νοσοκομεία για φτωχούς καρκινοπαθείς δεν έχει ούτε η Ελλάδα. Το να αντιμετωπίζουμε όλο τον κόσμο πάντα ως διαθέσιμο -όσο διαθέσιμοι είμαστε εμείς κάθε φορά- μάλλον δείχνει πως δεν τον κατανοούμε. Και θα τον κατανοήσουμε εκείνη τη μέρα που δεν θα είμαστε εμείς διαθέσιμοι -γιατί μπορεί να είμαστε εμείς οι καρκινοπαθείς- και κάποιος θα μας κατηγορεί επειδή δεν έχουμε πάρει τα όπλα. Κώστα, αν δεν αντιληφθούμε γιατί επικράτησε αυτό το σύστημα, θα μείνουμε με τις κατάρες και τα γιατί, ενώ θα βλέπουμε και την ακροδεξιά να σαρώνει τα πάντα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.