Η “Ομάδα Αλήθειας” και άλλες ομάδες
Με αφορμή τον πολιτικό σάλο, λέμε τώρα, που ξέσπασε εξαιτίας των αποκαλύψεων για την “Ομάδα Αλήθειας”, τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας -και τον τρόπο που χρηματοδοτούνταν με κρατικό χρήμα-, θέλω να γράψω τις σκέψεις μου για όλες αυτές τις άθλιες προπαγανδιστικές ομάδες των κομμάτων που έχουν μετατρέψει τα social media σε βούρκο.
Κατ’ αρχάς, δεν είναι κάποιο μυστικό πως τα κόμματα έχουν στρατιές ανθρώπων στα social media, και πως αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονται από τα κόμματα.
Προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα που υπάρχουν άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να λασπολογούν καθημερινά στα social media, και πληρώνονται από κόμματα για να το κάνουν αυτό. Είναι ενήλικες και αυτή είναι η επιλογή τους· εδώ υπάρχουν άνθρωποι που στη μια και μοναδική ζωή που έχουν να ζήσουν, πάνε και γίνονται ματατζήδες, και δεν τολμάνε να πουν στα παιδιά τους τι δουλειά κάνουν.
Το πρόβλημα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι υποδύονται τους ανεξάρτητους πολίτες, που απλά γράφουν τις απόψεις τους.
Όποιος πληρώνεται από τα κόμματα για να βρίζει τους “αντιπάλους” στα social media, θα έπρεπε να το αναφέρει στο λογαριασμό του. Θα έπρεπε να γράφει πάνω πάνω στο account του “Είμαι υπάλληλος της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ κλπ”. Αυτό είναι το τίμιο. Αυτό είναι το σωστό. Για να ξέρουμε για ποιον δουλεύει ο καθένας.
Επίσης, ένα πρόβλημα με αυτούς τους κομματικούς στρατούς προπαγάνδας στα social media, είναι πως δεν στρέφονται μόνο ο ένας κατά του άλλου, αλλά στρέφονται και κατά των πολιτών, που έχουν λογαριασμούς στα social media.
Με το ποσοστό αποχής στις τελευταίες εθνικές εκλογές να είναι κοντά στο 40% και στις τελευταίες ευρωεκλογές να είναι κοντά στο 60%, είναι προφανές πως ο ένας στους δυο Έλληνες δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στα κοινοβουλευτικά κόμματα.
Ανήκω σε αυτούς που δεν ψηφίζουν και θεωρώ ύποπτους, επικίνδυνους και αναξιοπρεπείς όλους -ΟΛΟΥΣ- τους πολιτικούς που δέχονται να είναι στη Βουλή ενός προτεκτοράτου, όπως και τους υπαλλήλους τους.
Εμείς που δεν ψηφίζουμε και δεν πληρωνόμαστε από τα κόμματα επιτρέπεται να έχουμε λογαριασμούς στα social media και να γράφουμε τις σκέψεις μας και τις απόψεις μας, ή θα πρέπει να πάρουμε πρώτα άδεια από την …Κομαντατούρ;
Αυτό που έχει πλάκα με όλα αυτά τα γελοία υποκείμενα που δουλεύουν για τα κόμματα και περιπολούν σαν χωροφύλακες στα social media, είναι πως θεωρούν ότι επειδή οι ίδιοι πληρώνονται από τα κόμματα, όλοι οι άλλοι χρήστες των social media είναι υπάλληλοι κομμάτων και πληρώνονται από τα κόμματα.
Δεν τους περνάει από το μυαλό πως κάποιος μπορεί να γράφει τις σκέψεις του, χωρίς να τον πληρώνει η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ κλπ.
Αυτό συμβαίνει, γενικά, στη ζωή, δεν συμβαίνει μόνο στο Διαδίκτυο. Επειδή έχει γεμίσει ο τόπος καθάρματα, τα καθάρματα αντιμετωπίζουν όλους τους άλλους σαν καθάρματα. Δηλαδή, επειδή κρίνουν από τον εαυτό τους, δεν τους περνάει από το μυαλό πως μπορεί να υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι καθάρματα.
Κάτι που βρίσκω πολύ αστείο είναι πως οι δημοσιογράφοι των καθεστωτικών ΜΜΕ επιτίθενται τώρα στην “Ομάδα Αλήθειας”.
Δηλαδή, “δημοσιογράφοι” που πληρώνονται από μαφιόζους, πρεζέμπορους και άλλους κακοποιούς, επιτίθενται στα μέλη της “Ομάδας Αλήθειας” επειδή δουλεύουν για τη Νέα Δημοκρατία και πληρώνονται με κρατικό χρήμα. Τα αφεντικά των “δημοσιογράφων” δεν το ακουμπάνε το κρατικό χρήμα. Οι μισθοί των “δημοσιογράφων” προέρχονται από τα κέρδη των ΜΜΕ των μαφιόζων ολιγαρχών και από νόμιμες δραστηριότητες. Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;
Όταν άρχισα να ρωτάω “ποιος σε πληρώνει;”, μου λύθηκαν όλες οι απορίες.
Πριν μπεις σε συζήτηση με κάποιον άνθρωπο, μάθε ποιος τον πληρώνει. Μάθε για ποιον δουλεύει.
Ωραία τα λόγια, αλλά το μόνο που μετράει είναι οι πράξεις.
Στην Ελλάδα έχουμε επαναστάτες κομμουνιστές δημοσιογράφους που δουλεύουν για πρεζέμπορους, αναρχικούς που δουλεύουν σε γραφεία υπουργών, αναρχικούς καλλιτέχνες που ονειρεύονται μια δουλίτσα στην ΕΡΤ ή σε κομματικό ΜΜΕ, υπαλλήλους υπουργείων που νομίζουν πως είναι η Ρόζα Λούξεμπουργκ ή ο Τσε Γκεβάρα, “ανεξάρτητα” ΜΜΕ που χρηματοδοτούνται από ιδρύματα, κόμματα και φιλαλήθεις μαφιόζους, και άλλα τέτοια καθόλου σπάνια είδη.
Είναι εντυπωσιακό ότι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να έχουν αφεντικό είναι τόσο λίγοι.
Στην Ελλάδα, όλοι ψάχνουν για αφεντικό. Κόμμα, μαφιόζο ολιγάρχη, απλό μαφιόζο, ολιγάρχη κάθαρμα, αφεντικό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.
Και μετά, βγαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν “…εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”.
Στους άλλους το λένε. Αυτοί δεν μπορούν χωρίς αφεντικά. Θέλουν να είναι υπάλληλοι.
Κι όμως, είναι τόσο υπέροχο να μην έχεις αφεντικό. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Δοκιμάστε το, πριν πεθάνετε.
(Φυσικά, έχω δεχτεί επιθέσεις από όλους τους κομματικούς μηχανισμούς προπαγάνδας στα social media στο πέρασμα των χρόνων. Οι πιο χυδαίες επιθέσεις που δέχτηκα ήταν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά το δημοψήφισμα. Και όχι, δεν μου κάνει εντύπωση, ούτε το πήρα προσωπικά· ο τρόπος που βρίζονται μεταξύ τους σήμερα συριζαίοι, πρώην συριζαίοι, συριζοπασόκοι, συριζαυγίτες, συριζακρίτες και άλλοι, τα λέει όλα για το ποιον τους. Η “Ομάδα Αλήθειας” της Νέας Δημοκρατίας μου επιτέθηκε με λύσσα το 2013, όταν ένας σαχλαμάρας που ήταν δεξί χέρι του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, έδωσε το όνομά μου στην δημοσιότητα -λες και δεν ήταν γνωστό από τα ΜΜΕ που είχα δουλέψει-, ενώ η “Ομάδα Αλήθειας” ανακάλυψε -με τρία χρόνια καθυστέρηση- ένα tweet που είχα γράψει την ημέρα της Marfin, και προσπάθησε να με παρουσιάσει σαν κάποιον που χλεύαζε τους νεκρούς υπαλλήλους. Επίσης, με παρουσίαζαν σαν υπάλληλο του ΣΥΡΙΖΑ· είπαμε, οι υπάλληλοι νομίζουν και ότι όλοι οι άλλοι είναι υπάλληλοι. Δεν καταδέχομαι να μιλάω με υπαλλήλους κομμάτων, οπότε τότε απάντησα στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Που κι αυτός υπάλληλος είναι. Ο λόγος που μου την έπεσε τότε η “Ομάδα Αλήθειας” ήταν ένα άρθρο που είχε γραφτεί για την “Ομάδα Αλήθειας” στο Unfollow. Το άρθρο δεν το είχα γράψει εγώ· δεν το είχα διαβάσει καν. Το αστείο είναι πως -όπως έμαθα μετά- όλα τα στοιχεία που υπήρχαν για την “Ομάδα Αλήθειας” στο άρθρο προέρχονταν από πολιτικούς της Νέας Δημοκρατίας, που σιχαίνονταν τον Αντώνη Σαμαρά. Υπάρχει μεγάλη αγάπη μέσα στα κόμματα. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, η επίθεση που δέχτηκα από την “Ομάδα Αλήθειας” -να ‘ναι καλά οι άνθρωποι- εκτόξευσε την δημοτικότητά μου. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι μου έγραψαν τότε κάτι του στιλ “Ρε φίλε, εγώ δεν σε ήξερα, αλλά είδα που έλεγαν για εσένα στις ειδήσεις στην τηλεόραση, μπήκα και σε διάβασα και τα γράφεις πολύ ωραία”. Μήπως θα μπορούσε η “Ομάδα Αλήθειας” να μου κάνει μια επίθεση και τώρα; Ευχαριστώ!)
(Μια και έγραψα για υπαλλήλους, οι πέντε τελευταίες παραστάσεις του “Κι εγώ υπάλληλος είμαι” με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο στο θέατρο “Τζένη Καρέζη”. Για την ακρίβεια, ο Χριστόφορος κλείνει την παράσταση του Άρη Πρόδρομου. Μη φύγετε όταν τελειώσει το stand up του ο Άρης, να καθίσετε να δείτε και τον Χριστόφορο.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.