Άφθονη χαρά, γέλια, ζεστασιά
Έρχονται ευρωεκλογές, πιτσιρίκο, ευκαιρία για καριέρα, έλεγα κι εγώ να βάλω υποψηφιότητα αλλά δεν έβρισκα κάποιο κόμμα να με εκφράζει καθότι έχω την ψευδαίσθηση ότι είμαι μοναδικός, ένας και φοβερός και τα ξέρω όλα,
ξέρω τόσα που κάνω όλους τους άλλους να φαίνονται ότι είναι μ@λάκες και δεν ξέρουν τίποτα, «άκου τώρα να μαθαίνεις» τους λέω για να μαθαίνουν, φυσικά, ναι, είμαι υπέρ ενός καλύτερου κόσμου, να μην υπάρχει πείνα και πόλεμος κτλ κτλ, αλλά αυτά τα λέω επειδή εμένα δεν με αγγίζουν, γιατί να με αγγίξουν άλλωστε, εγώ είμαι μια χαρά, έχω στην μπάντα λεφτά, έχω δάνεια, κότερα κι ελικόπτερα και είμαι γεμάτος βεβαιότητες, μόνο βεβαιότητες κι ένα είναι βέβαιο, ότι ο κόσμος είναι γεμάτος βεβαιότητες, αυτό διαπιστώνω κάθε μέρα εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις και όποτε πετύχω μία τέτοια περίπτωση κάθομαι και ακούω, γενικά μου αρέσει να ακούω ειδικά όταν γνωρίζω τύπους, τύπισσες και τυπάκια εκτός του δικού μου κύκλου, διότι τότε σπάνε οι βεβαιότητες και βλέπεις ότι υπάρχουν και άλλοι κόσμοι οι οποίοι υπάρχουν κι αναπαράγονται παράλληλα με τον δικό σου κόσμο, κάπως έτσι λειτουργούσε και ο αυτοδίδακτος στα πάντα Τζακ Λόντον ο οποίος διάβαζε 22 ώρες το εικοσιτετράωρο για να μπει στο Πανεπιστήμιο κι έπειτα από δύο μήνες σιχάθηκε, τα παράτησε και πήγε να γίνει χρυσοθήρας όπου κόντεψε να πεθάνει από σκορβούτο, γενικά στα σαράντα περίπου χρόνια που περπάτησε σε αυτή τη γη έζησε εκατό ζωές, απίστευτος άνθρωπος και λύγισε μόνο όταν κάηκε το ταπεινό σπιτάκι που έχτιζε σε μια κοιλάδα, πάνω από τριάντα δωμάτια το σπιτάκι σε μια ιδιόκτητη κοιλάδα χιλιάδων στρεμμάτων, αλλά τώρα δεν θέλω να μιλήσω για τον Τζακ Λόντον, έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από τον Τζακ Λόντον, τι μου ήρθε τώρα και μιλάω για τον Τζακ Λόντον, εγώ ήθελα να πω πέντε πράγματα για την επικαιρότητα, τι να πω, τι να πω, θέλω να πω κάτι, μας λέει άλλωστε και το πιτσιρίκο «πείτε κι εσείς, πείτε κι εσείς» να πω λοιπόν κάτι, αλλά στ’ αλήθεια δεν έχω τίποτα να πω, όλα πάνε καλά, έρχονται οι ευρωεκλογές να τακτοποιηθούν αυτοί που πρέπει να τακτοποιηθούν, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται εν μέσω έντονων ανησυχιών των δυτικών ηγεσιών, στην Ουκρανία έκαναν κι άλλο ένα ντου οι Ρώσοι, προς το Χάρκοβο αυτή τη φορά με μοναδικό στόχο να μαζευτούν μερικά brigades Ουκρανών και να τους κρύψουν τον ήλιο με βόμβες ολίσθησης, θερμοβαρικές βόμβες, οβίδες των 122 χιλιοστών, drone αυτοκτονίας, fpv drones, με ιπτάμενα αμόνια, καρέκλες, πέτρες, μπαμπούσκες, ό,τι διάολο θέλεις, ωστόσο οι Ουκρανοί ανθίστανται, υπερασπίζονται το καθεστώς του κοκαϊνομανούς Ζελένσκι, ο οποίος πλέον δεν είναι εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχει σημασία, το ανθρωπάκι αυτό έχει διαλυθεί, είναι για λύπηση, ρουφάει περισσότερη κόκα και από τα χαπάκια captagon που μασουλάνε καθημερινά τα φαντάρια που ρίχνουν στην πρώτη γραμμή, δεν πειράζει όμως, οι βιομηχανίες όπλων πάνε καλά, πολύ καλά, win win, πάμε και για δοκιμές πυρηνικών, it’s happening man, έχουν ανοίξει οι business, σημασία έχει να υπερασπιζόμαστε τις αξίες της Δύσης και πάνω απ’ όλα με αστική ευγένεια, διότι εμείς οι Έλληνες πατριώτες wannabe αστοί (αφού οι πραγματικοί αστοί shit on the prime minister) είμαστε πάνω απ’ όλα θιασώτες της ευγένειας, όταν για παράδειγμα ζητάμε ευγενικά να κλείσουμε ραντεβού για ένα χειρουργείο στο δημόσιο σύστημα υγείας και μας απαντάνε αγενώς οι αξύριστες κομουνίστριες γραμματείς αν θέλουμε να πλερώσουμε για να κάνουμε ένα απογευματινό χειρουργείο μ’ έναν αστό γιατρό το μεσημέρι, εμείς το δεχόμαστε και τους ευχαριστούμε, απαντάμε στα mail «Με εκτίμηση», «Στη διάθεσή σας», στη διάθεσή μας είναι και το παιδί του λαού ο Στεφ Κασέλ, όπως λέει και ο Ζάρα, εγώ πάντως, πιτσιρίκο, θα έπινα μπύρα ευχαρίστως με τον Στεφ, ε ρε ιστορίες που θα είχε να μου πει από λιμάνια και καταγώγια, άθφονη χαρά, γέλια ζεστασιά, τύφλα να’ χει ο Καββαδίας, περισσότερες ιστορίες κι από τον Τζακ Λόντον, για πολιτική φυσικά δεν θα μιλούσαμε, αφού κανείς από τους δύο μας δεν έχει ιδέα, ωστόσο θα τρώγαμε αστακομακαρονάδες στις Σπέτσες από αστακό καραβιά, φρέσκο πράμα, θα σκίζαμε πουκάμισα από τη μάσα και το ποτό, λιτοδίαιτος πάντως πρέπει να είναι, λίγες παραπάνω θερμίδες και θα εκσφενδονίζονταν τα κουμπιά από το τσίτα πουκάμισο σαν ρωσικοί όλμοι tyulpan των 240 χιλιοστών, εγώ τόσο τσίτα μόνο την κάλτσα φοράω, εντάξει χαλαρή κάλτσα δεν λέει, καλύτερα καθόλου κάλτσα αν και παπούτσι δίχως κάλτσα είναι μέγιστη ντροπή «Μα είναι δυνατόν; Παπούτσι χωρίς κάλτσα» μου είχε διαμαρτυρηθεί εντόνως ένας υπάλληλος αποφρακτικής εταιρείας (true story) και δεν λέω, συμμερίζομαι αυτές τις απόψεις, τις παίρνω πολύ στα σοβαρά, σπάνε οι βεβαιότητες που έχω για τον κόσμο, γι’ αυτό μου αρέσει ν’ ακούω όταν μιλάει κάποιος, φτάνει να τον αφήνουμε να τελειώσει, να προλάβει να τεκμηριώσει τις απόψεις του όπως το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη που υποδύεται τον πρωθυπουργό και δεν τον άφηναν κάτι αναιδείς νεαροί μεταξύ των οποίων και το παιδί που απέμεινε στον Νίκο Πλακιά μετά τη δολοφονία των διδύμων του και της ανιψιάς του στα Τέμπη, διαμαρτυρήθηκαν τα παιδιά, πιτσιρίκο, σε ομιλία του Κούλη, μα να μην αφήσουν τον Κούλη να μιλήσει, το ίδιο δικαίωμα έχει κι αυτό το κακόμοιρο ερπετοειδές να μιλήσει, το είπε άλλωστε στο μικρόφωνο ενώ τα παιδιά από κάτω δεν είχαν μικρόφωνο, μόνο το δίκιο τους είχαν, «το ίδιο δικαίωμα έχω κι εγώ να μιλήσω», σωστά πράγματα, τίμια, fair play, μόνο αυτοί που διαμαρτύρονται να μιλάνε πια; Ας ακούσουμε και τον Κούλη, ας ακούσουμε και τα χειροκροτήματα των ασπόνδυλων δίποδων από κάτω, σημασία έχει να ακούμε, έτσι δεν υπαινίχθηκα κι εγώ στην αρχή, πιτσιρίκο; Σημασία έχει ν’ ακούμε, αλλά να που σπάει άλλη μία βεβαιότητα, κάποιες φορές δεν έχει νόημα ν’ ακούμε διότι άλλο ν’ ακούς τον Mearsheimer ας πούμε κι άλλο να ακούς ασπόνδυλα, ομιλούντα ερπετοειδή.
Σε χαιρετώ.
Υ.Γ. Ίσως το πιο αγαπημένο μου βιβλίο του Τζακ Λόντον, είναι το: «Μάικελ, το σκυλί του τσίρκου (ή Michael Brother of Jerry)». Σε κάποιο σημείο περιγράφει πώς ένας θηριοδαμαστής υποτάσσει, συντρίβει και τσακίζει μία τίγρη που την φέρνουν για «εξημέρωση». Είναι συγκλονιστική η δύναμη και η ένταση εκείνων των σελίδων.
(Φίλε Γιώργο, έρχονται ευρωεκλογές στις οποίες δεν θα ψηφίσω, γιατί τις έκοψα τις κακές συνήθειες, και εγώ μόλις επέστρεψα από την παραλία και είμαι ακόμα με το μαγιό τώρα που σου γράφω, αλλά και μετά με το μαγιό θα είμαι, γιατί είμαι ανάμεσα σε χίπηδες που κάνουν όλη μέρα μπάφους, τρώνε συνέχεια σαν κροκόδειλοι και παίζουν μουσική και είναι όλοι πιο νέοι από εμένα, και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου γιατί τέτοια εποχή στα νησιά είμαι συνήθως ανάμεσα σε συνταξιούχους από τη βόρεια Ευρώπη που με κάνουν να μοιάζω έφηβος, αλλά το περίεργο είναι πως όλοι αυτοί οι νέοι χίπηδες μου πιάνουν την πάρλα, ίσως γιατί με βλέπουν σαν γεροσάψαλο και με λυπούνται ή επειδή είμαι ο μόνος Έλληνας εδώ, εκτός από τα παιδιά που δουλεύουν σεζόν σε συνθήκες γαλέρας και δεν έχουν χρόνο να μιλήσουν σε κανέναν, εκτός από εμένα γιατί και γι’ αυτούς είμαι ο μόνος Έλληνας πελάτης και μου λένε τα παράπονά τους, ενώ με ρωτάνε τι δουλειά κάνω και μου λένε πως θα ήθελαν μια δουλειά σαν την δική μου, για να κάθονται στο laptop και μετά να πηγαίνουν για μπάνιο και να έχουν το τέλειο μαύρισμα, αλλά εγώ δεν μπορώ να τους πω τι δουλειά κάνω γιατί δεν ξέρουν ποιος είμαι και, αν τους πω πως είμαι ο πιτσιρίκος, μπορεί να μην ξέρουν τι είναι ο πιτσιρίκος -εδώ δεν ήξεραν ποιος είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, τον πιτσιρίκο θα ξέρουν;- αλλά θα κάνουν Google search, όπως έκανε μια κοπέλα που αναγκάστηκα να της πω ποιος είμαι, και ήρθε μετά και μου λέει “έχεις πάνω από 90 χιλιάδες followers στο Facebook και πάνω από 130 χιλιάδες followers στο Twitter, και της λέω εγώ “από αυτό που σου είπα, αυτό σου έκανε εντύπωση;”, αλλά αυτό κάνει μόνο εντύπωση πια στους ανθρώπους, Γιώργο, οπότε απέφυγα να της πω πως έχω μπλοκάρει και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους, γιατί δεν θα καταλάβαινε, αλλά κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα πια, ενώ κι από αυτά που έγραψες, μόνο τον Τζακ Λόντον ξέρω γιατί τον διάβαζα με μανία εκεί γύρω στα 18 με 20, και με συνάρπαζε, τα ζούσα τα βιβλία του, γιατί ο Τζακ έγραφε με το αίμα του, και ήθελα κι εγώ να ζήσω συναρπαστικά σαν τον Τζακ Λόντον αλλά, τελικά, έζησα μια βαρετή και άτολμη ζωή και ίσως θα ήταν καλύτερα να μην είχα γεννηθεί ποτέ ή έστω να είχα πεθάνει νέος και να έλεγαν όλοι για εμένα “αυτός, αν ζούσε πολλά χρόνια, θα είχε κάνει σπουδαία πράγματα” και κανείς δεν θα μάθαινε πως δεν ήμουν για σπουδαία πράγματα, αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί είμαστε επισκέπτες της ζωής όπως έγραψε ο Χάιντεγκερ και είμαστε και τυχεροί γιατί δεν ζήσαμε πόλεμο, έχουμε να φάμε και έχουμε κάπου να μείνουμε, ενώ γύρω μας πέφτουν κορμιά και διαπιστώνουμε πως στην Παλαιστίνη ακόμα και τα νεογέννητα είναι αρκετά ώριμα για να πεθάνουν, αλλά εμείς δεν πρέπει να λέμε τίποτα για αυτό γιατί μπορεί να θυμώσει ο Χρήστος Χωμενίδης και να έρθει στη σελίδα σου στο Facebook, όπως ήρθε στην δική μου , και είχε και διάθεση για κουβέντα, ενώ εγώ ήμουν πια ξεβράκωτος στην παραλία και απαντούσα γυμvός στον Χρήστο στο Facebook, αλλά ευτυχώς ο Χρήστος δεν το ήξερε πως του απαντάω τσίτσιδος και δεν θύμωσε και για αυτό, αλλά το έχω ξανακάνει αυτό, όταν μου ζήτησαν να βγω τηλεφωνικά σε μια ραδιοφωνική εκπομπή που θα ήταν καλεσμένος και ένας πολιτικός, αλλά εγώ δεν ήθελα να χάσω το μπάνιο για να μιλάμε για πολιτική, οπότε βγήκα στην εκπομπή ξεβράκωτος από την παραλία, αλλά αυτοί δεν το ήξεραν και εγώ ήμουν όσο πιο σοβαρός μπορούσα αλλά, αν το σκεφτείς, ήταν πολύ αστείο που το έχω κάνει κι αυτό στη ζωή μου, ενώ εκεί που θα θύμωνε πραγματικά ο Χρήστος θα ήταν αν μάθαινε πως στα πέντε μέτρα από εμένα ήταν μια Γερμανίδα κρεβατογεμίστρα -που πολύ θα άρεσε και στον Χρήστο-, από αυτές που διψάνε για σπέρμα, όπως τραγουδούσε ο Τζίμης Πανούσης, ή από αυτές που τους Ρωμιούς τους αγαπάνε γιατί ξέρουν στο κρεβάτι, να `ναι ντούροι και βαρβάτοι, όπως έγραψε ο Φώντας Λάδης σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, αλλά αυτά είναι γραμμένα πριν από την λαίλαπα της πολιτικής ορθότητας και των δικαιωμάτων όλων -εκτός από τους φτωχούς- και έχουν πεθάνει πια όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και δεν μπορούμε να τους κάνουμε cancel, αλλά μπορούμε να απαγορεύσουμε τα τραγούδια τους, ενώ τώρα με ειδοποιούν από το κοντρόλ πως ο Φώντας Λάδης ζει ακόμα, οπότε μπορούμε να του κάνουμε ένα cancel στα 81 του χρόνια, για τους σεξιστικoύς και ρατσιστικoύς του στίχους στο “Μια ξανθιά από το Βισμπάντεν”, ενώ μπορούμε να τον μαστιγώσουμε κιόλας για παραδειγματισμό, αλλά το πιο αστείο είναι πως, ενώ ο Χωμενίδης παρεξηγήθηκε με αυτό που έγραψα, έλαβα και τρία μέιλ από αναγνώστες που μου την έπεσαν επειδή αυτοί κατάλαβαν πως υποστηρίζω τον Χωμενίδη στο κείμενο, οπότε έφτασα στο συμπέρασμα πως ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει, και εγώ συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τίποτα, αλλά κάπου εδώ να σταματήσω γιατί δεν είναι ευγενικό να γράψω περισσότερες λέξεις σε μια μόνο περίοδο από εσένα, αν και μπορεί να το έχω κάνει ήδη, οπότε σου ζητώ συγγνώμη, ενώ είναι και όλοι αυτοί οι χίπηδες γύρω μου που ξεκίνησαν να παίζουν μουσική και θα ήθελα πολύ να τους ζητήσω έναν μπάφο αλλά δεν είναι εδώ το foreign girl και στο Αιγαίο κάνω μπάφο μια φορά τον χρόνο με το foreign girl, γιατί είμαι άνθρωπος που σέβεται τις παραδόσεις, ενώ σκέφτομαι πως θα ήθελα μια φορά στη ζωή μου να κάνω και LSD, γιατί και ο Στάινερ που αγαπάω το είχε παράπονο που δεν έκανε μια φορά στη ζωή του LSD, αλλά μάλλον θα πρέπει να βιαστώ γιατί αφενός οι άνδρες στην οικογένειά μου δεν ζουν πολλά χρόνια και αφετέρου βλέπω να έρχεται με φόρα ο Μεγάλος Πόλεμος, που ελπίζω να με βρει στην παραλία. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.