Ένα ποίημα την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα

Η ακριβοπαπουτσωμένη γάτα
Μια γάτα επερπάτησε σ’ ανατολή και δύση
ξυπόλη, ανυπόδητη απ’ τη μητέρα φύση.

Πέρασε δάση και βουνά, λαγκάδια και ραχούλες,
πέρασε κράτη πλούσια, πέρασε χώρες δούλες.
Σε πολιτείες κραταιές, μοντέρνες και λουσάτες
είδε βιτρίνες ακριβές και δευτεροκλασάτες.

Πήγε σε πόλεις φτωχικές γεμάτες με πλεμπαίους,
είδε ιεραπόστολους και αδελφές του ελέους.

Αδιάφορη, ασυγκίνητη στα πάθη που ‘χει η πλάση
σε κάδο σύρθηκε να βρει φαγάκι να χορτάσει.

Κι αφού ντερλίκωσε καλά της και γέμισε η κοιλιά της,
ένα σκουπίδι γυάλισε κι έπεσε στη ματιά της.

‘’Νόστιμο φαίνεται πολύ, μαζί μου θα το πάρω,
να το μασήσω ήσυχα εκεί που θα βολτάρω’’.

Μοιραία η συνάντηση για την αθώα γάτα
με το λαμπρό σκουπίδι της μες στης ζωής τη στράτα.

Την άλλη μέρα βόλταρε γύρω απ’ τις πυραμίδες
που έστεκαν αλώβητες πολλές χιλιετηρίδες
κι εκεί που ξεροέγλειφε το λαμπερό εύρημά της,
γάτα αιγυπτία νιαούρισε, βρόντηξε η λαλιά της.

-‘’Τί κάνεις ιερόσυλη είσαι ανόητη πλήρως!
Ντροπή των θηλυκών γατών με το αρχαίο κύρος!
Ντροπή της αιγυπτίας θεάς με κεφαλή γατίσια,
έχεις το θράσος να μασάς και αναίδεια περίσσια
αυτό το θεϊκό φετίχ, το θηλυκό στολίδι!
Πάρε να φας κοιλιόδουλη, να ένα σάπιο μύδι.’’

-‘’Γιατί με κράζεις, μήπως θες να μου ασκήσεις βία,
μήπως ζητάς μερίδιο, μήπως κάνεις αστεία;’’

-‘’Μήτε στη βία συναινώ, μήτε κάνω αστεία,
μήτε ζητώ μερίδιο που είναι αδικία.
Θέλω μονάχα να σου πω της μόδας τα τροπάρια.
Αυτό που έχεις δεν το τρως, το βάζεις στα ποδάρια.
Το φόραγε η αρχαία θεά, είναι ένα παπούτσι,
όχι Zara και H&M, αλλά μια γόβα Gucci.’’

Να πώς αλλάζει η ζωή σε μια καημένη γάτα
που φόρεσε το Gucci της και γέρνει σαν φρεγάτα.

Παπουτσωμένη έγινε στο ένα της ποδάρι,
τέρμα πια τα σουλάτσα της, κάθισε με καμάρι
και έλιωσε στο ίντερνετ ψάχνοντας για παπούτσια
να ντύσει και τα τέσσερα ποδάρια με τα guccia.

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, εύγε για το παιχνίδι με τις λέξεις. Οι άνθρωποι δεν παίζουν με τις λέξεις πια. Τώρα μόνο …κυριολεκτούν. Και, όπως είπε η Φωτεινή, αφού οι άνθρωποι δεν παίζουν με τις λέξεις, δεν παίζουν και μες τις σκέψεις. Πάντως, με πείσατε εσύ και η Μαρία και η Φωτεινή, και θα πάω να αγοράσω παπούτσια με χαρακτήρα. Βέβαια, δεν ξέρω πότε και πού θα τα φορέσω, γιατί εγώ συνήθως είμαι ξυποληταρία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.