Ευθανασία για όλους!
Μια γυναίκα στο Μοναστηράκι μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών τσακώνεται με μια κούκλα. Την μαλώνει. Την πετάει μέσα στον κάδο, σκύβει και την ξαναπιάνει. Την μαλώνει ξανά. Οι περαστικοί τραβάνε βίντεο και φωτογραφίες, γελάνε, απορούν.
Σκέφτομαι να κάνω κάτι. Τι να κάνω; Δεν θα κάνω τίποτα. Τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να κάνω κάτι, κόντεψα να βρω τον μπελά μου. Άλλωστε, μου έχει πει ο γιατρός να αποφεύγω το άγχος, όσο μπορώ. “Με το DNA δεν μπορείς να κάνεις κάτι, το πιθανότερο είναι πως θα πάθεις ακριβώς ό,τι έπαθε και ο πατέρας σου (δηλαδή, ο γιατρός μου είπε ότι θα πεθάνω νέος, αφού υποφέρω πολύ πρώτα), αλλά με το άγχος, που σκοτώνει, μπορείς και πρέπει να κάνεις κάτι”.
“Τι να κάνω γιατρέ με το άγχος;”
“Δεν ξέρω, εγώ που σου το λέω δεν το έχω καταφέρει, αλλά αυτό πρέπει να κάνεις”
Μακριά από το άγχος, περνάω ανάμεσα από χιλιάδες τουρίστες και έρχομαι στο καφέ. Που είναι γεμάτο τουρίστες. Πού είναι οι Έλληνες; Δεν υπάρχουν Έλληνες πια στο κέντρο της Αθήνας. Οι σερβιτόροι μόνο. Και πάλι, δεν είναι σίγουρο. Τον σερβιτόρο που μου φέρνει τον καφέ τον λένε Αρμάντο. Έτσι τον φώναξε μια άλλη κοπέλα.
Κοιτάω τα νέα παιδιά που δουλεύουν στο καφέ. Θα περάσουν εδώ όλο το καλοκαίρι. Φρίκη. Καλά, εγώ έχω περάσει είκοσι καλοκαίρια και χειμώνες σερί δουλεύοντας στην Αθήνα, πολλές φορές χωρίς ούτε ένα ρεπό όλο τον χρόνο, χωρίς ούτε μια βουτιά στην θάλασσα. Νομίζουν πως έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και πως δεν πειράζει να δουλεύουν προσωρινά σε κάτι που δεν αγαπάνε. Κι εγώ έτσι νόμιζα. Λάθος μου. Θέλω να τους το πω αλλά δεν έχει νόημα. Δεν ακούμε, δεν μαθαίνουμε από την εμπειρία των άλλων, όπως δεν ακούγαμε τους γονείς μας που κι αυτοί δεν άκουγαν τους γονείς τους. Για να μάθεις, πρέπει να φας τα μούτρα σου. Και πάλι, δεν μαθαίνουν όλοι.
Εν τω μεταξύ, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μου φαίνονται παρανοϊκοί. Καλά, μπορεί να έχω τρελαθεί εγώ.
Σκέφτομαι πως σήμερα δεν υπάρχει διαμάχη ιδεολογιών και απόψεων. Σήμερα υπάρχει μάχη ανάμεσα στην παράνοια και στη Λογική. Και κερδίζει η παράνοια.
Μια φίλη μου είπε τις προάλλες πως είναι υπέρ του Ισραήλ επειδή οι Άραβες δεν σέβονται τα δικαιώματα των LGBTQ+.
Όταν τη ρώτησα τι σχέση έχει ένα κράτος που κάνει γενοκτονία και σκοτώνει μωρά με τα δικαιώματα, με κοιτούσε σαν να ήμουν εξωγήινος. Καλά, θα την αποφεύγω κι αυτήν. Με τα χρόνια, σου τελειώνει η υπομονή με τους ηλίθιους. Ακόμα κι αν τους έχει αγαπήσει κάποτε.
Διαβάζω την είδηση για την 29χρονη στην Ολλανδία που έχει ψυχικά προβλήματα από παιδί, πριν από τέσσερα χρόνια μπήκε σε λίστα αναμονής για να της κάνουν ευθανασία και τώρα πήρε άδεια από το κράτος. Όλα με άδεια από το κράτος τα κάνουν οι Ολλανδοί. Η ίδια λέει πως φοβάται αλλά είναι αποφασισμένη γιατί δεν αντέχει άλλο.
Μια Βρετανίδα ταξίδεψε από την Βρετανία στην Ολλανδία, για να της κάνουν ευθανασία. Ευθανασιακός τουρισμός. Συμφέρει. One way ticket. Άντε, στην επιστροφή σε σταχτοδοχείο. Άσε που δεν θα ταλαιπωριέσαι και με το check in. Χαμπάρι δεν θα παίρνεις.
Και γιατί δεν αυτοκτονούν αυτοί που θέλουν ευθανασία, θα ρωτήσει κάποιος.
Εδώ έρχεται ο Καμύ:
Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;
Και για όσους δεν καλύπτονται από αυτό, πάλι ο Καμύ:
Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό θα είναι το νέο μεγάλο θέμα στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια: η ευθανασία. Υποβοηθούμενος θάνατος όχι μόνο για ασθενείς με ανίατες ασθένειες που πονάνε αφόρητα και δεν έχουν ελπίδα ανάκαμψης αλλά και για ασθενείς με ψυχικές ασθένειες. Θα χαθεί η μπάλα με τις αποψάρες που θα “καταθέτονται” στα social media από τον κάθε άσχετο. Εδώ, στην περίπτωση της 29χρονης Ολλανδέζας, δεν συμφωνούν μεταξύ τους οι επιστήμονες, αλλά θα έχουμε πολύ έγκυρη άποψη για την ευθανασία όλοι οι υπόλοιποι.
Βλέπω να έρχονται οι διαδηλώσεις με κεντρικό σύνθημα “Ευθανασία τώρα!”, “Ευθανασία για όλους!” και “Θέλουμε ευθανασία στη χώρα μας!”. Εντάξει, δεν λέει να μεταναστεύεις για να σου κάνουν ευθανασία. Μεγάλη ταλαιπωρία. Αλλά μετά έχεις όλο τον χρόνο -κυριολεκτικά- να ξεκουραστείς.
Είναι και ωραιότατη ελληνική λέξη η ευθανασία. Euthanasia. Θα σου λένε οι ξένοι “Do you Know what euthanasia means?”. Yes I know, vre malaka! Όταν εμείς κάναμε ευθανασία, εσείς ήσασταν ακόμα στις σπηλιές.
Κανονικά, στην Ελλάδα, δεν θα έπρεπε να υπάρχει θέμα με την ευθανασία αλλά ποιος θυμάται τον Καιάδα, ποιος έχει διαβάσει την Πολιτεία του Πλάτωνα, ποιος ξέρει για το κώνειο; Έχω πάει στον Καιάδα. Μην πάτε, ούτε έναν σκελετό δεν έχει. Ούτε ένα κοκαλάκι για γιάντες. Απογοήτευση. Αν είχαν τον Καιάδα οι Αμερικανοί, θα είχαν πετάξει και μερικούς σκελετούς, για να βγάζουν σέλφι οι τουρίστες. Θα έπεφτε και κάνας τουρίστας, όπως θα τραβούσε σέλφι, και θα γινόταν τζέρτζελο.
Μου αρέσουν πολύ οι ειδήσεις με κάτι influencer που πάνε στις άκρες των γκρεμών για να βγάλουν σέλφι και πέφτουν και σκοτώνονται. Σκέφτομαι πως, πριν σκάσουν στο έδαφος και τα κακαρώσουν, η τελευταία τους σκέψη θα ήταν “Γαμώτο, δεν πρόλαβα να το ανεβάσω στο Instagram, να γίνω viral!”. Και σκοτώνεται ο influencer, και το ανεβάζει άλλος το βίντεο, και παίρνει αυτός τα κλικ. Αδικία παντού, ρε φίλε.
Μια άλλη είδηση που με ενθουσίασε ήταν αυτή με τον τύπο που πήγε να επισκευάσει ένα ρομπότ στη Νότιο Κορέα και το ρομπότ τον σκότωσε. Το ρομπότ συσκεύαζε πιπεριές, οπότε πέρασε τον άνθρωπο για πιπεριά Φλωρίνης και τον …συσκεύασε. Το διαβάζεις, στενοχωριέσαι και μετά γελάς. Το τραγικό συνυπάρχει με το κωμικό αλλά δεν κάνει να το λέμε. Εγώ το λέω. Η ζωή είναι κωμωδία. Παίζεται πάντα σοβαρά.
Στο podcast που κάναμε με τον εθνικό μας ψυχίατρο, ο Βασίλης μου είπε πως μπορεί να γίνει trend η ευθανασία, δηλαδή να ζητούν οι άνθρωποι να τους γίνει ευθανασία επειδή είναι μόδα.
Ναι, η ευθανασία, εκτός από μόδα, μπορεί να γίνει δικαίωμα. Διεκδικούμε το δικαίωμά μας στην ευθανασία. Τελικά, διεκδικούμε όλα τα δικαιώματα, εκτός από το δικαίωμα να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.
Έχουν πλάκα τα δικαιώματα. Σκέφτομαι πως, αν πέθαιναν μόνο οι άνδρες και οι γυναίκες ζούσαν αιώνια, οι γυναίκες θα ζητούσαν να έχουν κι αυτές το δικαίωμα να πεθαίνουν. Θέλουμε ισότητα! Θέλουμε δικαίωμα στον θάνατο! Θέλουμε να πεθαίνουμε κι εμείς οι γυναίκες γιατί, αν πεθαίνουν μόνο οι άνδρες, είναι πατριαρχία και τοξική αρρενωπότητα! Είναι όπως με την δουλειά, που ήθελαν και οι γυναίκες το δικαίωμα να είναι δούλες, όπως οι άνδρες. Και το πέτυχαν! Ζήτω! Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, είμαι του αφεντικού μου! Γιούχου!
Κοιτάω ξανά την 29χρονη Ολλανδέζα που περιμένει να της κάνουν ευθανασία. Είναι πολύ όμορφη. Θα μπορούσε να είναι influencer. Βέβαια, το να είσαι influencer δεν εγγυάται μακροζωία. Ίσως, έχετε προσέξει πως κάθε μέρα υπάρχουν ειδήσεις με νεότατους influencer που τα τινάζουν ξαφνικά, αυτοκτονούν ή εξαφανίζονται. Πρέπει να υπάρχει κάποια ασθένεια που χτυπάει μόνο τους influencer. Η νόσος των influencer.
Μάλλον πρέπει να γίνει υποχρεωτική η ευθανασία. Θα ήταν ωραία μια μαζική ευθανασία. Με πυρηνικά. Και να τραγουδάμε την Διεθνή. Ή το “Ο χάρος βγήκε παγανιά”.
Σκέφτομαι τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, πριν από 30 σχεδόν χρόνια:
“Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία.
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό,
αυτό είναι ευθανασία!”
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.