Ο ευτυχισμένος θάνατος του αντιστασιακού ολιγάρχη

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου καλημέρα.

Ο θάνατος ενός ολιγάρχη στη χώρα μας, ειδικά όταν αυτός οφείλεται σε φυσικά αίτια, έχει πάντοτε ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον όσον αφορά τις αντιδράσεις του «πολιτικού», «καλλιτεχνικού», «δημοσιογραφικού» και ό,τι άλλου «-ου» μπορεί να υπάρξει στη χώρα του «ό,τι δηλώσεις είσαι».

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά τα συλλυπητήρια για τον εκλιπόντα,ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.
Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον «πουθενά» του ΠΑΣΟΚ και από έγκριτους δημοσιογράφους μέχρι βουλευτές του ΚΚΕ σχεδόν όλοι «αναφώνησαν» το ίδιο πράγμα για τον μακαρίτη: Σεμνότητα, περηφάνια, προσφορά και αγάπη για την πατρίδα.

Ένα από τα πράγματα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον των «συλλυπητηρίων» είναι ότι το μήνυμα του πρωθυπουργού σχεδόν συμπίπτει με εκείνο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ όσων αφορά την «αντιδικτατορική» δράση του εφοπλιστή.
«…Υπήρξε, άλλωστε, ένας αντιδικτατορικός αγωνιστής» (sic) αναφέρει μεταξύ άλλων στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός.
«…στάθηκε απέναντι στη χούντα διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο στο αντιδικτατορικό κίνημα του ναυτικού» (sic) έγραψε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Με μια σύντομη αναζήτηση ωστόσο,θα παρατηρήσετε πως η Moror oil,που αποτελεί τον επιχειρηματικό κολοσσό της οικογένειας, ιδρύθηκε ακριβώς στα χρόνια της χούντας, που τόσο πολεμούσε κατά τα λεγόμενα των άνωθεν πολιτικών.

Δηλαδή, είναι να απορείς πώς δεν μας παρουσίασαν κανένα ντοκουμέντο με το Βαρδή κρεμασμένο στα κάγκελα της πύλης του Πολυτεχνείου να τραγουδά «…πότε θα κάμει ξαστεριά».

Καλά, δεν είναι να απορείς.

Γιατί λοιπόν αυτή η υστερία να μας υπενθυμίζουν -οι επικεφαλής των δύο πρώτων μνημονιακών κομμάτων της χώρας και όχι μόνο- τον «αντιστασιακό βίο του εθνικού ευεργέτη»;

Το ποιος ήταν ο ολιγάρχης με τα μεγάλα φρύδια, για όσους γνωρίζουν τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, είναι εύκολο να το αντιληφθούν.
Από τη δολοφονία του Γιάννη Κουτσάκη το 1986, μέχρι την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας της 17Ν εις βάρος του το 1990 και το διάλογο με τον Δ. Κουφοντίνα στο δικαστήριο δέκα χρόνια αργότερα, έως τις offshore, το λαθρεμπόριο καυσίμων και την «εξαφανισμένη» εμπορική αμαξοστοιχία πρόσφατα είναι, αν μη τι άλλο, αρκετά γεγονότα για να σε κάνουν τουλάχιστο να υποψιαστείς το ρόλο που έπαιξε η συγκεκριμένη οικογένεια από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Το γιατί οι πρόεδροι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που είναι και λίγο «μαλωμένοι» αυτό το διάστημα -αλλά δε κάνει να πούμε γιατί επειδή κυκλοφορούν και μηνύσεις- θρηνούν σφιχταγκαλιασμένοι τον «αντιστασιακό ευεργέτη» είναι λίγο περίεργο για να το πω «ευγενικά».

Κάπως έτσι με έβαλες ο διάολος να το ψάξω.
Τόσο δα.

Το μακρινό 1994, λοιπόν, ψηφίστηκε στην βουλή ο περίφημος νόμος 2238/1994, γνωστός σε φοροτεχνικούς και λογιστές ως Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος (ΚΦΕ).
Ο οποίος είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα διάταξη, σύμφωνα με την οποία “οι δαπάνες της περίπτωσης αυτής δεν αναγνωρίζονται, όταν καταβάλλονται ή οφείλονται σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα με κατοικία, έδρα ή εγκατάσταση σε μη συνεργάσιμα κράτη ή σε κράτη με προνομιακό φορολογικό καθεστώς, των οποίων η δραστηριότητα στην συγκεκριμένη συναλλαγή εξαντλήθηκε στην τιμολόγησή της
και η παράδοση των αγαθών ή η παροχή των υπηρεσιών διενεργήθηκε από τρίτο “πρόσωπο” (ν.2238/1994, άρθρο 31, παράγραφος 1, περίπτωση γ, εδάφιο τελευταίο).
(σ.σ.Ευχαριστώ φίλε Αντώνη).

Για να το κάνω ταληράκια επειδή σαφώς και πάρα πολλοί δεν θα κατάλαβαν απολύτως τίποτα.

Έστω ότι έχω εργοστάσιο συσκευασίας μπανάνας. Παραγγέλνω μπανάνες από μια εταιρεία που εδρεύει στα νησιά Κέυμαν.
Επειδή τα Νησιά Κέυμαν δεν βγάζουν μπανάνες,η εταιρεία μεταβιβάζει την παραγγελία μου στο Εκουαδόρ που παράγει μπανάνες.

Ο εκεί πωλητής φορτώνει το εμπόρευμα για Ελλάδα αλλά το τιμολόγιο μου το κόβει η εταιρεία στα Νησιά Κέυμαν.

Ενετελώς συμπτωματικά, όμως, η εταιρεία στα νησιά Κέυμαν είναι κι αυτή δική μου (κλασικό παράδειγμα εξωχώριας [οφσόρ] εταιρείας) και το τιμολόγιο που μου κόβει είναι τόσο φουσκωμένο ώστε το εργοστάσιό μου στην Ελλάδα να δείξει στα βιβλία του ζημιές ή, έστω, κάποια μικρά κέρδη.

Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνω δυο πράγματα. Πρώτον, βγάζω νόμιμα τα κέρδη μου σε έναν φορολογικό παράδεισο, γλιτώνοντας την φορολογία στην Ελλάδα.
Δεύτερον, έχω πάρα πολλές ελπίδες να πετύχω κάποιες κρατικές επιδοτήσεις-επιχορηγήσεις από το ελληνικό κράτος, ώστε να μην χρειαστεί να κλείσω το εργοστάσιό μου απολύοντας υπαλλήλους και αυξάνοντας την εγχώρια ανεργία.

Ακριβώς αυτές τις συναλλαγές οφσόρ σε “κράτη με προνομιακό φορολογικό καθεστώς” είχε βάλει στο μάτι ο νομοθέτης το 1994, ορίζοντας με λίγα λόγια ότι δαπάνες
που πληρώνονται σε τέτοιες εταιρείες δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα, άρα δεν μειώνουν τα φορολογητέα κέρδη.

Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα, τα χρόνια των μνημονίων(2013) οι αρμόδιες φορολογικές αρχές πραγματοποίησαν έλεγχο στην Μότορ Όιλ, για τα έτη 2010 και 2011.

Με βάση -εννοείται- την παραπάνω διάταξη.
Άρχισαν λοιπόν να κόβουν και να ράβουν, αλλά οι δαπάνες από τις τριγωνικές συναλλαγές με εξωχώριες εταιρίες, δεν μαζευόταν με τίποτα.
Με το κόψε-ράψε λοιπόν, οι διαφορές φορολογητέων κερδών συν προσαυξήσεις και πρόστιμα άγγιξαν το οκτακόσια εκατομμύρια.
Ευρώ.
Με προσφορά συμβιβασμό στο 60% του ποσού, σημαίνει πρόστιμο περίπου τετρακόσια ογδόντα εκατομμύρια.
Σε ευρώ πάντα, μη ξεχνιόμαστε.

Ο Βαρδής έγινε Τούρκος. Άφρισε.
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε.
Ήταν η δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια που η εφορία του έριχνε πρόστιμο.
Είχε προηγηθεί άλλη μια διακοσάρα -εκατομμύρια ευρώ, πάντοτε- επειδή το 2010 είχε αγοράσει μερικούς τόνους πετρελαίου από κυπριακή εταιρεία, δίχως να αποδώσει “τους αναλογούντες φόρους στο ελληνικό δημόσιο”.

Οι πρώτοι δύο άνθρωποι που δέχτηκαν τα πυρά της οργής του ήταν ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο Γιάννης Στουρνάρας, τότε υπουργός οικονομικών και νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.
Η εντολή-απειλή ήταν σαφής: ή παίρνετε πίσω τα πρόστιμα ή ρίχνω την κυβέρνηση.

Από την άλλη κιόλας μέρα, ο Βαρδινογιάννης άρχισε να κάνει σαφές ότι αυτό που είπε, το εννοούσε.
Ο τύπος γέμισε με δημοσιεύματα, τα οποία είχαν ως κοινό θέμα τους ότι “το Star channel αλλάζει”.
Κάποια απ’ αυτά σημείωναν ότι ο επιχειρηματίας θα κάνει το Star αντιμνημονιακό κανάλι, μπαίνοντας ουσιαστικά απέναντι από τα τρία μεγάλα ιδιωτικά μνημονιακά κανάλια (Mega, Antenna, Skai).

Το κουτσομπολίστικο δελτίο ειδήσεων του καναλιού αναβαθμίστηκε ταχύτατα με την πρόσληψη “έγκριτων” και “σοβαρών” δημοσιογράφων.

Τίτλοι όπως «Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης κάνει “δώρο” στον Τσίπρα το Star» ή
«Καληνύχτα Lifestyle, καλημέρα αντιμνημόνιο» είναι ενδεικτικοί στις σελίδες των τότε εφημερίδων.
Κι όλα αυτά συνοδεύτηκαν από την παραίτησή του από το διοικητικό συμβούλιο του Mega, κάτι που ερμηνεύτηκε ως απόδειξη των άγριων διαθέσεών του.

Με την κατακόρυφη πτώση που κατέγραφε στις δημοσκοπήσεις, ο Σαμαράς και οι αυλικοί του το μόνο που δεν ήθελαν με τίποτα ήταν ένα τηλεοπτικό κανάλι που θα ήταν με την «αντιπολίτευση».

Στο μεταξύ, η Μότορ Όιλ προλαβαίνει την τελευταία στιγμή να κάνει προσφυγή στην Επιτροπή Διοικητικής Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών (ΕΔΕΦΔ).
Η επιτροπή αυτή είχε συσταθεί-στηθεί στις 31/5/2012(κρατήστε την ημερομηνία) και εξέταζε τις φορολογικές διαφορές που ήταν μεγαλύτερες από 50.000 ευρώ.
Εντελώς τυχαία, η ίδια επιτροπή ήταν η μόνη αρμόδια για διαφορές που ξεπερνούσαν και τις 300.000 ευρώ.
Παράλληλα η ΕΔΕΦΔ ήταν φτιαγμένη στα μέτρα των μεγάλων.

Αν εγώ -ή εσύ που διαβάζεις- αμφισβητήσω μια χρέωση της εφορίας 500 ευρώ και κάνω προσφυγή, πρέπει να πληρώσω μπροστά τα μισά μόνο για να συζητηθεί και, αν δικαιωθώ, θα τα πάρω πίσω.
Οι προσφυγές στην ΕΔΕΦΔ τότε, συζητιούνταν δίχως να απαιτείται προκαταβολή.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά για όσο καιρό εκκρεμούσε μια προσφυγή στην ΕΔΕΦΔ, οι αρχές δεν είχαν δικαίωμα να κάνουν καινούργιο έλεγχο στην εξεταζόμενη εταιρία.

Τέλειο;

Τελικά, η ΕΔΕΦΔ επειδή ακριβώς αναδείχτηκε σε “πλάτη” των ισχυρών και οι διαγραφές φόρων ήταν τόσο εξόφθαλμα προκλητικές «ανάγκασαν» την τότε κυβέρνηση, και με το κίνημα ακόμη στο δρόμο, να την καταργήσει από 31/7/2013 (δηλαδή, μόλις 14 μήνες από την σύστασή της!)
Με μία όμως σημαντική υποχώρηση.
Επιτρέποντάς της να «ασχοληθεί» -μέχρι το τέλος της χρονιάς- με όσες προσφυγές είχαν ήδη κατατεθεί μέχρι εκείνη την ημέρα.
Και μαντέψτε;

Η Μότορ Όιλ καταθέτει την προσφυγή της ακριβώς στην εκπνοή: στις 31 Ιουλίου 2013.

Η ΕΔΕΦΔ παρέλαβε την προσφυγή και την έβαλε στην άκρη ακριβώς την ίδια μέρα.

Το πρόβλημα έπρεπε να βρει πολιτική λύση.

Και βρήκε.

Η μικρή αυτή ιστορία δεν έχει σκοπό να θίξει τον «πατριωτισμό» του βόθρου που μας περιβάλλει.
Όποιος ξέρει σε ποιο τόπο ζει και έχει διαβάσει στοιχειωδώς τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, μπορεί να καταλάβει γιατί οι ιδιοκτήτες της χώρας μπορούν να «…έχουν χ@σμένο τον prime minister».

Η μικρή αυτή ιστορία έχει σκοπό να δείξει πως το μόνο που έχει σημασία στη βαλκανική μπανανία όπου ζούμε είναι το ποιος βάζει τα λεφτά.
Ποιος πληρώνει.
Γιατί;
Γιατί και το πολιτικό προσωπικό της χώρας τι να σου κάνει;

Κι αυτοί υπάλληλοι είναι.

Με εκτίμηση,

Τ.Τ.Π.

(Φίλε Βαγγέλη, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που απορούν γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε, οι υποδομές της διαλύθηκαν και οι νέοι της την εγκαταλείπουν μαζικά. Επίσης, υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα άνθρωποι που επιμένουν να στηρίζουν κόμματα και να μαλώνουν όσους δεν ψηφίζουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.