Σημειολογία μιας αθλιότητας

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Διαβάζοντας το κείμενο της Στέλλας -αγαπητή Στέλλα να μας γράφεις συχνότερα-και ακολουθώντας το link στο τέλος όσων έγραψε βρέθηκα να παρακολουθώ όλα όσα έχουν ειπωθεί μέχρι σήμερα στην «εξεταστική» που «στήθηκε» στην «ελληνική Βουλή» για τα Τέμπη.

Όσο πλησιάζουν οι τελευταίες μέρες του Φεβρουαρίου και ο ένας χρόνος από την κρατική δολοφονία των Τεμπών, τόσο θα εφευρίσκονται «ειδήσεις» προκειμένου να ξεχαστεί-συγκαλυφθεί-αποσιωπηθεί ίσως το χυδαιότερο έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ από το πολιτικό και δικαστικό προσωπικό της χώρας μας.

Δεν ξέρω πόσοι παρακολουθήσατε ολόκληρη την διαδικασία της «εξεταστικής επιτροπής», αλλά μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως, λίγο μετά το ξεβράκωμά της στην ομιλία της κυρίας Καρυστιανού, στήθηκε μαεστρικά ο «Άλλος Άνθρωπος» στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης παρακαλώ.

Γιατί για όσους δεν καταλάβατε ακόμα, ζούμε στη χώρα που «εγκληματική οργάνωση» δεν είναι οι εφοπλιστές που αφοδεύουν στα μούτρα πρωθυπουργών, ούτε η δολοφονία δημοσιογράφου μέρα μεσημέρι, ή οι «αφοπλισμένες» θωρακισμένες μερσεντές Ελλήνων καναλαρχών, «δανεισμένες» σε μπράβους.
Όχι.
Αυτά αποτελούν ελληνική καθημερινότητα.

Εγκληματική οργάνωση, δεν είναι βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει ευθαρσώς, πως «…αν λέγαμε πως υπάρχει πρόβλημα ασφάλειας δεν θα έμπαινε κανείς στα τρένα».

Όχι.

Όλα αυτά δεν αποτελούν εγκληματική οργάνωση.
Εγκληματική οργάνωση είναι η «αλληλεγγύη»,-με τα πάθη της αν θέλετε-, ή το νέο τέκνο της ΕΥΠ, ονόματι «Επαναστατική Ταξική Αυτοάμυνα».

Αυτό, για να το κατανοήσουμε, δεν χρειάζεται καμία «φιλοσοφία»,κανένα «κείμενο» και καμιά προσωπική ή συλλογική αντίδραση.
Χρειάζεται απλά αποχή από την ηλιθιότητά μας.

Είναι κάτι το προφανές.
Τα στοιχεία είναι συντριπτικά.
Και τα γεγονότα επαναλαμβανόμενα.

Οι «δημοκρατικοί» θεσμοί, η διάκριση των εξουσιών και η υποκρισία του δήθεν «δημοκρατικού» μας πολιτεύματος ξεγυμνώθηκαν μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μπροστά στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που κοιτώντας στα μάτια τους υπεύθυνους από τα «δεξιά» μέχρι τα «αριστερά» έριξε ίσως την μεγαλύτερη ροχάλα στα μούτρα της «ελληνικής» αθλιότητας.

Ωστόσο, εκτός από την συγκλονιστική κατάθεση της κυρίας Καρυστιανού, υπάρχουν πάμπολλα σημεία της «διαδικασίας» που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και θα αναφέρω τα σημαντικότερα κατά την γνώμη μου από αυτά.

Κατ’ ,αρχάς, η ονομασία της εξεταστικής επιτροπής, μαρτυρά και την κατάληξή της.
Διαβάζουμε:εξεταστική επιτροπή για «ΤΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΤΥΧΩΝ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ».

Την ίδια στιγμή η κυρία Καρυστιανού, εμφανίζεται ως πρόεδρος της προσωρινής διοίκησης του συλλόγου πληγέντων «ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ» Τεμπών.

Όσοι ακόμη αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες των λέξεων, καταλαβαίνουμε πως αφενός το «σώμα» που εξετάζει την υπόθεση παραδέχεται πως υπάρχουν ένοχοι, η λέξη «έγκλημα» δεν έχει καμία σχέση με την λέξη «δυστύχημα»- νομίζω όλοι συμφωνούμε σε αυτό-, αφετέρου η ετυμηγορία μοιάζει να μας «ανακοινώνεται» εξ αρχής, με το «περισπούδαστο»: «όλων των πτυχών που σχετίζονται με αυτό».

Δηλαδή, ναι, το παραδεχόμαστε είναι έγκλημα-δολοφονία αλλά .για να είμαστε «δίκαιοι». δεν θα οδηγήσουμε τους δολοφόνους του συγκεκριμένου συμβάντος στη δικαιοσύνη αλλά θα ψάξουμε το γενεαλογικό δέντρο των οικογενειών τους-κομματικών στην προκειμένη περίπτωση- και αν προκύπτουν ευθύνες -που θα προκύψουν- τότε είμαστε «ΟΛΟΙ» ένοχοι.

Οπότε ταυτόχρονα είμαστε και «ΟΛΟΙ» αθώοι.

Τέλειο;

Ένα άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείο είναι η «άθλια» αστική ευγένεια και «συμπόνια» όλων όσων υποβάλουν ερωτήσεις στην κυρία Μαρία Καρυστιανού. Και όταν λέω όλων, εννοώ όλων.
Από την «έδρα» μέχρι τον τελευταίο βουλευτή, ακούμε συνεχώς «συλλυπητήρια» ή αν η μάρτυρας χρειάζεται «διάλειμμα» ή «νερό».
Ενώ σχεδόν άπαντες της απευθύνουν το λόγο σχεδόν δακρυσμένοι.
Παρόλη την προσπάθεια υποβάθμισης της διαδικασίας σε μνημόσυνο -πατώντας στο συναίσθημα-, η «μάρτυρας» φέρεται να έχει προσέλθει στην επιτροπή για να πει όλα όσα έχει να πει.
Διαβασμένη, με δομημένο λόγο, αδιάσειστα στοιχεία και επιχειρήματα, αποδομεί όλο το αφήγημα που προσπάθησε μεθοδευμένα να παγιωθεί εδώ και σχεδόν ένα χρόνο.

Όταν μάλιστα κάποια στιγμή αναφέρεται στον Έλληνα πρωθυπουργό, λέγοντας «συγγνώμη ζητάς από κάποιον που σκουντάς στο δρόμο, όχι από κάποιον που του σκοτώνεις το παιδί», συμπληρώνοντας πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός «γνώριζε» οπότε γι’αυτό και η αυστηρότητά της, παρατηρούμε πως ουδείς αμφισβητεί τα λεγόμενά της, ενώ όλοι μπορούμε να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν η ίδια πρόταση ακουγόταν από το βήμα της Βουλής.

Στη συνέχεια, παρατηρούμε πως η «γλώσσα» του στόματος αλλά και του σώματος όσων βρίσκονταν στην αίθουσα γίνετΑΙ μάρτυρας της αθλιότητας, της υποκρισίας και της εμετικής συμπεριφοράς όσων υποτίθεται πως εκπροσωπούν την ελληνική πολιτεία και τους πολίτες της.

Γι’αυτό ακριβώς αναρωτιέται κάποια στιγμή η κυρία Καρυστιανού «αυτή είναι η χώρα μου;», ενώ αμέσως μετά αναφέρει πως «δεν είμαι μόνη, έχω πίσω μου τους πενήντα εφτά νεκρούς τους σχεδόν εκατόν ογδόντα τραυματίες και τον ελληνικό λαό που δεν σας νομιμοποιεί με το 20% του εκλογικού σώματος».
Γνωρίζει πολύ καλά με ποιους μιλάει.

Η υπόθεση των Τεμπών είναι, ίσως, η τελευταία ευκαιρία της χώρα μας για δικαιοσύνη.

Αυτό γιατί τα στοιχεία είναι συντριπτικά.

Σίγουρα ο δρόμος θα είναι μακρύς.
Όμως, η υπόθεση αυτή αφορά το σύνολο των ανθρώπων που αποτελούν τη νομοθετική,την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία στη χώρα μας.

Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο.

Και ακριβώς γι’αυτό το λόγο το «μπάζωμα» έγινε νύχτα έτσι, ώστε να θαφτούν όσο περισσότερα στοιχεία μπορούσαν.

Από την κορυφή μέχρι τα νύχια, η «αστική δημοκρατία» ζέχνει σαπίλα, συγκάλυψη και διαφθορά.

Η συμμετοχή στις «δημοκρατικές διαδικασίες» της, θα το γράφω μέχρι να τελειώσει το μελάνι της οθόνης, μέσω των εκλογών -βουλευτικών, δημοτικών ή ευρωεκλογών- νομιμοποιεί όχι μόνο τα πολιτικά και δικαστικά πρόσωπα που σιωπούν προκλητικά μπροστά στα όσα εγκληματικά γεγονότα έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια αλλά και όλους τους ραγιάδες των Σερρών που πελατειακά προσφέρουν «ασυλία» προς πολιτικούς τσαρλατάνους με 20.000 ψήφους σε μια χώρα δέκα εκατομυρίων.

Όχι, η κυρία Καρυστιανού δεν είναι ούτε η «χαροκαμένη» μάνα, ούτε η «οργή», ούτε οι «κατάρες» των νεκρών για την κατάντια που προελαύνει στην ελληνική καθημερινότητα.

Η «μάρτυρας» κυρία Μαρία Καρυστιανού είναι η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας.

Απέναντι σε αυτή την αξιοπρέπεια, ο καθένας από εμάς ας προσπαθήσει να σταθεί με ειλικρίνεια. Κυρίως, απέναντι στον εαυτό του.

Οι υπογραφές που μαζεύονται με την υποσημείωση «Οι Έλληνες πολίτες απαιτούν από την Βουλή, την έναρξη των διαδικασιών για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την ενεργοποίηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, καθώς και την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, όταν προκύπτει ποινική ευθύνη πολιτικών προσώπων.

Η ατιμωρησία πολιτικών προσώπων δεν συνάδει με την ηθική ούτε με την δημοκρατία, αρετές για τις οποίες είμαστε περήφανοι!»

Δεν είναι μια έκκληση για δικαιοσύνη σε ένα «καφκικό» πλαίσιο το οποίο σίγουρα οι μισοί Έλληνες αντιλαμβανόμαστε.

Είναι το πώς μπορεί να σταθεί η αξιοπρέπεια απέναντι στην αθλιότητα.
Ακόμη και όταν η ίδια γνωρίζει πολύ καλά ποια θα είναι η κατάληξη.

Με εκτίμηση και σεβασμό,

Τ.Τ.Π.

(Αγαπητέ Βαγγέλη, η ατιμωρησία και για τα Τέμπη είναι σίγουρη. Όταν βάζεις τους εγκληματίες να δικάσουν το έγκλημα που διέπραξαν, είναι μάλλον αδύνατον να καταδικάσουν τους εαυτούς τους. Στην Ελλάδα, έχουμε καταφέρει να βάζουμε τον βιαστή να δικάζει τον βιασμό που διέπραξε ο ίδιος και να περιμένουμε με αγωνία την …ετυμηγορία και την …δικαίωση του θύματος. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.